Saturday, January 24, 2015

අතීතයට ටටා කියමු.



අපි ජීවත් වෙන්නෙ ගොඩක් වාසනාවන්ත කාලෙක. ඒක කොහෙත්ම රොමාන්තික කතාවක් නෙමෙයි. ඇත්තටම අපි අතීතය වෙනුවෙන් වර්තමානය අවතක්සේරු කරන්න ඇබ්බැහි වෙලා. වර්තමානය කියවාගන්න දැනුමක් අපිට නෑ. අපි මේ මොහොතෙ ජීවත් වෙන වර්තමානය කොයිම පරණ ලෝක තත්වෙකින්වත් විග‍්‍රහ කරන්න පුළුවන් එකක් නෙමෙයි. ඒක හින්දම අපි දැනුම කියල පරණ ලෝකෙන් ගේන ගොඩක් දේවල් මේ අලූත් පරිණාමය ඇතුලෙ විහිළු වගේ වෙනවා. අපි වාසනාවන්ත මිනිස් පරම්පරාවක්.

අපේ ජීවිත කාලෙදි අපි තවත් වර්චුවල් ජීවිතයක් හිමි කර ගත්තා. ඒ වර්චුවල් ජීවිතේ ඇතුලෙ අලූත් සංස්කෘතික සීමාවන්, භාෂා සීමාවන් සහ පුද්ගල සීමාවන් නිර්මාණය කර ගන්න අපිට පුළුවන් වුණා. රාජ්‍යයට අතදාන්න බැරි, නීතියෙන් සීමා කරන්න බැරි නිදහසක් අපි පාවිච්චි කරන්න පුරුදු වෙමින් ඉන්නවා.

ඩිජිටල් පරිණාමය කියන එක නිකංම තාක්‍ෂණික දියුණුවක් විදිහට කියවන එක නොදැනුවත්කමක්. අවතක්සේරුවක්. ඩිජිටල් පැවැත්මක ආරම්භය කියන්නෙ එක විදිහකින් අපි භූගෝලීය සීමා වලට කොටු වුණු අපේ පරණ පැවැත්ම අවසන් කරනවා. එක විට ලෝකයක් පුරා සැරිසරන මිනිස් සිතුවිලි සමාජයක අපි පුරවැසිභාවය ලබනවා. තවදුරටත් දේවල් අතින් වහලා පරිස්සම් කරන්න බෑ. ලෝකයක වෙනස්කම් එක විදිහකට, එක රැුල්ලකට සිද්ද වෙන්න පටන් ගන්නවා. මේක නගරයට විතරක් සිද්ද වෙන පිස්සුවක් කියල හිතපු, එහෙම ලියපු ගොඩක් අයට මේ පාර ජනාධිපතිවරනෙ ඇතුලෙ ඒකට උත්තර තියෙනවා. දැන් වර්චුවල් ජීවිතය විසින් අපේ භෞතික ජීවිතය යළි නිර්මාණය කරන්න පටන් අරන්. මහපොලොවෙ ජීවත් වෙනවා කියන එක තවදුරටත් මැදමුලනෙ කතාවක් විතරයි. මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙ සයිබර් අවකාශයේ. ඒ අය ඉඳ හිට මහපොලොවෙත් සැරිසරනවා.

අපි එදිනෙදා මුනගැහෙන කතා කරන මිනිස්සු ඉන්නවා, සමහර විට ආලෝක වර්ෂ ගානක් දුරයි. ජීවිතේට නොදැකපු මුණ නොගැහුණු අය ඉන්නවා, හුස්ම වැටෙන තරම් ළ`ගයි. අපේ සම්බන්ධතාවල ස්වරූප වෙනස්. අපේ පැවැත්ම වෙනස්. අපි එක විට තැන් කීපයක ජීවත් වෙනවා.

මේක කොහෙත්ම නෙගටිව් දෙයක් නෙමෙයි. නුපුරුදුකමට මේ මිනිස් පරිණාමයේ දියුණුතම වෙනස අනියම් සම්බන්ධතා, දූෂණ වගේ ග‍්‍රාම්‍ය තැන් වල ගැටගහනවා. ඒත් ඒ දේවල් වලින් අර්ථ ගැන්වෙනවා වෙනුවට ඩිජිටල් පරිණාමය විසින් සමස්්ත පැවැත්ම වෙනස් කරනවා. උදා විදිහට මහින්ද ඩිජිටල් තහනම් කරන්න යද්දි ඩිජිටල් විසින් මහින්දව කැන්සල් කරනවා. ඒ ලෝකයට අවශ්‍ය තත්වයන් වෙනුවෙන් භෞතික දේශපාලනය වෙනස් කරනවා.

මේක කම්පනයක් ඇති කරන්න පුළුවන් කාරණයක්. මෑතකදි මට බලන්න හම්බුණ ටෙලි සීරීස් එකක මේ කම්පනය හොඳටම නිරූපණය වෙනවා. බ්ලැක් මිරර් තමයි සීරීස් එකේ නම. අනාගත තාක්‍ෂණ දියුණුවත් එක්ක මිනිස් සම්බන්ධතා වලට අත්විය හැකි ඉරණම්සහගත තත්වයන් එක්ක ඒ කතා පෙළ ගැටගැහෙනවා. නැරටිව් එකක් විදිහටත්, සිතීමක් විදිහටත්, හොඳට ඔලූවට තට්ටු කරන සීරීස් එකක් ඒක.

මේ කතා පෙළ ඇතුලෙ සාකච්ඡුා වෙන අර්බුද දිහා බලන් ඉන්න කොට එක දෙයක් පැහැදිලි වෙනවා. ඒ තමයි තාක්‍ෂණ දියුණුවට සාපේක්‍ෂව මිනිස් සම්බන්ධතාවල පරිණාමයක් මේ අධ්‍යක්‍ෂවරුන් විසින් ගේන්නෙ නෑ කියන එක. උදා විදිහට තමන්ගේ සියලූ මතකයන් අයිපොඞ් එකක් මෙන් අතේ තියාගෙන යන්න පුළුවන් යුගයක කසාද සම්බන්ධතා කොයි ස්වරූපයක් ගනීවිද කියන තැන උවමනාවෙන් මේ අය මග අරිනවා. ඒ වෙනුවට දැන් පවතින සම්බන්ධතාවල හැ`ගීම් ස්වරූප වලින් මේ තාක්‍ෂණික පරිණාමය එක්ක ගැටෙන්න අරිනවා. එතකොට ඇතිවෙන කම්පනයයි කෘතියේ අපේක්‍ෂිත වින්දනය වෙන්නෙ.

අපි ඉස්සරහ තියෙන තාක්‍ෂණය එහි සැබෑ හැඩයෙන් වැළඳ නොගන්නට, ඒ ගැන වඩාත් සැක සංකා ඇති කරගන්නට අපිව පොළඹවන හේතුව වෙන්නෙ මේ කම්පනයයි. අපිට උපන් අපි විදිහට හිමි පුද්ගලභාවය වෙනුවට නව පුද්ගලභාවයකට අනුරූප වෙන්න සිද්ද වෙනවා. ඒක අපි විසින් නිර්මාණය කරන ලද එකක්. අපේ දෙමව්පියන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද පුද්ගලභාවයෙන් නැගෙන ප‍්‍රශ්න ඉස්සරහ අපි තාම අසරණ වෙලා බලන් ඉන්නවා. ඒත් වෙනස අනිවාර්යයක්.

ජේසන් සිල්වා කියන ප‍්‍රාසාංගික දාර්ශනිකයා මේ නව තත්වයට කියන්නෙ සින්ගියුලරිටි - ඒකත්වය කියල. මේ වචනය භෞතික විද්‍යාවෙන් ණයට ගත්ත එකක්. බ්ලැක් හෝල් එකක් ඇතුලෙන් ගියොත් සිද්ද වෙන දේ පැහැදිලි කරන්න නිර්මාණය වෙලා තියෙන සංකල්පයක්. ‘රේ කර්ස්වෙල්’ කියන අනාගතවාදියා මේ අදහස අලූතෙන් නිර්මාණය වෙමින් යන අලූත් ජීවිතය විස්තර කරන්න ගේනවා. මේ විදිහට ඇතිවුණු එක විදිහක ඒකත්වයක් තමයි භාෂා ලෝකය කියන්නෙ. කතා කරන්න බැරි වඳුරෙකුට ෂේක්ස්පියර්ගෙ රූපකයක් තේරුම් කරන්න ගියොත් දකින වෙනස තරම් වෙනසක් තමයි අලූත් ඩිජිටල් පැවැත්ම සහ මෙතෙක් අපි දන්නා පැවැත්ම අතර තියෙන්නෙ. භාෂාව විසින් ඇති කළ මිනිස් පරිණාමයට පස්සෙ ඇතිවෙන ඊටත් වඩා දැවැන්ත පරිණාමයක එළිපත්තෙ අපි ඉන්නෙ.

මිනිස්සු අමරණීයත්වය කරා ළ`ගා වෙමින් ඉන්නවා. මිනිස්සු දේවත්වය අත්පත් කර ගනිමින් ඉන්නවා. තමන්වම නැවත නිර්මාණය කරන්න පුළුවන් තාක්‍ෂණයක් මිනිස්සු විසින් නිපදවමින් ඉන්නවා. එක පැත්තෙකින් නවීන ජෛව තාක්‍ෂණවේදය (බයොටෙක්) හරහා අපේ බයොලොජි එක අපිට අවශ්‍ය පරිදි නිර්මාණය කර ගන්න පුළුවන් පසුබිමක් හදන අතරෙ තවත් පැත්තකින් නැනො තාක්‍ෂණය හරහා ද්‍රව්‍යය (මැටර්) පරණ බන්ධන වලින් මුදා නැවත අපි විසින් හැඩගස්වන වෑයමක් දියත් වෙනවා. ඒ අතරෙ කොහොමවත් ජෛවමය නොවන දේවල් වලින් කෘතිම විඥාණයන් (ඒ.අයි) නිෂ්පාදනය කරනවා. දෙවියන්ගේ ලෝකය මිනිසුන් විසින් කඩාබිඳ දමා යළි නිර්මාණය කරන අවධියක අපි සාක්ෂිකරුවන්.

තව නොබෝ කලකින් මිනිස්සු තමන්ගේ ජෛව පද්ධතියට, මනෝ පද්ධතියට අවශ්‍ය සොෆ්ට් වෙයාර් පවා නිර්මාණය කරන්න ගන්නවා. අනාගතවාදී හිතන්නන් කියන විදිහට තනි තනි පුද්ගලභාවයන් හැටියට හුදකලා වීම වෙනුවට මේ ලෝකයේදී සාමූහික විඥානයක් විදිහට වැඩෙන්නට මිනිස්සුන්ට පුළුවන් වෙනවා. තොරතුරු හුවමාරු කරගනිමින්, ඒ මොහොතේම සියල්ලන් අවබෝධ කර ගන්නා, භාෂා සීමාවන්ට එහා ගිය සන්නිවේදන ස්වරූපයන්ගෙන් මිනිස්සු මේ ඩිජිටල් දේවත්වය තුල ගනුදෙනු කරාවි.

නිර්වාණය, අවබෝධය, ස්වර්ගය සියල්ල නවීන තාක්‍ෂණය විසින් නිෂ්පාදනය කරනවා. තවදුරටත් ගස්මුල් යට භාවනා අවශ්‍ය වෙන්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට තමන්ට අවශ්‍ය සංඛ්‍යාතයක තරංග මොළයට ඩවුන්ලෝඞ් කර ගන්න පුළුවන් වෙයි.

මේ ට‍්‍රාන්සෙන්ඩන්ස් කියන කන්සෙප්ට් එක මේ වෙද්දි විද්‍යාව, දර්ශනය වගේම නිර්මාණ ඇතුලෙත් සාකච්ඡුා වෙන්න පටන් අරගෙන. ට‍්‍රාන්සෙන්ඩන්ස් කියල ජොනී ඩෙප් ර`ගපාන චිත‍්‍රපටියෙත් තේමාව වුණේ මේක. තමන්ගේ මොළයේ ඇති සියලූ අත්දැකීම් පරිගණකගත කිරීමෙන් ඒ සමස්ත අත්දැකීම්වල මුහුවෙන් සයිබර් අවකාශයේ තමන්ව අමරණීය ලෙස යලි උත්පාද කළ හැකියි කියන අදහස.

ඒත් රේ කර්ස්වෙල් කියන කතාව මීට වඩා බය හිතෙන එකක්. අපි අපෙන් පිට නැවත අපිව නිර්මාණය කරනවා වෙනුවට කාලයක් පුරා අපේ ජීවමය ශරීරයම ජීවමය තත්වයෙන් ඔබ්බට ගෙනයාවි කියලයි එයා කියන්නෙ. කෘතිම ටයිටේනියම් දණ පොල්කටු නිෂ්පාදනය කරනවා වගේම මොළයේ ෙසෙල පවා කෘතිමව නිෂ්පාදනය කිරීම පටන් ගනීවි. ටිකින් ටික අපේ යතාර්ථවාදී ශරීරයේ කොටස් අපේ කෘතිම නිර්මාණ වෙතින් පවරා ගනීවි. ටික ටික ශරීරයේ ස්වභාවිකයි කියන කොටස පොඞ්ඩ වේවි. අන්තිමට සම්පූර්ණයෙන්ම අපි ස්පෙයාර් පාර්ට් මාරු කරන්න පුළුවන්, සිස්ටම් අප්ඬේට් කරන්න පුළුවන් සුපිරි මිනිසා බවට පරිණාමය වේවි.

ඇත්තටම මේක බය වෙන්න  ඕන තත්වයක් නෙමෙයි. මේක තමයි මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ නිදහස. බුදු කෙනෙකුන් හෝ දෙවි කෙනෙකුන් විසින් එය සාක්ෂාත් කර දුන්නා නෙමෙයි. අදේවවාදී තාක්‍ෂණය විසින් එය සකල ලෝවැසි මනුෂ්‍යයාට අත් කර දෙන එකයි සිද්ද වෙන්නෙ. මෙතනදි පරණ මාක්ස්වාදී සගයො ඒකට නියම වෙන මිළ ගැන ප‍්‍රශ්න කරාවි. මනුෂ්‍යයා අමරණීය වෙන මොහොතක ආශ්චර්යය වෙනුවට ඒකෙ ආර්ථිකය ගැන කතා කිරීම දුප්පත් සිතීමක්. මොකද දැනටමත් ආර්ථිකය පවා තොරතුරු සන්නිවේදන තාක්‍ෂණය විසින් යළි නිර්මාණය කරමින් ඉන්න නිසා.

අපි අපේ භෞතික ශරීර සීමාවෙන් නිදහස් වෙනවා. අපේ පුද්ගලාබද්ධ සිතීම් අගතීන්ගෙන් නිදහස් වෙනවා. මරණයෙන් නිදහස් වෙනවා. ඒක තාක්‍ෂණික පරිණාමයක් නෙමෙයි. මනුෂ්‍ය විඥාණයේ ආධ්‍යාත්මික විප්ලවයක්. පැරණි ඉන්දියානු සහ පෙරදිග ආධ්‍යාත්මික දර්ශනයන් හරහා මේ වෙනස්කම් කියවමින් නව මිනිසාට ගැළපෙන නව ආධ්‍යාත්මික සංකල්ප (ඩිජිටල් නිර්වාණයන්, ඩිජිටල් ස්වර්ගයන්) පවා නිර්මාණය වෙමින් තියෙනවා. ඩිජිටල් ෂාමනිස්ම්, ඩිජිටල් සයිකඩෙලියා වගේ විෂයන් ඇතුලෙ නව ආධ්‍යාත්මික පර්යේෂණ සිද්ද වෙනවා. ඩිජිටල් බෝසත්වරුන් බවුන්වඩනවා.

අපිට සිද්ද වෙනවා අත්හරින්න. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන අලූත් ජනාධිපතිතුමාම කියන විදිහට අත්හරින සෑම විටම ඊට වඩා හොඳ තත්වයක් ලැබෙනවා. කොයිතරම් පළල් සිතීමක් තිබුණත් ඒ කාලෙ සොක‍්‍රටීස් පවා ලියන්න (ලේඛනයට) බය වුණා. ඒකෙන් මොළය නතර වෙයි කියල හිතුවා. සොක‍්‍රටීස් මැරුණ. ඒත් ලේඛනය මිනිස් වර්ගයා එක්ක ඉස්සරහට ආවා. නිකං හරි අද අපි මෝබයිල් එකෙන් කරන ගණුදෙනු මීට අවුරුදු සීයකට කලින් කෙනෙක් කොහොම තේරුම් ගනීවිද? අනිවාර්යෙන්ම දෙවියෙක් කියල අදහන්න පටන් ගන්න ඉඩ තියෙනවා.  අලූත් තත්වයක් ඉස්සරහ පස්ස ගහන එක මනුස්ස ගතියක්. ඒ අලූත් තත්වය තේරුම් ගන්න එක, අවශ්‍ය පරිදි නිර්මාණය කරන එක දේව ගතියක්.

දළඹුවෙකුට කවදාවත් බෑ සමනළයෙක්ව තේරුම් ගන්න. ඒත් මිනිස්සු විදිහට අපිට පුළුවන් දැන් අපි පරණ අපි නෙමෙයි කියල තේරුම් ගන්න. අතීත සංවාද වල වෙළිලා ගත වෙනවට වඩා අලූත් මිනිස් දේශපාලනයක් වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න පටන් ගන්න. අලූත් මිනිස් සම්මුතියක් වෙනුවෙන් දායක වෙන්න.

නැත්තං වඳවුණු වඳුරන්ගෙන් එකෙක් වෙන්න.

-චින්තන ධර්මදාස

Saturday, January 17, 2015

එන්න අපි රටට වැඩ කරමු.


කණාමැදිරියෙකුට ලස්සනට ඉගිල්ලෙන්න අන්ධකාරය අවශ්‍යයි
මාළුවෙකුට ලස්සනට පීනන්න වතුර අවශ්‍යයි
සාමාන්‍ය හොරෙකුට ලස්සනට හොරකම් කරන්න භීෂණය අවශ්‍යයි
සුපිරි හොරෙකුට ලස්සනට හොරකම් කරන්න සාමය අවශ්‍යයි..
-චරිත හොරු අරන් නාට්‍යයෙන්

බලාපොරොත්තු වූ විදිහටම මහින්ද ඡුන්දයෙන් පැරදුනා. අවුරුදු දහයක් තිස්සෙ වපුරපු ජාතිවාදය සහ ඉන් රෝගී වූ පිරිස් තාමත් අතන මෙතන පුපුරනවා. ඒ අය පුනරුත්ථාපනය වෙන්න තව කාලයක් යයි. ඒත් සමාජ පුනරුත්ථාපනයක් වෙනුවෙන් සංකල්පමය ව්‍යාපෘතියක් පටන් ගන්න  ඕන. බෙදී වෙන්වී ජීවත් වෙන්නම පුරුදු කරපු සහ ඒකට නොබෙදුණු ඒකීය කියල කියන්න පුරුදු කරපු ජනතාවක් ලංකාවෙ ඉන්නෙ. නැවත එක්ව ජීවත් වෙන්න, අනෙකාව විඳ දරා ගන්න ඒ අයට පුහුණුවක්  ඕන.

අනිත් පැත්තෙන් මෛත‍්‍රීගේ ජයග‍්‍රහනයෙන් උද්දාමයට පත්වෙච්ච පිරිස් යහපාලනය උවමනාවටත් වඩා අතට අරගෙන. ආණ්ඩුවේ හැම තීරණයකටම, ආණ්ඩුව ගැන හැම ගොසිප් එකකටම ප‍්‍රචණ්ඩ විදිහට ෆේස්බුක් ප‍්‍රතිචාර එල්ල වෙනවා. ලංකාවෙ මේ වගේ දේශපාලනික මැදිහත්වීමක අවස්ථාවක් ජනතාවට ලැබුණු පළවෙනි වතාව මේක. විශේෂයෙන් ඩිජිටල් මාධ්‍ය ඔස්සේ සක‍්‍රීය පුරවැසියො විදිහට රටේ සිද්ද වෙන දේශපාලනයට කතිකාමය මැදිහත් වීමක් සිද්ද වෙන පළවෙනි පාර. ඒක නිසාම ඒ මැදිහත්වීම උවමනාවට වඩා, විනයකට නැතුව, සමහර විට පටු අගතීන්ගෙන් සිද්ද වෙන එකත් දරා ගන්න සිද්ද වෙනවා.
මේකද යහපාලනය?

හැම පොඩි දෙයක්ම ලොකුවට ප‍්‍රශ්න කරනවා. මේ ආණ්ඩු පෙරළියෙන් බලාපොරොත්තු විය යුතු ප‍්‍රධාන වෙනස කියන්නෙ ආණ්ඩුවෙන් ලැබෙන දෙයක් නෙමෙයි. ඒක අපි සාක්ෂාත් කර ගන්න  ඕන දෙයක්. මට හිතෙන්නෙ ප‍්‍රධානම වෙනස තමයි නිදහස. මෙච්චර කාලයක් අදෘෂ්‍යමානව අපේ උරහිස් මත සිට අපිව පාලනය කළ හස්තයකින් මිදුණු නිදහස. ඒක හුස්ම ගන්නකොට දැනෙන දෙයක්. මහින්ද පාක්ෂිකයන්ට පවා පැරදුණු අවස්ථාවකදීත් වහසි බස් දොඩන්න, ආණ්ඩුව පෙරලන්න හදන්න තියෙන නිදහස. ඒක සුළුපටු අත්පත් කර ගැනීමක් නෙමෙයි.

යහපාලනය ඇති කිරීම කියල පුද්ගල මූලිකව විචාර, ප‍්‍රතිචාර, අභියෝග එල්ල කිරීම මට හිතෙන්නෙ අපරිණත වැඩක්. මහින්දගේ පාලනයෙන් අලූත් වෙනසකට යනවා කියන්නෙ ක‍්‍රමයේ වෙනසක් මිස පුද්ගල චරිත වල වෙනසක් විදිහට කියවීම අවුලක්. මේ කියන්නෙ හොරකම් කරපු උන්ට නිදැල්ලෙ ඉන්න දෙන්න කියනවා වගේ කතාවක් නෙමෙයි. ඒ වෙනුවෙන් අවශ්‍ය නීතිමය පියවර ගැනීම සහ ද`ඩුවම් පැමිණවීම කළ යුත්තක්. ඒත් සෝමරත්න රූපවාහිනියට පත්වීම ගැන විරෝධය පළකිරීම වගේ කාරණා උවමනාවට වැඩියි කියන එකයි මගේ අදහස.

මං කොහොමවත් සෝමරත්නට කැමති කෙනෙක් හෝ එයාව පුද්ගලිකව අඳුරන කෙනෙක් නෙමෙයි. සිරි පැරකුම් වගේ බාල්දු තැනකට පසුකාලීනව සිනමාව ගෙනාවත්, එක්තරා කාලෙක ප‍්‍රධාන ධාරාවෙ සිනමාව ඇතුලෙ සෝමරත්න දක්ෂ විදිහට, වෙන අයට කළ නොහැකි වූ යමක් කළා කියන එක පිළිගන්න සිද්ද වෙනවා. සූරිය අරණ, සරෝජා වගේ ෆිල්ම් ඇත්තටම හොඳ චිත‍්‍රපටි. ඒවා හුදී මහා ජනතාවටත්, සිනමා පකීර්ලටත් එකට ඉඳගෙන බලන්න පුළුවන්. සිනමා ශාලා 35ට සීමා කිරීම නොතකා තමන්ගේ චිත‍්‍රපටි ප‍්‍රදර්ශනය, හඳගම වැනි අයගේ නිර්මාණවලට වාරණයක්, බාධාවක් හැටියට ක‍්‍රියාත්මක වීම, මහින්ද චින්තන සිනමාවේ පුරෝගාමියෙක් වීම වගේ කාරණා එක්කයි සෝමරත්නට මේ විරෝධය එල්ල වෙන්නෙ.

ඒක එක වකවානුවක ක‍්‍රියාත්මක වුණු ක‍්‍රමයක්. මහින්දගේ දේශපාලනයේ ගතිකයන් වැඩ කරන විදිහ ඒක. නැත්නම් ධම්ම දිසානායක වගේ කෙනෙක් ඒ තත්වෙට වැටුනෙ කොහොමද කියල පුද්ගලික කාරණා පැත්තෙන් විස්තර කරන්න ලේසි වෙන එකක් නෑ. ඒ අයගෙ දුර්වලතාවය වුණේ ක‍්‍රමයට වඩා හොඳින් අනුගත වීම. අනෙක් පැත්තෙන් ඒ අනුගත වීම පවා ක‍්‍රමය විසින් කරන බලහත්කාරයක්. උදා විදිහට අවුරුදු විස්සකින් මෙහා මහින්ද ගෙදර යයි කියල ලංකාවෙ කවුරුවත් විශ්වාස කළේ නෑ. විශේෂයෙන්ම මහින්ද එළවන ව්‍යාපාරයේ පෙරමුණ ගත්ත අය පවා ඊට මාස කීපෙකට කලින් ‘ආණ්ඩුවට සෙට් වෙනවා මිස වෙන විකල්පයක් නෑ’ කියන තැනට අසරණ වුණු අය.

මේ කියන්නෙ සෝමරත්නලා කරපු දේවල් වල වගකීමෙන් ඒ අය නිදහස් වෙනවා කියන එක නෙමෙයි. ඒ වගේම රූපවාහිනියට සෝමරත්නට වඩා සුදුසු අය නෑ කියන එකත් නෙමෙයි. සෝමරත්න එළවීම වගේ දේවල් දේශපාලන කාරණා වෙන්න උවමනා නෑ කියන එකයි.

පුද්ගලයන්ගෙ හොරකම් දූෂණ ගැන එළවන එක ආණ්ඩුව බාර ගන්නවට වඩා සුදුසු වෙන්නෙ ඊට අදාල දෙපාර්තමේන්තු වලින් අදාල විදිහට ඒ දේවල් කරන එකයි. ජවිපෙ මේ කාරණයේදීත් ඉස්සරහින් ඉන්නවා. අරූව අල්ලපන්, මූව අල්ලපන් වගේ වල්වැදුණු ගතියකින් වැඩ නොකර පිළිවෙලට නීතිමය දේහයන් අවදි කරන්න ජවිපෙ ගන්නා උත්සාහය අගය කරන්න  ඕන. ඒ වගේම ඒකෙන් ඉගෙන ගන්න  ඕන.
අලූතෙන් පත්වෙච්ච ආණ්ඩුව ප‍්‍රධාන වශයෙන් උත්සාහ ගන්න  ඕන බිඳ වැටුණු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආයතන පද්ධතිය නැවත නගා සිටුවන්නයි. උදා විදිහට විධායක සභාව පිහිටුවීම වගේ ඉදිරිගාමී කාරණා වෙනුවෙනුයි මහන්සි වෙන්න අවශ්‍ය. හිටපු ආණ්ඩුවක් පස්සෙ පන්නනවාට වඩා වඩා අනාගතවාදී යෝජනා සහ කතිකාවනුයි දියත් වෙන්න  ඕන. ඒක හින්ද රූපවාහිනියෙ ඉන්නෙ කවුද, අමාත්‍යාංශවල ලේකම්ලා කවුද වගේ කාරණා සිල්ලර විදිහටයි මං තේරුම් ගන්නෙ. දවස් 100 ආණ්ඩුවෙ සැලසුම් පහුගිය පාලනයේ දූෂිතයො අල්ලන්න කැප කරනවට වඩා වැදගත් දේවල් තියෙනවා කරන්න.

මේ පාර ඡුන්දෙදි තේරුම් ගන්න සිද්ද වුණු වඩාත්ම ප‍්‍රබල කාරනයක් වුනේ තවමත් දේශපාලන තීන්දු වලදි ඇඞ්වර්ටයිසින් ෆේල් කියන එකයි. මහින්ද ඡුන්දෙ දිනන්නම උත්සාහ ගත්තෙ ඇඞ්වර්ටයිසින් වලින්. අජිත් කුමාරසිරි නිතර කියන විදිහට ඇඞ්වර්- ටීසින් වලින්. ටීවී එකේ මෛත‍්‍රීගේ ඇඞ් එකක් ගහගන්න ඉඩ නැති වෙන තරමට මහින්ද ටීවී එක පිරෙව්වා. කටවුට් එකක් ගහගන්න කණුවක් නැති වෙන තරමට කණු ඔක්කොම කටවුට් වලින් පිරෙව්වා. ඒත් ඒ හැම ප‍්‍රචාරණයක්ම වැඩ කළේ මහින්දට නෙගටිව් විදිහට. ඒ වෙනුවට මෛත‍්‍රී වෙනුවෙන් ෆේස්බුක් හරහා ගින්නක් වගේ පැතිරෙන පුරවැසි රැුල්ලක් ක‍්‍රියාත්මක වුණා. ඒටීඑල්, බීටීඑල් කියන ප‍්‍රධාන ධාරවෙ ප‍්‍රචාරණ ප‍්‍රයෝග දෙකයි පණහට වැටුන. දේශපාලනය ඇඞ්වර්ටයිසින් වලින් තීන්දු කරන්න බැරි එක ගැන ඇත්තටම අපි ආඩම්බර වෙන්න  ඕන.

මැතිවරණ මෙහෙයුමේදි ගොඩක් වෙලාවට සරලව අතපහු කරන කාරණයක් තමයි අන්තිම මොහොතෙ රනිල් මහින්දව මුණගැහෙන්න ගිය ගමන. මට අනුව මේ ගමන යන්න පුළුවන් එකම රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකයා විදිහට අද ඉතුරු වෙලා ඉන්නෙ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ විතරයි. ඒ මොහොතෙ ජාතියක් ආපහු ලේ විලක් කරනවද නැද්ද කියන තීරණය තිබුනෙ රනිල්ගෙ සාකච්ඡුාව උඩ. තත්පර ගානකින් අමු මෝඩ තීරණයකට යන්න ඉඩ තියෙන, විසිල් දේශපාලනයට වැඩි දෙයක් නොදන්න මහින්ද එක්ක අන්තිම වෙලාවෙ සාකච්ඡුාවක් කරනවා කියන්නෙ ලේසිපාසු දෙයක් නෙමෙයි. අනිත් පැත්තෙන් තමන්ගෙ පාලන කාලය පුරාම උඩ දදා ගහපු ප‍්‍රතිවාදියා වුණත් ඒ තීරණාත්මක මොහොතෙදි මහින්දට විශ්වාස කරන්න පුළුවන් එකම චරිතය වෙන්නෙ රනිල්. එක පැත්තකින් හෙළ උරුමය ඇතුළු ගොඩක් දෙනා විරුද්ධ වෙද්දි පවා රනිල් මේ වගකීම ගන්නවා. ඒ වගේම කලබලයකින් තොරව බලය මාරු වෙන්න හැමදෙයක්ම පිළිවෙල කරනවා. මේ නායකත්වය, මේ ඉවසීම සහ දේශපාලන විනය කියන කාරණා යලි යලිත් සාකච්ඡුාවට ගන්න  ඕන. ඒ රනිල්ව ඊළ`ග නායකයා කරන්න නෙමෙයි. ඒත් අපිට අහිමි වෙමින් යන දේශපාලන ශික්ෂණය සහ වගකීම කියන කාරණා අවධාරණය කරන්න.

මහින්දගෙ ආණ්ඩුව තව අවුරුදු දහයකට පෙරලෙයි කියල කවුරුවත් විශ්වාස කළේ නෑ. හැම තැනකම ඔත්තුකාරයො සහ තමන්ගෙ සහචරයො පෙළගස්වා ගනිමින් බොහොම සූක්ෂ්ම, සුමට ඒකාධිපති පාලනයක් ගෙන යමින් හිටි ‘යුද්දෙ දිනපු මහින්ද’ පරද්දන වැඩපිලිවෙලක් කියන්නෙ ඒක අද්විතීය එකක් වෙන්න  ඕන. හැම පක්ෂයකම බලය මහින්ද දිය කරලා ඇරලා තිබුණෙ. හැම තැනකම මහින්ද ගැටුම් නිර්මාණය කරලා තිබුණෙ. මේ හැම තත්වයක් යටතෙම මෛත‍්‍රීව ආණ්ඩුවෙන් එලියට ගන්නත්, කෑල්ලෙන් කෑල්ල ගලවමින් ආණ්ඩුව දුර්වල කරන්නත්, හැම අභියෝගයකටම, දූෂිත බලයකටම එරෙහිව එම මෙහෙයුම ජයග‍්‍රහණය දක්වා අරගෙන යන්නත් පුළුවන් වීම නිසාම ඊට උරදුන් විපක්ෂ දේශපාලන චරිත ගැන මට ඇති වෙන්නෙ ගෞරවයක්. ඒ තරම් දිගක් පළලක් ඇති දේශපාලන චරිත මං ලංකාවෙ මේ මොහොතෙ බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ.

ඒක හින්දම ඒ වගේ පිරිසකට ආණ්ඩු කරන්න  ඕන හැටි අපි කියල දෙන්න  ඕන කියලත් මං හිතන්නෙ නෑ. මේ කියන්නෙ පුරවැසියො විදිහට රටේ දේශපාලනයට මැදිහත් වීම වැරැුද්දක් කියල නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට හුදෙක් ත‍්‍රිල් එක වෙනුවෙන් අවිධිමත්, හුදු ප‍්‍රතිචාරත්මක අදහස් ෆේස් බුක් පිටු පුරා ෂෙයාර් වෙන එක වාතයක් වෙන්න පුළුවන්. ෆෝරම් එකක් විදිහට අදහස් සාකච්ඡුා කිරීමේ සහ කතිකා ගොඩනැගීමේ සංසුන් විනයක් නැවත පුරුදු වෙන්න  ඕන. ඡුන්දයේ උණුසුම සහ ආතතිය විසින් වේගවත් කරපු, නොගැඹුරු කරපු ජීවිතය ආපහු ප‍්‍රකෘතියට ගේන්න  ඕන.

දේශපාලනයෙන් එහාට ජීවිතය ගැන, කලාව ගැන, ඩ‍්‍රග්ස්, සෙක්ස් ගැන සංවාද කතිකාවලට අපි ආපහු මාරු වෙන්න  ඕන. නැත්තං ආණ්ඩු පෙරළිය පිටිපස්සෙ තිබුණු සංස්කෘතික උවමනාවන් අපි අතින් මගඇරෙන්න පුළුවන්.

දූෂනයට එරෙහි වීම, යහපාලනය වගේ මැතිවරණයේදී කුළුගන්නපු අදහස් රැුල්ල ඊළ`ගට අනිවාර්යෙන් හැරෙන්නෙ පුහු සදාචාරයක් පැත්තට. ගණිකා වෘත්තියට එරෙහිව, අරක්කු බෝතලේට, සිගරට් එකට, ජොයින්ට් එකට එරෙහිව මේ දේ්ශපාලනය හැරෙන්න නියමිතයි. ඊට පස්සෙ ආපහු කොට ගවුම් වලට විරුද්ද වීම දක්වාත් මේක ඇදෙන්න පුළුවන්. ජනතාව හැමතිස්සෙම යන්නෙ එක්ස්ටී‍්‍රම් එකක් එක්ක. ඒ අවදානම හින්දමයි නැවත වඩා පුළුල් සංවාද ඇති වෙන්න අවශ්‍ය. දේශපාලනය හුදු සදාචාරවාදී පටුසීමා ඇතුලෙ හිර වෙනවා වෙනුවට වඩා නිදහස් සමාජ විවරයක් හදාගන්න එක මේ වෙනස වෙනුවෙන් වැඩකරපු සංස්කෘතික මතවාදී කණ්ඩායම් වල වගකීමක්.

ආණ්ඩුව විසින් ජනතාවට ත‍්‍රිල් සැපයීම බාර ගත්තෙ මහින්දගෙ කාලෙ. එක එක සිද්දි මවමින්, හතුරො හදමින් මහින්ද සෑහෙන හැපනින් විදිහට ඒක කරගෙන ගියා. මෛත‍්‍රී පටන් ගත්තට පස්සෙ ඒක ටී20 වගේ වුණා. පැයෙන් පැයට නිව්ස් හදමින් මකමින් ඒක ෆේස්බුක් පිස්සුවක් වුණා. මට හිතෙන්නෙ අපි මේ වේගය අඩු කළ යුතුයි. වඩා ස්ථාවර, වගකීමක් ඇති තීන්දු මිස අපි ත‍්‍රිල වෙනුවෙන් තීන්දු ගැනීම නතර කර ගන්න  ඕන. අවශ්‍ය සංවාදයන්, සාකච්ඡුාවන් නැතිව හුදු වේගය සහ පිපාසය වෙනුවෙන්ම දේශපාලන තීන්දු ගන්න වීමෙන් අපි නැවත කරන්නෙ අයිසින් දැමීමක් විතරයි.

අපි ස්වයං පුනරුත්ථාපනයක් කර ගන්න අවශ්‍ය ජාතියක්. යුද්දයෙන් සහ දස අවුරුදු මහින්දගේ පාලනයෙන් පස්සෙ අපි කවුරුවත් සාමාන්‍ය ඇති කියල මං හිතන්නෙ නෑ. අපේ ඇගයුම්, ප‍්‍රතිමානයන් පවා ගොඩක් වෙනස් වෙලා තියෙන්නෙ. උදා විදිහට මේ වෙද්දි හොරකම් කරන එක සාමාන්‍ය මනුස්ස ගතියක් විදිහටයි ලංකාවෙ මිනිස්සු බාර ගන්නෙ. ඊට පස්සෙ හොරකමට විරුද්ද වීමත් ආයිමත් හොරු අල්ලන හෝ ද`ඩුවම් දෙන ත‍්‍රිල් එකක් වෙනවා කියන්නෙ තත්වය තව බැරෑරුම් වෙලා විතරයි.

අදහස් නැවත සංවිධානය වෙන්න පටන් ගන්න  ඕන. අරාජිකත්වය වෙනුවට සවිඥාණක බව, ගැඹුර සහ සෞන්දර්යය අපි අරගෙන එන්න  ඕන. තවදුරටත් දවස් සීයේ වේගයට සහ ත‍්‍රිල් එකට අපි ඇබ්බැහි නොවිය යුතුයි කියන එකයි මගේ අදහස. මහින්ද සහ මෛත‍්‍රීට පිටස්තර ලෝකයක් නිර්මාණය කරන එකයි අපේ වගකීම.

ආණ්ඩුවෙ දවස් සීය ගණං කරන එක පැත්තකින් තියලා දවස් සීයට පස්සෙ අපි කොහෙද ඉන්නෙ කියලා අපිට හිතන්න වෙනවා. ඇත්තටම වෙනස් වෙන්න  ඕන මහින්දවත් මෛත‍්‍රීවත් නෙමෙයි, අපි. අප අපිට පැවරුණු වැඩ කොටස ඉටු කරන්න පටන් ගන්න  ඕන. ආර්ට් ඇතුලෙ, කණ්ඩායම් ඇතුලෙ, ජීවිතය ඇතුලෙ අපි වැඩ කරන්න  ඕන. ඒ වෙනුවට අපි ආයිමත් අපිට එලියෙන් තියෙන ආණ්ඩුවක දවස් ගණං කරන එකෙන් කිසි වෙනසක් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ. ප‍්‍රතිචාරාත්මක ප‍්‍රවේශයන්ගෙන් ගැලවිලා සංවාදාත්මක, නිර්මාණාත්මක කාර්යයන් වෙනුවෙන් අපි කැප වෙන්න  ඕන.
ජීවිතේ තියෙන්නෙ දවස් සීයට එහායින්.

-චින්තන ධර්මදාස

Saturday, January 3, 2015

මහින්ද පරාදයි.


‘අපි නිතරම පැත්තක් ගත යුතුමයි.
මධ්‍යස්ථ බව සේවය කරන්නේ පීඩකයාටම මිස පීඩිතයාට නම් නොවේ.
නිශ්ශබ්දතාවය විසින් දිරිමත් කරන්නේ මර්දකයාවම මිස මර්දිතයාව නම් නොවේ.’
- එලී වීසල්

මහින්ද මේ ඡන්දය දැනටමත් පරාදයි. නිර්මාල් කියන විදිහට සදාචාරාත්මක අතින් මේ වෙද්දි මහින්ද අන්ත පරාජයකට ලක්වෙලා තියෙන එක ඒකෙ එක පැත්තක්. ඒත් සමස්තයක් විදිහට, තත්වයක් විදිහට මහින්ද පරාද වෙන එකයි ඇත්ත සිද්දිය. ඒකට ඇත්තටම එයාට කරන්න දේකුත් නෑ.

මහින්දව නිර්මාණය කරන්නෙ ලංකාවෙ අවුරුදු තිහක් තිස්සෙ තිබ්බ යුද්දෙ. ඒක හරි අවාසනාවන්ත තත්වයක්. තමන්ගේ මූලයම නිශේධනාත්මක වෙන එක. ඒ කියන්නෙ මහින්ද කියන්නෙම යුද්දය නැති කිරීම කියන එක. එතකොට යුද්ධයක් නැති වටපිටාවක මහින්දගේ අනන්‍යතාවය අර්බුදයට යනවා. වැස්ස නැති කාලෙට කුඩ  ඕන නෑ.

මේ වෙද්දි මහින්ද යුද්දෙ තමන් විසින් නැති කළා කියල වීරත්වයක් ආරූඪ කරගත්තට ඇත්ත තිබ්බෙ ඊට වඩා හු`ගක් වෙනස් තැනක. මුලින්ම මහින්දගෙන් යුද්දෙ කරනවද නැද්ද කියල අහද්දි පවා එයා උත්තරයක් නැතුව ඇඹරුණා. ඒත් ඒ වෙද්දි ගොඩනැගිලා තිබුණු ජාතික බලවේග විසින් මහින්දව ඒ අන්තයට තල්ලූ කළා. කොයි වෙලාවක වත් පුද්ගලයෙක් ජනාධිපති විදිහට තේරෙන්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට යම් බලවේගයන් සහ තත්වයන් විසින් ඒ ඇඳුම කාට හරි අන්දවන එකයි සිද්ද වෙන්නෙ. මේ වෙලාවෙ මෛත‍්‍රී කියන්නෙත් ඒ වගේ අවශ්‍යතාවයක ප‍්‍රතිඵලයක්.

මහින්ද යුද්දෙ කරපු කතාව එක්කම මට මතක් වෙන විහිළු කතාවක් තියෙනවා. මේක ගොඩක් කට්ටිය දන්න එකක් වෙන්නත් පුළුවන්.

ඔන්න එකපාරක් ගං වතුරක් ගලලා මිනිස්සු ගහගෙන යනවලූ. පාලමක් උඩට වෙලා තවත් කට්ටියක් බලන් ඉන්නවලූ. කිසි කෙනෙක් නෑ සැඩ වතුරට බහින්න. එතකොට පොඩි අතදරුවෙක් වතුරෙ ගහගෙන එනවා පහලට. ඒත්් කිසි කෙනෙක් නෑ ඉදිරිපත් වෙන්න. පාලම උඩ ඉඳන්් කෑ ගහනවා විතරයි. ඒත් එකපාරට පාලම උඩ හිටපු අවුරුදු අසූවක විතර වයසක මනුස්සයෙක් සැඩ පාරට පනිනවා දරුවා බේරගන්න. එහේ මෙහේ අතපය ගහන කොට මේ දරුවා මේ මනුස්සයගේ ඇෙ`ග් එල්ලෙනවා. කොහොම හරි පණ බේරගෙන වයසක මනුස්සයා දරුවත් එක්ක ඉවුරට ගොඩ වෙනවා.
මාධ්‍යවේදීන් මිනිහව වට කර ගන්නවා.

‘මෙච්චර තරුණයො නිකං බලාගෙන ඉද්දි ඇයි ඔබතුමා මේ අවස්ථාවෙ වීරයෙක් වගේ ඉදිරිපත් වුණේ?’
මාධ්‍ය වලින් අහනවා.
හතිය ටිකක් අඩු වුන ගමන් වයසක ලොක්කා කියනවා
‘මාව තල්ලූ කරපු එකා අහුවුනොත් උගෙ අම්මට....’ කියල ඉතුරු ටිකත් එක්ක සද්දෙට.

මහින්දට වුණෙත් මේක. ඒත් මහින්ද මේ කතාව කියන්න තරම් අවංක වුණේ නෑ. එයා වීරයට ඇන්දා. දැන් තවදුරටත් අපිට මේ වීරයා අවශ්‍ය නෑ. වීරයාට පවතින්න  ඕන නම් එයාට සිද්ද වෙනවා එයා විසින්ම නැති කළ තත්වය නැවත නිර්මාණය කරන්න. මහින්ද කොටි කොටි කිය කිය උත්සාහ කරන්නෙ, යුද්දෙ පෙන්නන්නෙ ඒ වෙනුවෙන්. මං දකින්නෙ ඒවා අහිංසක උත්සාහයන් විදිහට.

මහින්ද ඡුන්දෙ ඉල්ලන්නෙම වැරදි පදනමක් උඩ. එයා ඡුන්දෙ ඉල්ලන්නෙ එයා වෙනුවෙන්. ඒකත් අතීතෙ කළ දෙයක් වෙනුවෙන් කරන කළගුණ සැලකීමක් විදිහට. එක පැත්තකින් රාජ්‍ය නායකත්වයක් කියන්නෙ කළගුණ සැලකීම වගේ සරල පැවතුමක්ද? අපි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ජනරජයක් කියල කියන්නෙ එහෙම නායකයෙක් යටතේ පාලනය වෙන එකද? මට තේරුම් ගන්න බැරි මේ ග‍්‍රාම්‍ය අදහස් එලියට කියන්න තරම් නොපැහුණු මනසක් කොහොම නිර්මාණය වුණාද කියන එක.

මහින්ද කතා කරන්නෙ පුද්ගලයෙක් විදිහට. ඒත් විපක්ෂය මේ වෙලාවෙ ඉන්නෙ වැඩපිළිවෙලක් වෙනුවෙන්. ඒ වැඩපිළිවෙල අතිශය සාධනීය එකක්. යුද්ධය විසින් ගිලිහුණු සිවිල් සමාජය යළි ස්ථාපිත කිරීම කියන්නෙ යුද්දයකට පස්සෙ රටක විය යුතුම දේශපාලන වෙනසක්. ඒක අනිවාර්යයක්.

මෙතනදි පුද්ගලයෙක් විදිහට මහින්ද දැවැන්ත ව්‍යවස්ථාමය, සමාජමය ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිලිවෙලකට විරුද්දව හිටගෙන ඉන්නවා. හැමතිස්සෙම පුද්ගලයෙකුට වඩා සමාජ අවශ්‍යතාවයක් විශාලයි. ඒ අවශ්‍යතාවය ඇතුලෙ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත අංශුමාත‍්‍ර ජනතා අවශ්‍යතා පෙළගැහිලා තියෙනවා. පාලකයන් මේ තත්වයන් අඳුරගන්න තරමට සබුද්ධික වෙන්න  ඕන.

මේ තත්වය හොඳටම පැහැදිලි දෙයක්. මහින්ද නිර්මාණය කළ ජාතික බලවේගයන් හැම එකක්ම මේ වෙද්දි එකතු වෙමිනුයි මේ විපක්ෂය නිර්මාණය කරන්නෙ. ඉතුරු වෙන්නෙ මහින්ද රාජපක්ෂ කියන පුද්ගලයා, ඔහුගේ පවුල සහ ඔහුගෙන් පුද්ගලික වාසි ලැබෙන කීප දෙනෙක් විතරයි. එතන දේශපාලනය කියන එක අවසන්.

තත්වයක් විසින් නිර්මාණය කළ මහින්ද රාජපක්ෂ ඒ තත්වය අවසන් වුණායින් පස්සෙ එයාගෙ පුද්ගලිකත්වය දක්වා පහුබහිනවා. වංචාව, දූෂණය, අපචාරය මේ දේවල් උඩු දුවන්නෙ ඒ පුද්ගලවාදී දේශපාලනය ඇතුලෙයි. අපි මේ වෙද්දි ආණ්ඩුවෙ වේදිකා උඩ, ටීවී එකේ දකින්නෙ ඒ පිරිහුණු පුද්ගලවාදයේ ප‍්‍රකාශ. ඒවා කොහෙත්ම දේශපාලන කතා නෙමෙයි.

එක තැනක මහින්ද ප‍්‍රසිද්දියෙ කියනවා නාවලපිටියෙ ඉඳන් කොළඹට පැයකින් එන්න පුළුවන් කියලා පොලිස් නිලධාරියෙකුට රුපියල් දාහක් දීලා. ඒ වෙනුවෙන් එයා දඩ මුදල් පවා වැඩි කරලලූ තියෙන්නෙ.

තව තැනක අමාත්‍යවරයෙක් කියනවා ඒ අය දැන් හොඳට කාලලූ ඉන්නෙ. ඉඩ තියෙන්නෙ පොඩි අතුරුපසකට විතරයිලූ. වෙන කට්ටියක් ආවොත් මුල ඉඳන් කන්න ගනීලූ.

ජනාධිපතිවරණ වේදිකාවක හිටපු ජනාධිපතිවරයා පැත්තෙන් ඇහෙන්න දකින්න  ඕන දේවල්ද අපිට ඇහෙමින් දකිමින් තියෙන්නෙ? එහෙම නැත්තං මහින්ද ආණ්ඩුවක් කියල මැදමුලනෙන් ආපු අමු මනුස්සයා විතරක් ඉතුරු වෙලා එතන දේශපාලනය අහෝසි වෙලා ගිය තත්වයද?

මේ වෙලාවෙදි මහින්ද විශ්වාස කරන්නෙ දැනුවත් නැති විශාල ගැමි ජනතාවක් තමන්ගේ ප‍්‍රචාරණ හා හැ`ගුම්බර කතා වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරන ඡුන්දයෙන් තමන් ගොඩයයි කියල. ඒක දයාසිරි ජයසේකර පවා ප‍්‍රසිද්ද වේදිකාවෙ කියනවා.

‘ සුළුතරයක් දැනුවත් උගත් ජනතාව මෛත‍්‍රීට ඡන්දෙ දෙයි. ඒත් බහුතරයක් ගැමි ජනතාව අපි (මහින්ද) සමගයි’

ඒත් ලංකාවෙ ඡුන්දය තීරණය කරන්නෙ මහින්දගේ උපකල්පිත නූගත් බහුතරය නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට ඒ තීරණයට මැදිහත් වෙන්නෙ සිවිල් සමාජ ක‍්‍රියාකාරී බලවේගයන්. ඒක ඔලූ ගානෙන් තීරණය වෙන දෙයක් නෙමෙයි. විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්, කලාකරුවන්, සංස්කෘතික- දේශපාලන කණ්ඩායම් වැදගත් වෙන්නෙ මෙතනදි. මේ සියලූ බලවේග මේ වෙලාවෙදි නව වෙනසක අවශ්‍යතාවය වෙනුවෙන්, සාමූහික දේශපාලනය වෙනුවෙන් පෙළගැහිලා ඉවරයි.

වඩා වැදගත් වෙන්නෙ විපක්ෂයේ මේ කණ්ඩායම් විසින් ව්‍යවස්ථාව නැවත අවධාරණය කරන එකයි. ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න එකයි. මෙච්චර කාලයක් ව්‍යවස්ථාවක් තියෙනවා කියලවත් නොදැන හිටපු රටක ඒක දේශපාලන අවශ්‍යතාවයක්. දේශපාලනික දැනුවත්කමක්, සක‍්‍රීයබවක් වෙත ජනතාව උනන්දු කිරීමක් එතනදි සිද්ද වෙනවා. දියුණු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් වෙනුවෙන් මේ කතිකාවම පවා කරන්නෙ ලොකු මෙහෙවරක්.

මෙතනදි මහින්ද ඊට ප‍්‍රතිපක්ෂව කරමින් ඉන්නෙ ඒ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී උවමනාවන් හෑල්ලූ කරන එකයි. ඒ වෙනුවට පුද්ගලික ජෝක් දේශපාලනික විදිහට ඉදිරිපත් කිරීමයි. ආචාර ධර්මයක්, සදාචාරයක් වෙනුවෙන් විපක්ෂයක් පෙළගැහෙද්දි කුණුහරුප කියන අමාත්‍යවරු සංවාද වලට අරන් එමින්, සල්මාන්ලා ජැක්ලීන්ලා ආනයනය කරමින් මහින්ද කරන ඡුන්ද ව්‍යාපාරය අතිශය මන්ද බුද්ධිකයි.

මැතිවරණ ව්‍යාපාරෙදි මහින්දට බැරි බැරි ගානෙ හරි යන්න සිද්ද වෙලා තියෙන්නෙ විපක්ෂයෙ යෝජනා පිටිපස්සෙමයි. උදා විදිහට මහින්දගේ ලොව දිනන මග ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයම මෛත‍්‍රීගේ ප‍්‍රතිපත්ති වලට දීපු උත්තර විතරයි. ආණ්ඩුවක් විදිහට විපක්ෂයට තමන්ගෙ අභියෝග වලට පිළිතුරු දෙමින් එන්න සිද්ද කරනවා වෙනුවට මහින්දට විපක්ෂයේ පදේට නටන්න සිද්ද වෙනවා. වඩා ප‍්‍රගතිශීලී අදහස්, යෝජනා ඉදිරිපත් කරමින් ආණ්ඩුව අභියෝගයට ලක් කරන්නෙ විපක්ෂය. ආණ්ඩුවෙන් කරන්නෙ ‘එහෙම නෑ’ කියන එක විතරයි.

මහින්දගේ තත්වය වඩාත් අමාරු කළේ සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි වලින්. නැත්තං අන්තර්ජාලයෙන්. අන්තර් ජාලය හරහා වඩා නිදහස් අලූත් දේශපාලන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වෙන්න පටන් ගත්තා. තවදුරටත් මුදලට වැඩ කරන මාධ්‍ය වෙනුවට තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය එක්ක ඉස්සරහින්ම ඉන්න වෙබ් එකට පුළුවන් වුණා. ඒ ඇරුණම නිරන්තරයෙන් ජනතාව ලෝකයේ විවිධ රටවල ජනතාව ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්න පටන් ගත්තා. එතනදි නැවත රටක්, දූපතක් විදිහට කොටු වීමම පදනම් කර ගත්ත මහින්ද චින්තනය ෆේල් වෙනවා. අන්තර් ජාතික කුමන්ත‍්‍රණ කිය කියා මහින්දගේ පිළ කියන්නෙ මේ විවෘත වීම.

තමන්ගේ මුදලට යට වෙන මාධ්‍ය සහ ආයතන සියල්ලට බැහැරින් දැවැන්ත බලවේගයක් නිර්මාණය වීමත් එය නිතැතින්ම තමන්ගේ දේශපාලනයට අභියෝග කිරීමත්. ඒක තමයි ඒ කියන කුමන්ත‍්‍රණය. ජනතාවගේ පැත්තෙන් මේ කුමන්ත‍්‍රණය අතිශය සාධනීයයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ සමාජ- දේශපාලනික ප‍්‍රවේශයන් පැත්තෙනුත් මේ තත්වය ඉත සිතින් වැළඳගත යුතු සහ පෙනී සිටිය යුතු තත්වයක්.

මහින්දගේ පාලනයට විරුද්දව නැගෙන වෙනස වඩා පුළුල් වපසරියකට පැතිරෙනවා. ඒක දේශපාලනයට වඩා විශාල සංස්කෘතික වෙනසක් යෝජනා කරනවා. ප‍්‍රධානවම ගත්තොත් ශිෂ්ටත්වය සහ අශිෂ්ටත්වය අතර තෝරාගැනීමක් බවට මේ ජනාධිපතිවරණය පත් කරනවා. නැවත විවෘතව හිතන්න, විවිධ අදහස් ඇතිව එකට ඉන්න, වඩා නිර්මාණශීලී වෙන්න අවශන්‍ විවරයක් වෙනුවෙන් මේ සංස්කෘතික වෙනස වැඩ කරනවා.

උදා විදිහට කලාකරුවො පොදු අපේක්ෂකයා පිටිපස්සෙ පෙළගැහෙන්නෙ මේ සංස්කෘතික වෙනස වෙනුවෙන්. මහින්ද චින්තනවාදී කලාව ඉවර කරලා ලැජ්ජාවක් නැතුව කරන්න පුළුවන් සිතීමක් සහිත කලාවක් ඇති කරගන්න. වඩා වැදගත් වෙන්නෙ හැමෝම එක පෙළට මේ අරමුණ වෙනුවෙන් සංවිධානය වීම. ආර්ට් ගැන බිංදුවකවත් දැනීමක් ඇති කිසි කෙනෙක් නෑ මහින්ද එක්ක. මේ වෙනස් වෙන තත්වය ඇතුලෙ සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතික හැම අංශයකම ප‍්‍රතිසංවිධානයක් යෝජනා වෙනවා. ඒක රටක් විදිහට බලාපොරොත්තු දනවන වෑයමක්.

මහින්ද චණ්ඩිකමෙන් නවත්තන්න හදන්නෙ මේ දැවැන්ත සබුද්ධික ප‍්‍රවාහය. කුඹුක්ගැටේදී දෙකයි පනහෙ මැර මන්ත‍්‍රීන් අතින් ප‍්‍රදර්ශනය වෙන්නෙ මහින්දගෙ මනස. ඒ සිතීමේ තරම. ශිෂ්ටත්වයට සිද්ද වෙනවා ගෝරිල්ලො එක්ක ගැටෙන්න. ඒත් පරිණාමයේ ඒ සටනින් හැමදාම ශිෂ්ටත්වය ජයගන්නවා. කොයිතරං පව් වුණත් කිංකොංලා මැරෙනවා.

මේ මැතිවරණෙ පදනම් වෙන ප‍්‍රධාන දේශපාලන කාරණය විදිහටම ගත්තොත් ජනතාව පැත්තෙන් උත්සාහ ගත යුත්තේ තුන් වරක් දක්වා එකම ජනාධිපති කෙනෙක් රඳවා ගැනීම වෙනුවට එකවරක් අවසානයේ බාර දී යන තැනට ජනාධිපති පදවිය පුද්ගල උවමනාවන්ගෙන් වියුක්ත කර තබා ගැනීමටයි. අවුරුදු හයකට වරක් ජනාධිපති කෙනෙක් මාරු වීම ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික උවමනාවන් පැත්තෙන් ගොඩක් හොඳ දෙයක්. එතනදි පුද්ගලයෙකුට වඩා වැඩපිළිවෙලකට, පක්ෂයකට මුල්තැනක් ලැබෙනවා. මහින්ද නිසා සිදුවුණු ලොකුම දේශපාලනික අවුල පක්ෂයකට වැඩපිිලිවෙලකට වඩා පුද්ගලයෙක් ඉස්සරහට ආපු එක. දියුණු දේශපාලන සංස්කෘතියක් වෙනුවට නැවත රාජකීයත්වයක් නිර්මාණය වුණු එක. ජනතාවගේ සිතීම, දේශපාලනික හුරුව යුග ගානක් ආපස්සට අරන් ගියපු එක.

අවුරුදු හයෙන් හයට ජනාධිපති චරිතය මාරු වීම ඇතුලෙ පක්ෂයකට වුණත් සිද්ද වෙනවා වඩා තරගකාරී දෙවැනි අපේක්‍ෂකයා නිර්මාණය කරන්න. ඒ වෙනුවෙන් ප‍්‍රතිපත්ති යෝජනා ඉදිරිපත් කරමින් ජනතාව දිනාගන්න. මිනිස්සු මාරු වුණාට රජයෙන් ක‍්‍රියාත්මක ජාතික වැඩසටහන් වරින් වර මාරු නොවෙන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය කරන්න නම් මේ තත්වය ගොඩනගා ගන්න වෙනවා. පුද්ගලයෙකුට වඩා පක්ෂයක් ජනතාවට අනිවාර්යෙන් වග කියනවා.

මේ ජනාධිපතිවරණය අතිශය වැදගත් වෙන්නෙ මේ සියලූ කාරණාවන් ආමන්ත‍්‍රනය කරන නිසයි. ඒක නැවතත් දේශපාලන සවිඥාණකත්වයක්, සබුද්ධික සමාජයක් වෙනුවෙන් නැගෙන ක‍්‍රියාකාරීත්වයක් නිසයි. මහින්ද රාජපක්ෂ කියන පුද්ගලයා මේ තත්වයන්ගේ වෙනස ඉස්සරහ අසරණයි. ඇෙ`ග් පතේ හයිය පාවිච්චි කරනවා මිසක වෙන දේශපාලනික අභියෝගයක් ඉදිරිපත් කරන්න ඒ මනුස්සයා අසමත් වෙන එක ස්වභාවිකයි.

එක යුගයක අවශ්‍යතාවයක් ඉටු කළ ඒ මිනිසාට ගෞරවයෙන් යුතුව වේදිකාවෙන් බැස යාමට ඉඩ සලසන එකත් යෝජනා කරන ඉදිරිගාමී සදාචාර සම්පන්න සමාජයේම පළමු වගකීමක්.

-චින්තන ධර්මදාස

Saturday, December 13, 2014

කතිර අතර වැතිර


ලංකාවේ බුද්ධිමතෙකුට කාලයත් සමග නොදැනීම විය හැකි ඛේදවාචකය ගැන මට ඇ`ග හිරිවැටෙන තේරුම් ගැනීමක් සිද්ද වුණේ දීප්තිගෙ අලූත් වීඩියෝවක් දැකලා. ඒක ජනාධිපතිවරනෙ ගැන දීප්තිගේ දේශපාලනික විග‍්‍රහය. ඡුන්දෙ පාවිච්චි කරන ජනතාව සයිකෝසීය සහ නියුරෝසීය කියල කාණ්ඩ දෙකකට බෙදාගෙන මොනවදෝ කතාවක් දීප්ති කියනවා. ඒත් ඒ විග‍්‍රහය කාටවත් අදාල නැති එකක්. අදාල නැති විග‍්‍රහයක් දේශපාලනික වෙන්නෙ කොහොමද? මේ වෙද්දි දීප්ති අදාල නොවන දෙයක් කීමෙන් දේශපාලනික වෙන්න හදන කාණ්ඩයට වැටිලා. මේ පාර ඡුන්දෙදි සයිකෝසිකයො කාටද ඡුන්දෙ දෙන්නෙ, නියුරෝසිකයො කාටද ඡුන්දෙ දෙන්නෙ කියන එක ගංජාකාරයෙක්වත් නොකරන විහිළුවක්.

මං මේ කතාව කියන්නෙ කොහෙත්ම දීප්තිට පහර ගැහීමේ උවමනාවකින් නෙමෙයි. දීප්ති කියන්නෙ එක්තරා වකවානුවක වඩාත්ම ඉදිරිගාමී අදහස පළකරපු විචාරකයා. විලාසිතා ගැන, පෙනී සිටීම ගැන, දියුණු සංස්කෘතික කතිකාවක් ඇති කරපු කෙනෙක්. ඒත් මේ වෙද්දි කොල පාට තාප්පයක් ඉස්සරහ ඒකට නොගැලපෙන කමිසයකුත් එක්ක අදාල නොවෙන කතාවක් කියමින් එයා මෙගා බෝතලේක වතුර හලනවා. 

මේකයි ඛේදවාචකය. අපේ දැනුමත් එක්ක අපිව සමාජ කතිකාවෙන් එලියට තල්ලූ වෙනවා. අපි දැනුම කියල විශ්වාස කරන දේම අපේ බාධාව වෙනවා. අපි අදාල නොවෙන ප‍්‍රදේශයේ කතිකාවලට පිටමං වෙනවා. අපි දන්නෙ නෑ. අපි ළ`ග ඉන්න කවුරුවත් කියන්නෙ නෑ. දීප්ති කියන්නෙ එතන ඉන්න  ඕන මිනිහෙක් නෙමෙයි.
ඊට අනිත් පැත්තෙන්් ජවිපෙ ලංකාවෙ වඩාත්ම දියුණු දේශපාලනික ප‍්‍රවේශය බවට පත්වෙනවා. අතිශය තියුණු ප‍්‍රශ්න කිරීම් මේ වෙද්දි ආණ්ඩුවට එල්ල කරන්නෙ ජවිපෙ. අනිත් හැමෝම ගන්නෙ ජවිපෙ කියන තොරතුරු. ඒවා උඩටමත් පහලටමත් එක විදිහට අදාල කාරණා. 

ලංකාවෙ පළවෙනි වතාවට ශ‍්‍රීලනිපය සහ එජාපය එකතු වෙන මොහොත මේක. හැමදාම දෙපැත්තෙ ඉඳන් බලය හුවමාරු කර ගත්ත පක්ෂ දෙක එකතු කරන තත්වයක් පැන නගිනවා. සමාජ වෙනසක් ඇති වෙන්න ගන්නවා. මෛත‍්‍රී කියන්නෙ ඒ උවමනාවෙ ප‍්‍රකාශනයක් විතරයි. ඒ උවමනාව මෛත‍්‍රීට වඩා ගොඩක් ලොකුයි. ඒක ඩිජිටල් යුගය එක්ක ඇති වෙන ලෝකෙ අනිත් රටවල් එක්ක මොහොතින් මොහොත දේවල් බෙදා හදාගන්න සංස්කෘතියකට  ඕන දේශපාලනය. එක කාර්තුවක අවසාන මොහොතට අපේ රටේ දේශපාලනය ගාට ගාට හරි ඇවිත්. ඒක ධනේශ්වරයෙ ඊළ`ග පියවරක්. වඩා ලිබරල් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී උවමනාවන් වෙනුවෙන් සිද්ද වෙන වෙනසක්. අනිවාර්ය තත්වයක්. මෛත‍්‍රී කියන්නෙ ඒ උවමනාව වෙනුවෙන් බහුතරයක් ස්පර්ශ කරන්න පුළුවන් චරිතය විතරයි.

එතනදි අවශ්‍ය ධනේශ්වර ප‍්‍රතිසංස්කරණ වෙනුවෙන් ප‍්‍රධාන පක්ෂ එකතු වෙනවා. එතකොට වඩා දියුණු විකල්පයක අවශ්‍යතාවය ඉතුරු වෙනවා. ජවිපෙ කල්ඇතුවම ඒ හිඩැස තේරුම් ගන්නවා. මෛත‍්‍රීගෙන් එහාටත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් ගෙනයන සටන කියන්නෙ ඒ විකල්පයේ අවකාශය. අනිත් හැමෝම ජනාධිපතිවරණය දිහා විතරක් බලද්දි ජවිපෙ ඊට වඩා අඩියක් එහාට හිතනවා. රටේ ප‍්‍රධාන ජනතාවාදී විකල්පය වීමේ භූමිකාව. ඒක දියුණු තේරුම් ගැනීමක්. අපේ රටේ වඩා පැහැදිලි කන්සෙවේටිව්, ලේබර් දේශපාලන බෙදීමක් සළකුණු වෙනවා. රටක් හැටියටත් ඒක වඩා හොඳ තත්වයක්.


 දිනන්නෙ මහින්දද මෛත‍්‍රීද කියන එකට වඩා මට වැදගත් කාරණා කීපයක් මේ ඡුන්දෙදි තීරණය වෙනවා. එකක් ලංකාවෙ මිත්‍යා විශ්වාස පදනමට කෙළ වෙන එක (ඒක මගේ උවමනාව). ජ්‍යොතිෂ අනාවැකිකාරයො, දේවාල ගානෙ පූජා, වශී ගුලි, සුබ නැකැත් ආදී ගුප්ත විශ්වාස පද්ධති කොයිතරම් ඇත්තද, නැත්තං කොයිතරං පචද කියන එකත් මේ පාර ඡුන්දෙ තීරණයක්. මේ ආණ්ඩු කාලෙ ඇතුලෙ රාජ්‍ය දේවල් විතරක් නෙමෙයි, මාධ්‍ය, එතනින් මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත ඔක්කොම වහගෙන මේ ගුප්ත බලි යාග පැතිරෙන්න ගත්තා. කිසිම දවසක රජයක් මේ තරම් ජ්‍යොතිෂකරණය වෙලා තිබුණෙ නෑ. තම තමන්ගේ පුද්ගලික විශ්වාස ගැන ගැරහීමක් නෙමෙයි මෙතන කියන්නෙ. ඒක ජාතික මට්ටමේ දෙයක් වීමේ අමුතු අත්දැකීමක් ගැන. මේ පාර ඡුන්දෙන් දෙකක් නැතුව කියන්න පුළුවන් ඒ බලියාග, හදි හූනියම්, කේන්දර, ජප ඇත්තද නැත්තං මඤ්ඤංද කියන එක.


අනිත් කාරණේ තමයි ඇඞ්වර්ටයිසින් සහ මීඩියා කියන දෙක දේශපාලනයේදී කොයිතරං දුරට අදාලද කියන එක. මේ වෙලාවෙ තත්වය ගත්තොත් ආණ්ඩුවට තියෙන ඇඞ්වර්ටයිසින් හැකියාව වැඩියි. විපක්ෂයට කටවුට් එකක් ගහන්න කණුවක් හොයාගන්න බැරි ගානට රටේම කටවුට් ගහන්න ආණ්ඩුවට පුළුවන්. ඒ වගේම  ඕන දෙයක් කරලා දෙන්න රටේ ලොකු ඇඞ්වර්ටයිසින් කොම්පැනිත් තියෙනවා. මාධ්‍ය බලයත් එහෙමමයි. රජයේ මාධ්‍ය ටික පැත්තකින් තිබ්බම, අනිත්  ඕනම මාධ්‍යයක වුණත් තමන්ගෙ බලය ක‍්‍රියාත්මක කරන්න ආණ්ඩුවට පුළුවන්්. මෑතක ප‍්‍රචාරය වුණු එක වාද- විවාද වැඩසටහනකදි මහින්දානන්ද ඇමතිවරයා ඒ පුද්ගලික නාලිකාවට ප‍්‍රසිද්දියේ කියනවා, ‘මේ චැනල් වලට ලයිසන් දුන්නෙ අපි’ කියල. ඒක අයිතිය ගැන ප‍්‍රකාශයක්. 

හරිවැරැද්ද කොහොම වුණත් මාධ්‍ය බලයෙනුත් ඉදිරියෙන් ඉන්නෙ මහින්ද. දිව්රුම් දෙන දවසෙ ලංකාවෙ පත්තර ඔක්කොම පරණ නිව්ස් එකක් කවරෙට දාන්න එක`ග වෙනවා. මෙය මුදල් ගෙවා ප‍්‍රචාරය කරන දැන්වීමකි කියල ගහන්නෙ නැතුව.

ඉතින් එක විදිහකට මේ ඡුන්දෙ මාධ්‍ය හා ප‍්‍රචාරණ හැකියාව සහ ජනතාවගේ දේශපාලනය ගැන හොඳ ස්ටඩි එකකුත් වෙනවා. මාධ්‍ය සහ ඇඞ් කොයිතරම් දුරටද ජනතාවට දේශපාලනික තීරණයකදි බලපානවද කියන කාරනේ මේ ඡන්දෙ දිනන්නෙ කවුද කියන තීන්දුවෙ අතුරු පණිවුඩයක්. අනිත් පැත්තට මේ වෙලාවෙ ප‍්‍රධාන මාධ්‍ය සහ ඒවායේ ප‍්‍රචාරණයට ඩිජිටල් මාධ්‍ය හොඳ තරගයක් දෙනවා. මේ දෙක අතරින් වඩා ප‍්‍රබල වෙන එක ගැන හැ`ගීමකුත් මේ කතිරෙ තියෙනවා.

ඡන්දෙත් එක්ක ෆේස්බුක්වල ෂෙයාර් වෙන සමහර ක‍්‍රියේටිව් දේවල් ගැන කතා කරද්දි මගේ ගොඩක් යාලූවො කිව්වෙ, ‘ ඕවායේ මොනවා ගියත් වැඩක් නෑ. ගම්වලට ෆේස්බුක් නෑනෙ’ වගේ කතන්දර. ඒ ඇරුණම, කොළඹ වෙනස් වුණාට ගම එහෙමමයි’ වගේ දේවල්. ඒත් මගේ අදහස ගම කියල දෙයක් නෑ කියන එක. ලංකාව කියන්නෙ කොළඹ. 

මෙතනදි කොළඹ කියන්නෙ දිස්ත‍්‍රික්ක සීමාව නෙමෙයි. නාගරික දැනුම- තොරතුරු හුවමාරු වෙන වපසරියට අයිති කියන එක. පොලොවෙන් සීමාව මනින විදිහ දැන් ටිකක් පරණයි. මේ කොළඹ අපි හිතනවට වඩා ලොකුයි සහ තීරණාත්මකයි. ගම කියන්නෙ මේ කොළඹ මිනිස්සු දකින හීනයක්. හීන වල ඡුන්ද ගනං කරන්නෙ නෑ.

ගම නගරය කියල නෑ දැන් හැම කොල්ලෙකුටම කෙල්ලෙකුටම ෆේස්බුක් පිටුවක් තියෙනවා. ලැප්ටොප් නැත්තං ස්මාර්ට් ෆෝන් තියෙනවා. ගෙදර වයසක උන්දැලට නැත්තං රට ගිය දරුවන්ට තියෙනවා. කොහොම හරි ගෙදර තීරණ ගන්න වැඩි පිරිසක් ඩිජිටල් මාධ්‍ය තොරතුරු හුවමාරු කර ගන්නවා. අයිටීඑන්, රූපවාහිනී බලන පිරිස වැඩියි කියන මාර්කටින් දත්ත වලට වඩා විකෘතියි ඇත්ත. ඇතුලෙ ගම් වල වුණත් දියුණු වෙන්න ටිකක් හරි  ඕන උන් ඩයලොග් බැරි නං පිටකොටුවෙන් සැටලයිට් ඇන්ටනාවක් හරි ගහගන්නවා. බට ඇන්ටෙනාවෙ සීමාවෙන් මිදෙනවා. එතකොට අයිටීඑන් රූපවාහිනී දේශපාලනය තාම කොච්චර අදාලද කියන කාරනේ ප‍්‍රශ්නකාරී වෙනවා. මේ පාර ඡන්දෙදි ලංකාව කියන්නෙ කොළඹ කියල එක්කො ඔප්පු වෙනවා, නැත්තං බොරු වෙනවා.

මෛත‍්‍රී පාලනයක් ගැන කතිකාව ඇති වෙන්නෙ කොළඹ (නාගරිකව). ඒ සංවාදය පැතිරෙන්නෙ ඩිජිටල් මාධ්‍ය පෙරටුකරගෙන. මේ අදහස කොයිතරම් ලංකාව වෙනස් කරන්න සමත් වෙයිද? මෛත‍්‍රී පොලොන්නරුවෙ වුණාට තරගය තියෙන්නෙ ගමද නගරයද කියන එක අතරෙ. ගමේ උවමනාවන්ද, නාගරික උවමනාවන්ද වඩා ප‍්‍රබල කියන එක. ආණ්ඩුව පෙනී ඉන්නෙ රට බේරා ගැනීම, විදේශීය කුමන්ත‍්‍රණ වගේ ග‍්‍රාමීය සංවාද තලයක. ආණ්ඩුවෙ ඇමති කෙනෙක්ම ප‍්‍රසිද්දියෙ කිව්වා ‘අපි දැන් බඩ පිරෙන්න කාලා තියෙන්නෙ. ඉතින් තව  ඕන නං අතුරුපස ටිකක් කයි’ කියල. විපක්ෂය මේ වෙලාවෙ පෙනී ඉන්නෙ යහපාලනය, සාධාරණය වගේ නාගරික කතිකාවක. දයාන් ජයතිලක කියන්නෙ මේ කතිකාව ජනතාවට වැඩක නෑ කියල.

මට හිතෙන්නෙ මේ ඡන්දයේ පුද්ගලයන් අතර තරගෙට වඩා ඉන්ටරෙස්ටින් වෙන්නෙ මේ සංස්කෘතීන්, කතිකාවන් අතර තරගය. සමාජ ගතිකයන් යළි සකස් වීම කොහොම සිද්ද වෙනවද කියල බලන් ඉන්න එක. ජනතාව කියන මහා සාමූහිකයෙන් බැහැර කරන්නෙ හෝ තෝරා ගන්නෙ අදහසක්, සංස්කෘතියක් මිස පුද්ගලයෙක් නෙමෙයි. 

මේක අපේ තනි තනි ක්ෂුද්‍ර දේශපාලන තර්ක උඩ අදාල නොවී ඉඳීමේ වෙලාව නෙමෙයි. වෙන විදිහකින් කිව්වොත් එහෙම ඉඳීම දේශපාලනය නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට මේ සක‍්‍රීය ප‍්‍රවාහයේ කොටසක් වෙන්න, පුළුවන් තරම් සංස්කෘතික වෙනසක් විදිහට මැදිහත් වෙන්න, ජනතාවක් විදිහට බෙදාහදා ගන්න මොහොතක් මේක. 
කතිරයකින් හරි ඒකට දායක වෙන්න  ඕන.

-චින්තන ධර්මදාස

Saturday, December 6, 2014

මොන්රො එක්ක එක යහනක



මයිවීක් විත් මැරලින් ෆිල්ම් එක ගෙනල්ලත් ඒක බලන එක මං අතපහු කර කර හිටියෙ මැරලින් ගැන තව මොනවා දැනගන්නද කියල හිත කියපු හින්ද වෙන්නැති. මේ සිතුවිල්ල මට විතරක් නෙමෙයි අවුරුදු 08ට කලින් මැරලින් ගැන ෆිල්ම් එකක් කරන අදහස සයිමන් කර්ටිස් ස්ටුඩියෝස් වලට යෝජනා කරද්දි ඒ හැමෝටමත් තිබුණ. හැම කෙනෙක්ම ඒක හොඳ අදහසක් විදිහට එක`ග වුණා. ඒත් මැරලින් ගැන කියන්න ඉතුරු වෙලා තියෙන්නෙ මොනවද? එයාගෙ නරක ළමා කාලය ගැන, අසාර්ථක විවාහ ජීවිතේ ගැන, මත්ද්‍රව්‍ය ඇබ්බැහිය ගැන, දිවි නසා ගැනීම ගැන හැම විස්තරයක්ම එලියට ඇවිත් ඉවරයි. ඊට වඩා හොඳ නැද්ද ප‍්‍රින්සස් ඩයනා ගැන කළොත්?

කොහොම හරි වෙන කිසි ෆිල්ම් එකක් ළ`ග ඉතුරු වෙලා නැති වෙලාවකදි මං සයිමන් කර්ටිස් අවුරුදු 08ක් විතර හිතේ තියාගෙන ඉඳලා කරපු මයි වීක් විත් මැරලින් බලන්න ඉඳගත්තා. කර්ටිස්ට මේ තැන අහුවෙන්නෙ කොලින් ක්ලාර්ක්ගෙ පොතකින්. එක පොතක් නෙමෙයි ඒක පොත් දෙකක්. කොලින් ක්ලාර්ක් 1957 ‘ද ප‍්‍රින්ස් විත් ෂෝ ගර්ල්’ කියල ලෝරන්ස් ඔලිවියර්, මැරලින් එක්ක හදන ෆිල්ම් එකේ තුන්වෙනි සහාය අධ්‍යක්‍ෂවරයා විදිහට වැඩ කරනවා. කොලින්ගෙ පළවෙනි රස්සාව. මැරලින් කියන්නෙ ඒ වෙලාවෙ ලෝකෙම අවුළන සරාගී ගිනි සිළුව. සතියක පුංචි කාලයක්. ඒක මැරලින්ගෙ ජීවිත කතාව නෙමෙයි. හැම කෙනෙකුගෙම ජීවිත වෙනස් කරපු එක නිශ්චිත කුඩා කාලයක්. මැරලින් කුණාටුවක් වගේ ඒ හැමෝගෙම ජීවිත කණපිට ගස්වමින් හමා යනවා.

එක විදිහකට මේ වෙද්දි ලෝරන්ස් ඔලිවියර් නළුවෙක් විදිහට දියවෙලා යමින් ඉන්නෙ. එයාට  ඕනවෙනවා මැරලින් එක්ක ර`ගපාලා තමන්ගෙ දීප්තිය නැවත දල්වගන්න. නිව්යෝර්ක් වල ඉඳන් මැරලින්ව බි‍්‍රතාන්‍යයට ගේන්නෙ ඒ වෙනුවෙන්. ඒත් ෆිල්ම් එක ඇතුලෙ ඔලිවියර් කියන්නෙ නවසිය පනස් ගණං වල බි‍්‍රතාන්‍ය සමාජය/ සංස්කෘතිය කියන රූපකයක් වගේ. ඒ විනය, ආචාර සම්පන්න බව, දැඩි ශික්ෂණය, සම්භාවනීය බව, වටිනාකම්, මහා බි‍්‍රතාන්‍යයේ හැමදෙයක්ම ඔලිවියර් ඇතුලෙන් පේනවා.

අනිත් පැත්තෙන් මැරලින්. කිසිම විනයක් නැති, විසිරුණු, කිසි දෙයක් ගැන කිසි වගක් නැති, හිතුවක්කාර, උන්මාදනීය තාරුණ්‍යය... හරියටම ඇමරිකාව වගේ. ඇමරිකාව බි‍්‍රතාන්‍යයට කරපු දේ ගැන වෙනම දේශපාලනයක් මැරලින් සහ ඔලිවියර් ගෙන් පේනවා. මට බය හිතුනෙ එතකොට. හැම මනුස්ස චරිතයක්ම තමන් ජීවත් වෙන රටේ සංස්කෘතිය, ෆීල් එක, මූඞ් එක දරනවා නම් අපි ලංකාවෙ මිනිස්සු විදිහට මොනවා පෙන්වමින් ඇද්ද? අනිත් පැත්තට රටක තත්වය ගැන හැ`ගීම්මය අවබෝධයක් ගන්න ඒ රටේ මිනිහෙක් මුණගැහීමම ප‍්‍රමාණවත් නැද්ද?

නැවතත් මං ඇමෙරිකාවට ආදරේ ඒකයි. මැරලින්, මැඩෝනා, වාර්හෝල් මේ හැම ජීවිතයකින්ම පේන්නෙ ඒ සොඳුරු වල්මත් බවෙන් පෙළෙන ඇමෙරිකාව හින්ද.

මේ වෙද්දි මැරලින් බැඳලා ඉන්නෙ ආතර් මිලර් කියන ලෝක ප‍්‍රසිද්ද ලේඛකයව. ආතර් මැරලින්ව දාලා දුවනවා. මැරලින් එක්ක ඉන්නකොට තමන්ව විනාස වෙලා යනවා දැනෙනවා කියලා එයා යාලූවොත් එක්ක කියනවා. මැරලින්ට  ඕන අනවරත ඉමෝෂනල් ස්පාර්ක් එක, ගින්න අවුළන්න මේ ලෝකෙ කිසිම පිරිමියෙකුට බෑ. ඒක හැමතිස්සෙම එක මොහොතක් විතරයි. අපිට ආදරයක් මුණගැහෙන පළවෙනි මොහොත. මුලූ ලෝකෙම ඇසිඞ් ටි‍්‍රප් එකක් වගේ වෙන ඒ මොහොත. ඊට පස්සෙ තියෙන්නෙ වියපත් වීම. සුරතාන්තය එක නිමේෂයක් විතරයි. මැරලින්ට ඒක හැම මොහොතක්ම වෙන්න  ඕන. ඉතින් පිරිමි දුවනවා.

මේ විදිහට ලේයර්ස් ගානක් හරහා ජීවිත ගණනාවක් හරහා ගෙනියන්න පුළුවන්, මැරලින් ‘මැරලින්’ නොවෙන කලාපයක් කර්ටිස්ට අහුවෙනවා. මෙතනදි මැරලින්ගෙ චරිතය කරන්නෙ මිෂෙල් විලියම්ස්. මං ජීවිතේට විශ්වාස නොකරපු අතිවිශාල හැ`ගීම් පරිමාණයක, මානසික වියවුල් ගොන්නක මිෂෙල් මැරලින්ව ගෑනියෙක් විදිහට පොලොවට ගේනවා. අපිට ඒ තරුව වෙනුවට ගැහැණියව තේරුම් යන්න පටන් ගන්නවා.

හැම දක්ෂ නිළියකගෙම අපිට පේන, ඒත් තේරුම් ගන්න බැරි ස්ත‍්‍රී අවුල, අන්තිමට පිරිමි භක්ෂණය කරන රාස්සියන් කියල අපි හංවඩු ගහන අපේ දුර්වලකම මිෂෙල් මැරලින් ඇතුලෙන් විස්තර කරනවා. යුරෝපීය සිනමාවෙ තමයි මාර බඩු තියෙන්නෙ කියල ස්වයං වින්දනයක යෙදෙන සිනමා ප‍්‍රබුද්ධයන්ට හක්ක මාට්ටු වෙන රංගනයක් ඒක. අපිට ඇෙ`ඩනවා මැරලින්ගෙ ජීවිතේ දැකලා. ඒ ජීවිතේ දරුණුම වේදනාවන්ගෙන්, ව්‍යසනයන්ගෙන් සහ මානසික අවුල්වලින් නිර්මාණය වුණු අපේ ශෘංගාර කේන්ද්‍රය දැකලා. අපිට අපිව පේන්න පටන් ගන්නවා. තවදුරටත් ජංගිය පේන තරමට ගවුම උඩ යන පිංතූරෙ අපි දිහා බලන් ඉන්න මැරිලින් මොන්රෝ එතන නැති වෙනවා. අපි ඒ දකින්නේ මොකද්ද? මයි වීක් විත් මැරලින් ෆිල්ම් එක අහන ප‍්‍රශ්නෙ ඒක. මට ගෑණු හින්ද අවුලට යන මගේ පිරිමි යාලූවො ගොඩක් මතක් වුණා. මගේ අතීතෙ මතක් වුණා. ආතර් මිලර් කියන්නෙ අපි වගේම තවත් එක සරල පිරිමියෙක් විතරයි. ඒත් මැරලින් කියන්නෙ වියවුල්කාරී ස්ත‍්‍රීත්වයේ පරිසමාප්තියක්.

මුළු ලෝකෙම වස`ග කළ සරාගී ගිනි සිළුව කියන්නෙ මැරලින්ගෙ එලියෙන් පේන පැත්ත. නැත්තං පිරිමි දැක්ක පැත්ත. ඒත් කොලින් ගේ නවකතා හරහා කර්ටිස් කියන්නෙ ඒ ගිනිසිළුව වුණු මැරලින්ගෙ කටවුට් එකේ ඇතුල් පැත්ත. ඒ කියන්නෙ ජීන් මොටෙන්සන් (මැරලින්ගෙ ඇත්ත නම) තේරුම් ගන්න කර්ටිස් අපිව පොළඹවනවා. ඒත් ඒක ජීන් මොටෙන්සන් මැරලින් මොන්රෝ දක්වා ආපු හැටි කියන ජීවිත කතාවකට වඩා ලොකුයි. මැරලින් සහ මැරලින් අතර හිඩැස, ඒ සදාතනික අතෘප්තිය, සුන්දර නන්නත්තාරකම, ඒකයි ඒ සතියක කතාව.

මොන්රොට පිටපත් මතක හිටින්නෙ නෑ. එයාට පිළිවෙලට වැඩක් කරන්න බෑ. පුදුමාකාර අනාරක්‍ෂිත මානසිකත්වයකින් එයා පීඩා විඳිනවා. ඔලිවියර් කියන්නෙ විධිමත් දක්ෂ නළුවෙක් සහ අධ්‍යක්‍ෂවරයෙක්. මැරලින්ගෙ මේ අවුල්සහගත බව ඔලිවියර්ව දිවිනසා ගන්න තැනට තල්ලූ කරනවා. එයාගෙ සැලසුම්සහගත ජීවිතේ මැරලින් ඉස්සරහ දූවිල්ලක් වගේ ගහගෙන යනවා.

ඒ වෙද්දි මැරලින් ඉන්නෙ ආතර් මිලර් එක්ක අවුලෙන්. මිලර්ගෙන් එයාට අවශ්‍ය හැ`ගීම්මය පිරිපුන් බව ලැබෙන්නෙ නෑ. තවදුරටත් එතන පත්තු වෙන්නෙ නෑ. කොලින් ක්ලාර්ක් කියන නවයොවුන් තරුණයා පපුව දෙන්නෙ මෙතනදි. ඒ අතාර්කික, අවිනිශ්චිත, වගකීම් රහිත ආදරේ ඇතුලෙ මැරලින් ප‍්‍රමුදිත වෙනවා. එයා ආපහු ජීවයෙන් පිරෙනවා. එකපාරටම එයාගෙ රංගනය ස්පාර්ක් වෙනවා. ඔලිවියර් අ`ඩ අඩා බලන් ඉන්නවා මේ මැජික් එක වෙන්නෙ කොහොමද කියල. මැරලින් ර`ගපාන්නෙ පිටපත නෙමෙයි. එයා ර`ගපාන්නෙ ආදරය. ඒකට එයාට ඒ දැල්වෙන කන්‍යා නිමේෂයම  ඕන. මට මතක් වුනේ ඔස්කා වයිල්ඞ්ගෙ ද රෝස් ඇන්ඞ් ද නයිටින්ගේල් කෙටිකතාව. හිම කාලෙ රෝස පිපෙන්න නම් ගී කියන කුරුල්ලාගේ හදවත සිදුරු වෙන්නම  ඕන. ලේ ගලන්නම  ඕන.

කරටිස්ගෙ ෆිල්ම් එක හින්ද මං ආපහු මැරලින්ව කියවන්න පටන් ගත්තා.

ජින් මොටෙන්සන් හැදෙන්නෙ භාරකාර පවුල් ඇතුලෙ. එයාට පොඩි කාලෙදිම අම්මා කෙනෙකුගෙන් ලැබෙන පූරණය මගඇරෙනවා. ඒ මදිවට එයාගෙ අම්මා භින්නෝන්මාදයෙන් පෙළෙනවා. ඒක ඒ පවුලෙන් එන ජානමය උරුමයක්. මැරලින් මුලූ ජීවිත කාලෙ පුරාම (අවුරුදු 36ක) බයෙන් ඉන්නෙ තමන්ට පිස්සු හැදෙයිද කියල. ඒ වගේම තමන්ගෙන් ආබාධිත දරුවෙක් ඉපදේවි කියල. මැරලින් ජීවිත කාලය පුරාම හොයාගෙන යන ආදරේ සමහර විට මේ ළමාකාලයේ අහිමි වීම වෙන්න පුළුවන්. එයාගෙ අනන්‍යතා අර්බුදය තියෙන්නෙ ඒ අතීතෙ වෙන්න පුළුවන්. එතකොට අපි දැක්කෙ, අපිට නැග්ගෙ මොකක් දැකලද?

මැරලින්ගෙ හැම විවාහයක්ම අසාර්ථක වෙනවා. ඒ හැම විවාහයකම සහකාරයො හෙළි කරනවා මැරලින් ඇඳේදි කිසිම විදිහකින් ශෘංගාරාත්මක වුනේ නෑ කියල. මාලන් බ‍්‍රැන්ඩො පවා වරෙක කියනවා මොන්රො ඇඳේදි මළකඳක් කියල.

මිෂෙල් මෝර්ගන් කියන ලේඛකයා මොන්රො ගැන ටිකක් ගැඹුරෙන් හොයලා එයාගෙ විස්තරාත්මක ජීවිත කතාවක් ලියනවා. ඒකෙදි මෝර්ගන් කියනවා එයාට එක වරක් ජීවිතේදි මොන්රොව මුණගැහුන කියල. ඒ අවුරුදු 15දි. මොන්රො ‘ද ප‍්‍රින්ස් ඇන්ඞ් ද ෂෝර් ගර්ල්’ කරන්න ආතර් මිලර් එක්ක ඇවිල්ලා ඉන්න කොට.

පාරෙදි මෝර්ගන් මල් පොකුරක් දෙනවා මොන්රොට. එයා ආරක්‍ෂාවට ඉන්න පොලිස්කාරයො තල්ලූ කරගෙන ඇවිත් මේ මල් පොකුර ගන්නවා. ඊට පස්සෙ එකපාරටම අනපේක්‍ෂිත විදිහට මෝර්ගන්ගෙ දෙතොල් සිපගන්නවා. ඒ අසිරිමත් මොහොත මෝර්ගන් ලියනවා.

‘එතන ශෘංගාරයක් තිබුනෙම නෑ. ඒ පුංචි දරුවෙක් දුන්නා වගේ මෘදු අහිංසක හාද්දක්’

මොන්රොගේ ශෘංගාරය කියල අපි දකින හැමතැනකම තියෙන්නෙ මේ ළමාකම වෙන්න බැරිද? කර්ටිස් එයාගෙ චිත‍්‍රපටිය ඇතුලෙ මේ ගැඹුරු තැන ස්පර්ශ කරනවා. කොලින් එක්ක නිරුවතින් ග`ග මැද පීනන තමන් නිසා කොලින් ඇවිලෙන ගින්න මොන්රො දන්නෙ නෑ. එයා පොඩි එකෙක් වගේ විනෝද වෙනවා. ඇත්තටම කිව්වොත් ‘වැඩිහිටි’ පිරිමි අතින් මොන්රො අපචාරයට ලක්වෙනවා.

මැරලින් එක්ක ‘හව් ටු මැරි අ මිලියනයර්’ චිත‍්‍රපටිය කරපු ජීන් නෙගුලෙස්කො මෝර්ගන්ට ලස්සන කතාවක් කියනවා.

‘එයාගෙ මුලූ ජීවිතේම වුණේ එයාගෙ අනන්‍යතාවය හොයාගෙන යන එක. එයාගෙ ලිංගික අනන්‍යතාවය සම්පූර්ණයෙන්ම බොරුවක්. එක දවසක් එයා මට කිව්වා එයාගෙ මුලූ ජීවිත කාලෙම කිසිම පිරිමියෙක් හින්ද සුරතාන්තයට පත් වෙලා නෑ කියල’

ඒක කොයිතරම් විශ්වාස කරන්න අමාරු දෙයක් වුණත් මැරලින්ගෙ මනෝවෛද්‍යවරයා වුණු රැල්ෆ් ග‍්‍රීන්සන්ගෙ වාර්තා පවා මේ කාරනේ ඔප්පු කරනවා.

‘මං ඔයාට මුලින්ම කියපු කතාව ඇත්ත. මං කවදාවත් සුරතාන්තයක් ලබලා නෑ. මට මතකයි ඔයා කියනවා සුරතාන්තය කියන්නෙ මනසේ මිසක් ලිංගික ඉන්ද්‍රිය වල සිද්ද වෙන දෙයක් නෙමෙයි කියල’
මැරලින්ගෙ ප‍්‍රකාශ එයා ළ`ග ලියවිලා තියෙනවා.

සෙලෙස්ටි හෝම්, මැරලින් එක්ක ළ`ගින් වැඩකරපු නිළියක් එයාගෙ ජීවිතේ ගැන නොහිතන විදිහෙ හෙළිදරව්වක් කරනවා. මැරලින්ගෙ යෝනි මාර්ගයේ ඇතිවෙන දරුණු වේදනාවක්, සහ ඉතාම දුෂ්කර මාස්ශූද්ධියකින් එයා ජීවිත කාලයම දුක් වින්ද බව. මේ වේදනාව නිසා කිසිසේත්ම මැරලින්ට පිරිමියෙක් සමග යහන්ගතවීම සුන්දර දෙයක් වුණේ නෑ කියල හෝම් කියනවා.

මේ හින්දම මැරලින් වැඩිමල් ගැහැණුන්ව එයාගෙ සෙක්සුවල් රෝල් මොඞ්ල්ස්ලා කර ගන්නවා. මැරලින්ගේ පළවෙනි කසාද පිරිමියා වුණු ජිම් ඩෆර්ටි ප‍්‍රසිද්දියෙ ‘ඒ වගේ සෙක්ස් විඳින කෙල්ලෙක් එක්ක නං මං කවදාවත් ඉඳලා නෑ’ කියන කතාව මේ හින්ද පචයක් වෙනවා.

ඒ වෙනුවට ඒ කසාදෙ කාලෙ පුරා වැඩි රාත‍්‍රී ගානක් මැරිලින් නානකාමරේට වෙලා දොර ලොක් කරගෙන හිටපු වග ජිම් ළ`ගම යාලූවන්ට කියල තියෙනවා.

ඒ වෙනුවට මැරලින් එයාගෙ පුහුණුකාරියන් විදිහට සම්බන්ධ වෙන ගොඩක් දැඩි ස්ත‍්‍රී චරිත එක්ක සමලිංගික සම්බන්ධතාවලට යනවා.

‘සෙක්ස් කියන්නෙ ඔයා කැමති කෙනෙක් එක්ක ඔයා කරන දෙයක්. ඉතිං ඒ වගේ දෙයක් කොහොම කළත් තියෙන වැරැුද්ද මොකක්ද?’ මැරලින් ප‍්‍රශ්න කරනවා.

ජෝන් ක්රෝෆර්ඞ්, බාබරා ස්ටැන්වික්, මැරලින් ඩියෙටි‍්‍රච් සහ එලිසබෙත් ටේලර් වගේ සුප‍්‍රකට නිළියන් එක්ක මැරලින්ගෙ රහස් සම්බන්ධතා තියෙනවා. ඒ වගේම එයාගෙ පුහුණුකාරිනියන් වෙන නටාෂා ලයිටස් සහ පෝලා ස්ට‍්‍රැස්බර්ග් සමගත් මොන්රොගෙ පේ‍්‍රමයන් තිබිලා තියෙනවා. කර්ටිස්ගෙ සතිය ඇතුලෙ අපි දකින්නෙ පෝලාගේ කාර්තුව.

රැුල්ෆ් ග‍්‍රීන්සන් එක්ක ඇතිවෙන සංවාද වලදි පවා මැරලින් පිළිගන්නවා එයාගෙ ලෙස්බියන් සම්බන්ධතා ගැන. ජෝන් ක්රෝෆර්ඞ් කියන බයිසෙක්සුවල් චරිතය එක්ක එයාගෙ සම්බන්ධතාවයේ මොහොතක් ගැන එයා කියනවා.

‘ඔව් ක්රෝෆර්ඞ් ගැන.. අපි ජෝන්ගෙ නිදන කාමරේට ගියා. කෙලවරේදි ක්රෝෆර්ඞ් දරුණු  ඕගස්ම් එකකට ගියා. එයා පිස්සෙක් වගේ කෑ ගහුවා. ඇත්තටම ඒකෙ ක්‍රෙඩිට් එක නටාෂාට දෙන්න  ඕන. එයා ර`ගපෑමට වඩා ගොඩක් දේවල් මට උගන්නලා තිබුණ’

මැරලින් රැුල්්ෆ්ට විස්තර කරනවා. ලෙස්බියන් සම්බන්ධතා ඇතුලෙ මැරලින්ට එයාගෙ සුරතාන්තය මුණගැහුනද? එහෙම නැත්තං එයාගෙ වේදනාව විසින් එයාව අන්තිමට වෙනත් සුවපහසු අන්තයකට තල්ලූ කළා විතරද? මැරලින් කොතනකදිවත් එයාගෙ සුරතාන්තයක් ගැන විස්තර කරන්නෙ නෑ.

ඒ වගේම පිරිමි සම්බන්ධතා විදිහටම මැරලින්ගෙ ගැහැණු සම්බන්ධතාත් ඛේදවාචක විදිහට බිඳවැටෙනවා. එයා නිතර දිවිනසා ගන්න උත්සාහ කරනවා. සමහර විට මැරලින් හොයාගෙන ගිය දේ එයාවත් දන්නෙ නැතුව ඇති. සම්බන්ධතාවයක් ගොඩනැගීම, ආදරය කිරීම ගැන ඉගෙන ගත යුතු දේවල් එයාගෙ ළමා කාලය විසින්ම අහිමි කරන්න ඇති. මැරලින් මොන්රෝ කියන්නෙ තමන් නොදන්නා වූ තෘප්තියක් ජීවිත කාලය පුරාම හඹා ගිය ගැහැණියකගේ චාරිකාවද?

අපි මොන්රො කියල විඳින්නෙ ඒ ජීවිතය ඇතුලෙ නිරන්තරයෙන් පැහැවන වේදනාවේ සෞන්දර්යය. මොන්රො තිරය උඩ පත්තු කරන්නෙ දෙවියන් බඳු වූ, විශාල එහෙත් නොදන්නා ආශාවේ රූපය. ඒ රූපය අපිව කිළිපොලා යන තරම් දැවැන්තයි. තියුණුයි.

මොන්රො ජීවිත කාලයක් පුරා විඳි වේදනාව තරම්ම ඒ ශෘංගාරය දරුණුයි. පිරිමි ආශාව වෙනුවෙන් දැල්වුණු ඒ අවිහිංසක, මරියා තරම්ම කන්‍යා ගැහැණිය, මැරලින් මොන්රො කියන්නෙ මගේ ජීවිතේ ශුද්ධ වූ සුරුවමක්.

-චින්තන ධර්මදාස


Saturday, November 29, 2014

වෙනසට බය ඇයි?



අපේ මිනිස්සු වෙනසකට බය තරම දැක්කම මට බය හිතෙනවා. ඒ වෙන කිසි දෙයක් හින්ද නෙමෙයි අනාගතයක් නැති බව දැනෙන හින්ද. වෙනස පිළිගන්න හෝ බාරගන්න ලෑස්ති නෑ කියන්නෙ ඉන් එහාට සිතීමක් වර්ධනයක් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ කියන එක. මේකෙ ආයිමත් හොඳ වෙනස හෝ නරක වෙනස කියල නෑ. මොන විදිහක වුණත් වෙනසක් හැමතිස්සෙම හොඳයි. ඒ වෙනස අපිව අභියෝගයට ලක්කරනවා. සක‍්‍රීය කරනවා. ශක්තිමත් කරනවා. මුල්ම වානරයො සිංහල වුණා නම් තාම අපි ගස් උඩ යන වඳුරො.

කලින් දවසක කියපු විදිහට සමහර විට මේ වෙනස් වෙන්න ඇති බය එන්නෙ කන බත් ටිකත් එක්ක වෙන්න ඇති. වී ගොවිතැන එක්ක පුරුදු වෙච්ච සම්ප‍්‍රදාය රකින, ගතානුගතික රටාව අපිට ජානමය විදිහට බලපානවා නොවෙනස්ව ඉන්න. අපි ලොකුකමක් විදිහටයි ඒක කියන්නෙත්. කවදාවත් නොවෙනස්... ඒ කියන්නෙ සදාකාලික මැටි.

මේ වෙනස් වෙන්න ඇති බය පුද්ගලික ජීවිතේ ඉඳන් සමාජ සංස්කෘතික දේශපාලන හැම ඉසව්වකටම බලපානවා. උදා විදිහට අපි යාලූ වෙන කෙල්ල හෝ කොල්ලා වෙනස් වෙනවට ඇති බය, කසාදය වෙනස් වෙනවට ඇති බය, සමහර විට අපි මාර විදිහට දෙමව්පියො ගැන වර්ණනා කරන්නෙත් ඒ අය වෙනස් කරන්න බැරි වස්තූන් හින්ද වෙන්නැති. මේක යම් පමණකට  ඕනම රටක මනුස්සයෙකුට තියෙන්න පුළුවන්. ඒත් මේ වෙද්දි බටහිර රටවල් සවිඥාණකව මේ වෙනස්වීමේ අභියෝග බාරගන්න පුරුදු කරනවා.  ඕනම විෂයක. වෙනස් නොවීම සුවපහසු කලාපයක හුදකලා වීමක් විදිහට බැහැර කරනවා. හැමතිස්සෙම වෙනසේ වල්මත්බවට මුහුණ දෙන එකයි දියුණු මනුස්ස තෝරා ගැනීම වෙන්නෙ. ඒත් ලංකාව යන්නෙ පස්සට.

මේ වෙලාවෙ මෛත‍්‍රීද මහින්දද කියන්නෙත් මේ වෙනසෙ තීන්දුවක්. පුද්ගලයො විදිහට මේ දෙන්නා කිරා බලමින්,  ඕපාදූප විනිශ්චය කරමින් තාවර වෙන්න දෙයක් නෑ. දේශපාලනිකව හැමතිස්සෙම වෙනසක් සුබයි. ඒක ඉතිහාසය තහවුරු කරපු දෙයක්. ඒකෙන් දේශපාලනික, ආර්ථික, සමාජ දේහයේ ලොකු වෙනස්කම් ඇති වෙනවා. සමාජය පුළුල් වෙනවා. සිතීම වර්ධනය වෙනවා. ඇරත් සමාජයක් විදිහට සංකෝචනය තෝරගෙන අවුරුදු දහයක් ගතවෙන තැනදිවත් වෙනස්වීම තෝරා නොගන්න සමාජයක ඉරණම දෛවෝපගයි. පව්.

මේ වෙලාවෙදි පටු මනස්වල වාදය තියෙන්නෙ පුද්ගලයො දෙන්නෙක් අතර. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දිහාවට වැඩෙන ක‍්‍රියාවලියක් විදිහට මැතිවරණ තෝරාගැනීමක් දකින්න තරම් පරිණත අය ඉන්නෙ සොච්චමයි. කොයිතරං ග‍්‍රාමීය මූලයන් සහිත පක්ෂයක් වුණත් මේ වෙලාවෙ ජවිපෙ කියන කතාව දේශපාලනිකව ගොඩක් පළල්.

මෛත‍්‍රීපාල කියන්නෙ අවසානයක්, නිර්වාණයක් නෙමෙයි, ගමනක එක පියවරක් කියන එක. ඊට එහාට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වැඩෙන්න  ඕන. ඒ සාකච්ඡුාව තවදුර යන්න  ඕන. ඒක ජනතාව අතර නිරන්තර කතිකාවක් වෙනවා මිස රටක් හැටියට ඒ දේශපාලනික පුහුණුව ගන්න විදිහක් නෑ. අපි පුරුදු ඉබේ ලැබෙන දෙයක් බාරගෙන මිසක් වැඩක් කරලා උපයාගෙන නෙමෙයි. අපේ රටේ නිදහස වුණත් එහෙමයි.

මේක අපේ උරුමයේ කොටසක්. අපේ වහරෙ කතන්දර හැදිලා තියෙන්නෙත් ඒ විදිහට. උදා මේ ඡුන්දෙ ගැන වුණත් ඇහුවම සමහරු ලොකුවට දෙන උත්තරයක් වෙන්නෙ ‘දන්න යකා හොඳයි නොදන්න දෙයියට වඩා’ කියල. වහරෙන් ආපු හින්ද ආප්තෝපදේශයක් වගේ කිව්වට මේක අතිශය පසුගාමී ජාතියක කතාවක්. කොයිතරම් දුෂ්ට හෝ අවාසි සහගත තත්වයක් වුණත් ඊළ`ග අවධිය නොදන්නා නිසා වෙනසක් නොකර තියාගැනීම. හරිනං වෙන්න  ඕන ඊළ`ගට එන්නෙ වඩා නරක යකෙක් වුණත් ඉන්න යකා පන්නලා අලූත් යකා තෝරගන්න එක. හේතුව අලූත් වෙන්නෙ යකා නෙමෙයි අපි හින්ද. අලූත් යකා එක්ක අපි මුහුණ දෙන්නෙ අලූත් තත්වෙකට. පරණ යකා එළවීම හින්දම අපි වෙනස් වෙනවා. ඇත්ත ගැටළුව තියෙන්නෙ අපේ පරිණාමය. ඒ පරිණාමය අනුව එලියෙ තත්වයන් වෙනස් වෙනවා. ඒත් අපි ජාතියක් විදිහට හුරු වෙලා ඉන්නෙ දෙයියෙක් වෙනුවෙන් වත් යකෙක් මාරු නොකරන්න. හරක් එක්කො කරත්තෙ බඳින්න  ඕන. නැත්තං මස් කඬේට යවන්න  ඕන. ඡුන්ද බලය වගේ එකකින් උන්ට වැඩක් නෑ.

මේ වෙනසට ඇති බය විසින් අපිව කොයිතරම් පාලනය කරනවද කිව්වොත් අනෙකාට වඩා වෙනස් වෙන්න පවා අපි බයයි. සමූහයට අනුව ඉන්නවා මිසක සමූහයෙන් වෙනස් වෙන එක අපිට අභියෝගකාරීයි. ඒ වගේම අපි සමූහයක් විදිහට වෙනස බාරගන්නත් බයයි. සමලිංගිකත්වය, මතට නිදහස වගේ සංකීර්ණ තත්වයන් නෙමෙයි කොණ්ඩෙ වැවීමක්, කොටට ඇඳීමක් වගේ සරල දෙයක් පවා බාර ගන්න බැරි තරමට අපි සමාජයක් විදිහට දුර්වලයි.

මහින්දගේ පාලනය අවසන් කරන්න වඩා පුළුල් හේතුවක් වෙන්නෙ මේ වෙනස බාර ගන්න පුළුවන් සමාජයක් ඇති කිරීමේ උවමනාව. ජාතියක් විදිහට, ආගමක් විදිහට, විශ්වාසයක්, මතවාදයක් විදිහට වෙනස් දෙයක් දරන්න, අදහන්න වගේම බාරගන්න පුළුවන් අවකාශයක් ඇති කිරීම. හැම වෙනසක්ම හතුරුකමක් හෝ ද්‍රෝහී වීමක් කියල කියවන ගුහාගත තත්වයෙන් එලියට එක. මේක නොදියුණු සමාජයක් විදිහට අපේ තිබුණු තත්වයක් රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික විදිහට තහවුරු වීමක් වගේ. අතිශය තාර්කික, බුද්ධිමය හා සවිඥාණක විය යුතු රාජ්‍ය නායකත්වයක් කේන්දරවලින් පාලනය වෙන තැන දක්වාම මේ වෙනස් නොවීමේ විපාකය දුර දිග ගිහින්. විද්‍යාව දියුණු වුණත්, පෝෂෙ මොන්ටෙරෝ පැද්දත් අපි වෙනස් නෑ. කොටින්ම පුතා අභ්‍යවකාශ ගගනගාමියෙක් වුණත් මහින්ද තාම ග‍්‍රහයො ගැන කේන්දර බලනවා.

මේ පාර මැතිවරණ තීන්දුව සංස්කෘතික තීන්දුවක් වෙන තැන අතිශය සරලයි. ඍජුයි. වෛරයද, මෛත‍්‍රියද? සංස්කෘතික මායිම තියෙන්නෙ එතන. වෙනස එතන.

මෙච්චර කාලයක් අපි ජීවත් වුණේ වෛරයේ කලාපය ඇතුලෙ. අපි අපේම රටේ ජාතීන් එක්ක ජීවත් වුණේ වෛරයෙන්. දෙමළා කොයි වෙලාවෙ අපිට ගහයිද කියල නොසන්සිඳෙන බයකින් ජීවත් වෙන්න අපි තෝරගෙන තිබුණ. තාමත් මහින්ද කියන්නෙ ආණ්ඩුව පෙරළුණොත් කොටි ගහයි කියල. අපි අපේම රටේ ආගම් එක්ක ජීවත් වුණේ වෛරයෙන්. මුස්ලිම් ජාතිය වැඩිවෙනවා සිංහල ජාතිය වඳවෙනවා කියල අපි වෛර කරමින් ජීවත් වුණා. අපි ලෝකෙ අනිත් රටවල් එක්ක ජීවත් වුණේ වෛරයෙන්. කොයි වෙලාවක විජාතික කුමන්ත‍්‍රණ එනවද කියල තේරුමක් නැති සැකයකින් අපි තැවි තැවී පැහි පැහී හිටියා.

මේක මං මුලින්ම දැකලා තිබුණෙ අපේ ආච්චිගෙන්. කිසිම හේතුවක් නැතුව එලියෙ මිනිස්සු බලන් ඉන්නෙ අපිට හිනාවෙන්න කියල භීතියක් එයාගෙ හිතේ තිබුණ. මං හිතුවෙ වයස හින්ද වෙන්නැති කියල. ඒත් ආච්චිගේ භීතිය රටක පාලනය දක්වා වැඩෙන්න පුළුවන් කියල මං තේරුම් ගත්තෙ ලොකු වෙලා. අපි ජනතාවක් විදිහට ජීවත් වෙන්නෙ ආච්චිලාගෙ ඔලූගෙඩි ඇතුලෙ.

මේ සීමාව වෙනුවට ලෝකයක් එක්ක ජීවත් වෙන්න පුළුවන්, අනෙකා බාරගන්න, අනෙකා සමග බෙදාහදාගන්න පුළුවන් තත්වයක් දක්වා අපි විවෘත වෙන්න  ඕන. කැමපේන් භාෂාවෙන් කියනවා නම් අපි මෛත‍්‍රී වෙන්න  ඕන. වෛරයෙන් පනවපු සීමාවන් බිඳින්න පුළුවන් මෛත‍්‍රියෙන් විතරයි.

මෛත‍්‍රී කියන්නෙ පුද්ගල තෝරාගැනීමක් වෙනුවට සංස්කෘතික තෝරාගැනීමක් වෙන්නෙ ඒ විදිහට. මෛත‍්‍රී කියන්නෙ නමක් වෙනුවට අභ්‍යාසයක් වෙන්නෙ ඒ විදිහට. එතනදි මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන කියන පුද්ගලයා නාම මාත‍්‍රිකයි. ඒ පිටිපස්සෙ තියෙන පොදු සවිඥාණක උවමනාවයි වැදගත් වෙන්නෙ. ඒ උවමනාව හරහා යෝජනා කරන අලූත් දේශපාලනික වෙනසයි වැදගත් වෙන්නෙ. අපි වෙනස බාර ගන්න ලෑස්තිද? සමහර විට අපි අපි විසින්ම දොරේ ඉබ්බා දාගෙන යතුර විසි කරන්න ඉඩ තියෙනවා.

මහින්ද කියන චරිතය ස්ථානගත කළේ යුද්ධයේ උවමනාව විසින්. ඒ කාලයේ අපිව වෙළාගෙන තිබුණු බය විසින්. ඒකට මුහුණදෙන්න අපි තෝරාගත්තෙ වෛරය. මහින්ද චින්තනය හැදුනෙ ඒ වෛරයේ බෙදුම්වාදය ඇතුලෙ. ප‍්‍රභාකරන්ගෙ අනෙකා විදිහට. යුද්ධය නැති වුණත් තාමත් මහින්ද දරාගෙන ඉන්නෙ ඒ මළකුණ. ඒ ජනතාව විසින් එයාට තීන්දු කළ චරිතය. තාමත් යුද්දෙ ගැන කියනවා මිසක් ඒ පිටපත එතනින් එහාට ලියවිලා නෑ.

අලූත් ජනතා උවමනාවක් එක්ක වෙනස් චරිතයක් අපිට  ඕන වෙන්නෙ ඒ හින්ද. වෙනස් උවමනාවක් ප්‍රොජෙක්ට් කරන නායකත්වයක්. නැවත ලෝකය එක්ක, අනෙකා එක්ක සම්බන්ධ වීම යෝජනා කරන දේශපාලනයක්. පවුල රාජ්‍ය දක්වා අරගෙන යනවා වෙනුවට අපිට පවුල හා රාජ්‍ය අතර පරතරය පළල් කිරීමයි වැදගත්.

මෛත‍්‍රී කියන්නෙ මේ මොහොතේ ඒ උවමනාව වෙනුවෙන් නිෂ්පාදනය කළ දේශපාලන චරිතය. මහින්ද වගේම ඊළ`ග දියුණු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී උවමනාවකදී අපිට මෛත‍්‍රී වෙනුවටත් වෙනසක් හොයන්න වෙයි. ජවිපෙ කියන කතාවෙ වැදගත්ම ඒකයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අනවරත ක‍්‍රියාවලියක් විදිහට, අපි විසින් යා යුතු ගමනක් විදිහට අරගෙන එන එක. එතනදි අපිට වැදගත් වෙන්නෙ වෙනස විතරයි. චරිතෙ නෙමෙයි. බුදුබව පතන හෝ බුදුන්ට නෑ වෙන නායකයන් ප‍්‍රාර්ථනා කිරීම වෙනුවට සක‍්‍රීය ජනතාවක්, බුද්ධිමය දේශපාලනයක් වෙනුවෙන් වැඩ කරන එක ප‍්‍රගතිශීලියි. දියුණුයි.

මේ මොහොත නිශ්චිතයි. වෛරයද? මෛත‍්‍රියද? එච්චරයි.
දැන්වත් ගස්වලින් බිමට බහිමුද?

-චින්තන ධර්මදාස

Saturday, November 22, 2014

පොදු අපේක්‍ෂකයා මම



මං ලංකාව ගැන බලාපොරොත්තු අත්ඇරගෙනයි හිටියෙ. මෝඩකම දිහාවට රට පෙරලීගෙන යන වේගය ආයිමත් කොයිම විදිහකින් වත් නවත්තන්න පුළුවන් වෙයි කියල මං හිතුවෙ නෑ. ඒකට වැඩියෙන්ම හේතුවුනේ ලංකාවෙ බුද්ධිමත් යැයි හිතෙන අතලොස්සක් දෙනා පවා ඒ අඳුර තදටම බදාගෙන හිටිය හින්ද. ඒක ජාතිවාදී හෝ වෙනයම් ඒ අයගෙ මතවාදයක් ගැන ප‍්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. ඒ මතවාදය තාර්කිකව සංවාදයකට ගන්න පවා බැරි ආගමිකත්වයක් එතන තිබ්බ. ද්‍රෝහියාද පේ‍්‍රමියද කියන තැනට තීරණය තල්ලූ වුණා.

අනිත් පැත්තෙන් දරුණු විදිහට හැමදෙයක්ම හැමතැනක්ම මිලිටරීකරණය වෙන්න පටන් ගත්තා. ඇ`ග හිරි වැටෙන ගානට මිනිස්සු ඉවක් බවක් නැතුව වැලිපාර්ක් වල දුවන්න පටන් ගත්තා. මේ කියන්නෙ හමුදාවෙ අයගෙන් සිවිල් ශ‍්‍රම බලකායක් හදපු එක අවුලක් කියල නෙමෙයි. ඒක තමයි අපේ වගේ රටක අර වගේ යුද්ධ උන්මාදයකින් පස්සෙ හමුදාවක් පුනරුත්ථාපනය කරන්න තිබ්බ එකම විදිහ. වෙනසකට තියෙන්නෙ අපි සොල්දාදුවො විතරක් නෙමෙයි සෙන්පතියොත් පුනරුත්ථාපනය කරපු එක. හැබැයි ඒක හොඳක්.

ඒත් රට ටික ටික ස්ටෙරිලයිස් වෙන්න පටන් ගත්තා. මිනිස්සු විචාරයක් විභාගයක් නැතුව  ඕනම නීතියක් අණක් විදිහට පිළිපදින්න ගත්තා. සෞඛ්‍ය මානසිකත්වය වුණත් ආණ්ඩුවෙන් නොකියා කරපු පැනවීමක්. හැමෝම දුවන්න  ඕන. ඒ විතරක් නෙමෙයි මිනිස්සු අණක් බලාපොරොත්තුවෙන් බලන් ඉන්නත් ගත්තා. ජනාධිපති කෙනෙක් වෙනුවට රජ කෙනෙක්  ඕන කිව්වා. අනාගතය අත්ඇරලා අතීතෙට ගියා. රාවණා ඇවිල්ලා ඔක්කොම විසඳනකල් බලාගෙන හිටියා. ලෝකෙන් උතුම්ම රට වුණා.

ඒ රටේ ජනාධිපති පවා තීරණ ගත්තෙ ජ්‍යොතිෂයට අනුව. කේන්දරකාරයො රටේ වඩා දැනුවත්ම පිරිස වුණා. ජ්‍යොතිෂය ඇත්තද බොරුද වගේ කතා පවා අහෝසියි. කේන්දර පත්තර පිටින් ප‍්‍රින්ට් වුණා. විශ්ව විද්‍යාල පිටින් සිල් සමාදන් වුණා. ඒක තනිකරම පිස්සුවක්. 

අධ්‍යාපනය බල්ලට ගියා. හිතනවා කියන එක වචනයක් විතරක් වුණා. එකපාරටම රටේ සංස්කෘතිය අතුරුදන් වුණා. මං හිතන්නෙ සංස්කෘතිය කියන්නෙ අතීතෙට නෙමෙයි වර්තමානයට කියල නිර්වචනයක් විදිහට අපිට ඉගෙන ගන්න සිද්ද වුණා. ජනතාව අතීතෙට පිටමං කරලා මංපහරන්නො ටිකක් රටක් කොල්ලකෑවා. කසිප්පුකාරයො ටිකක් පන්සල් ටික බින්දා. උගත් බුද්ධිමත්තු ඒ අය ආරක්‍ෂා කළා.

එකපාරටම ජ්‍යොතිෂකාරයො ටිකක් ජනාධිපතිවරණයක් කෝල් කළා. සෙනසුරු මාරුවක් වුණා. හැමදෙයක්ම එකමොහොතකින් වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. විවිධ පිරිස් සංවිධානය වුණා. පළවෙනියටම වැදගත් දේ ආණ්ඩුවේ ත‍්‍රස්තවාදයට බය නැතුව කෙලින් හිටගත්ත එක. කිසි කෙනෙක් මේ ආණ්ඩුවට කිසි දෙයක් කියන්න පුළුවන් කියල විශ්වාස කරපු මොහොතක් නෙමෙයි ඒක. මාධ්‍ය ඔක්කොමත් උසාවියත් ආණ්ඩුව බද්දට අරගෙනයි තිබුණෙ.

ඒත් එකපාරට සංවාදයක් පැන නැග්ගා. මාර්ක් සකර්බර්ග් කැරැල්ලෙ පෙරමුනේම හිටියා. ජාතිවාදී, ආගම්වාදී කඩුපොලූ නඬේ ෆේස් බුකියෙන් ගහලා පැන්නුවා. ප‍්‍රධාන මාධ්‍ය වල බලය කොහොමත් දියාරු වෙමින් තිබුනෙ. ඒ වෙනුවට ඩිජිටල් මාධ්‍ය තමන්ගේ දේශපාලන ව්‍යාපෘතිය පටන් අරන් තිබුන. කිසි කෙනෙකුට පාලනය කර ගන්න බැරි විදිහට අදහස් හුවමාරු වෙන්න ගත්තා. කතිකා ගොඩනැගුන. ව්‍යාපාර ඇති වුණා.
අපි දැන් ඉන්නෙ එතන. මං ලංකාවෙ කවදාවත් සිද්ද වෙයි කියල නොහිතපු තැන. පොතක් පතක් කියවලා ඇති කියල හිතෙන කිසි කෙනෙක් මහින්දට පක්ෂ නොවෙන ගානට ජනතාව මාරු වුනේ ක්වොන්ටම් පිම්මකින්. දුර්වල චරිතයක් විදිහට රනිල්ව බයිට් එකට ගන්න බලන් හිටපු රාජපක්ෂලාට හක්ක මාට්ටු වුනේ අයිස්කන්දෙ යට ටික නොදැක්ක හින්ද. ඒක තරු වලින් විස්තර කරන්න බැරි දෙයක්.

ආණ්ඩුව ඇතුලෙ දෙකේ කොලේට වැටිලා උඩ දදා ගගහා හිටපු හැම පක්ෂයකටම, චරිතයකටම හෙට්ටු කරන්නත් ලොකු අවස්ථාවක් ලැබුන. හැම පොඩි කෑල්ලක්ම අතිශය වැදගත් මොහොතක් ආවා. හෙළ උරුමය බොදු බලේට විරුද්දව තමන්ගෙ තුරුම්පුව පාවිච්චි කළා. රනිල් අයින් වෙලා පොදු අපේක්‍ෂකයෙක් ගැන කතාවක් එලියට ආවා.

පොදු අපේක්‍ෂකයා ඇත්තටම වැදගත් වෙන්නෙ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරන හින්ද නෙමෙයි. ජනතා ප‍්‍රයෝගයක් විදිහට එහෙම එකක් කිව්වට කමක් නෑ. ඒත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ඇත්තට අහෝසි කිරීම අපේ වගේ රටක ගොඩක් නරක ප‍්‍රතිඵල ඇති කරන්න පුළුවන්. පාලකයන්ගෙ පැත්තෙන් නෙමෙයි. පුරවැසියන්ගෙ පැත්තෙන් (එහෙම ඉන්න සුළුතරේට)

බහුතරය කියන එකේ මතය කවදාවත් වඩා ප‍්‍රගතිශීලී එකක් වුණේ නෑ. අපේ වගේ රටක ඒක අනාතයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක වඩා වැදගත් බහුතර කැමැත්ත නියෝජනය වෙන එක නෙමෙයි. සුළුතර හ`ඩ පවා ඇහෙන එක.

අවුල් සහගත ජනතා නියෝජනයකින් තේරෙන නියෝජිත පිරිසක් කෙළින්න ඉඩ තියෙන පිස්සු ගැන කල්පනා කරද්දි  අඩුම තරමෙ ඉහළම විධායක පුටුවවත් පාවිච්චි කරලා තත්වය පාලනය කර ගන්න පුළුවන් වෙන එක වටිනවා. ඒ පිස්සුව කොයිතරම් වෙන්න පුළුවන්ද කියල අපිට පෙන්නුවෙත් මේ ආණ්ඩුව. අනෙක් අතට ක‍්‍රමය වෙනස් වුණාට මේ පත්වෙන මිනිස්සුන්ගෙ වැඩි වෙනසක් වෙන්නෙත් නෑ.

උදා විදිහට සිංහල බෞද්දකම වගේ පිස්සුවක උවමනාවන් ලේසියෙන්ම ක‍්‍රියාත්මක වෙන්න පුළුවන්. බලපෑමක් ඇති කළ හැකි තීරණාත්මක ජනතාව සුළුතරයක් හින්දම මේ බහුතරයක පටු මෝඩ ක‍්‍රියාකාරීත්වයන් පාලනය කරන එක අනිවාර්යෙන්ම අමාරුයි. ඒත් විධායක ක‍්‍රමය තියෙද්දි ඉතාම සුළු පිරිසකගේ අදහසක් වුණත් ඇහෙන්නට සැලැස්වීමේ ඉඩකඩ වැඩියි. පාර්ලිමේන්තුවට වග නොකීමම මෙතනදි යම් ස්වාධීනත්වයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන් කාරණයක් වෙනවා.

මට අනුව විධායක ක‍්‍රමය අහෝසි කරන්න පුළුවන් මට්ටමට ලංකාව තාම ඇවිත් නෑ. මේක මහින්ද පක්ෂපාතී කියමනක් නෙමෙයි. ඒත් නිකම්ම නතුවෙන, විචාර බුද්ධියෙන් හීන, පැසිව් බහුතරයක් අතරෙ ඔලූව බේරගෙන ස්වාධීනව ජීවත්වෙන්න, විවිධ මතවාද, විවිධ සංස්කෘති එකට පවතින්න, බහුතරය කියන පරණ ගෝනියෙන් හැමදෙයක්ම වැහිලා නොයන්න, විධායක ක‍්‍රමය වඩාත් ආරක්‍ෂාකාරීයි. අනෙක් පැත්තෙන් ඒක දේශපාලනිකව සාමූහවාදී අදහසක් වෙනුවට වඩා පුද්ගලවාදී අදහසකට ළ`ගයි. ඒක සිතීමක් විදිහට දියුණුයි. අපි යෝජනා කරමින් ඉන්නෙ නැවත ආපස්සට යාමක්. 

කරන්න  ඕන විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය වඩා ස්වාධීන කරන්න පුළුවන් තත්ව ගොඩනගා ගන්න එකයි. ඒ හරහා තුලනයෙන් වඩා සවිඥාණක ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් ක‍්‍රියාවට නගන්න උත්සහ ගන්න එකයි. මේ වෙනස්කම් ඇති කරන්න ජනතාව පෙළගස්සන එකෙන් අපිට පුරවැසියො ටිකක් ඇති කර ගන්න පුළුවන් වෙනවා.

තවත් පැත්තකින් බැලූවොත් මේ වෙද්දි මාධ්‍ය චැනල් වලින් රටේ දේශපාලනය ඩැහැගනිමින් තියෙනවා. තවදුරටත් ජනතාව දන්නෙ ඇත්ත දේශපාලනය නෙමෙයි. මාධ්‍ය වලින් සංස්කරණය කළ දේශපාලනය. උදා විදිහට හිරු මාධ්‍යයේ සීඅයිඒ එක ගණිකාවො, කංසා හේන් අල්ලන්න එච්චර උනන්දු වුණාට කුඩු වෙළෙන්දො අල්ලන්න උනන්දු නොවෙන්නෙ එහෙම අය රටේ නැති නිසා නෙමෙයි. සිරස මේ වෙද්දි මාධ්‍ය කොම්පැනියක් විදිහට රටේ දේශපාලනයට දරුණු බලපෑමක් කරනවා. සිරසෙන් දේශපාලන චරිත නිෂ්පාදනය කරනවා. මාධ්‍ය හරහා විකුණන ඒ චරිත ජනතා නියෝජිතයො විදිහට ඇඳගෙන පාර්ලිමේන්තුවට එනවා. 
ජනතා නියෝජිතයා වෙනුවට මාධ්‍ය නියොජිතයා ආදේශ වෙනවා. ඒ නියෝජිතියො කොම්පැනියෙ ලොක්කාගෙ උවමනාවන් වෙනුවෙන් කඬේ යනවා. සමහර දේශපාලන චරිත පවා මේ කොම්පැනිවලින් රෙන්ට් එකට ගන්නවා. මිනිස්සු පරණ පුරුද්දට රටේ ප‍්‍රවෘත්ති කියල අහන් ඉන්නෙ මාධ්‍ය වැඩසටහන්. ඒවායෙ පිටපත් රචකයො, අධ්‍යක්‍ෂවරු ඉන්නවා.

වඩා බරපතල කාරනේ වෙන්නෙ මේ මාධ්‍ය කොම්පැනි වලට ඇත්ත ජනතා බලයක් හිමි චරිතවලට පවා ත‍්‍රස්තවාදී ගැහිල්ලක් ගහන්න තරම් බලයක් තියෙන එකයි. මෙතනදි ජනතා බලය අභියෝගයට ලක්වෙන්නෙ ප‍්‍රතිවිරුද්ද ජනතා බලයකින් නෙමෙයි. පාදඩ සල්ලි බලයකින්. අසරණ වෙන ජනතා නියෝජිතයන්ට අන්තිමට ඉතුරු වෙන්නෙ මේ කොම්පැනි එක්ක ඞීල් එකකට යන්න විතරයි. එතනදි මේ මීඩියා විසින් කොල්ලකන්නෙ අපේ පොදු උවමනාවයි. 

මේ බලය එන්නෙ අර කලින් කියපු විකෘතිය හරහා. ජනතා නියෝජනය, ජනතා කැමැත්ත මීඩියා හරහා බලහත්කාරයෙන් තීරණය කිරීමෙන් රාජ්‍ය බලය තමන්ට රිසි සේ හසුරුවා ගැනීම. අද පාර්ලිමේන්තුව කියන්නෙම ජනතා නියෝජනයේ විකෘතියක්. ජවිපෙ නිතර කියන නියෝජිතයන් විසින් පක්ෂ මාරු කිරීමට වඩා සංකීර්ණයි ඒ විකෘතිය. ඒක ජනමතය කොල්ලකෑමක්. 

ක‍්‍රමය මොකක් වුණත් තමන් වෙනුවෙන් සජීවී මැදිහත් වීමක් කරන මට්ටමකට සක‍්‍රීය වෙන්න  ඕන ජනතාවයි. ඒක මාධ්‍ය වලට පවරා දිය හැකි හෝ පවරාගත හැකි කාරියක් නෙමෙයි. ඉතාම පුංචි අයිතියට පවා සමාජයේ හ`ඩක් නැගෙන්න  ඕන. බට්ටි වගේ අය වෙනුවෙන් කරපු විකල්ප සමාජ මැදිහත් වීම් වැදගත් වෙන්නෙ ඒකයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කියන එක දැනුවත් සංවාදයක්, ක‍්‍රියාකාරීත්වයක් ඇතුලෙ සිද්ද වෙන දෙයක් මිස කොලේක කෙටුම්පත් කළාට උඩින් වැටෙන දෙයක් නෙමෙයි. තමන්ට අවශ්‍ය විලාසිතාවක තමන්ට අවශ්‍ය සයිස් එක නැතිකම පවා තමන්ව නොතකා හැරීමක් විදිහට ප‍්‍රශ්න කිරීමේ ක්ෂුද්‍ර අවකාශයන් දක්වා ජනතාව සංවේදී වෙන්න  ඕන. ආණ්ඩුවකට පුළුවන් ඒ අවකාශය පුළුල් කරන්න විතරයි. මහින්ද කළේ ඒක පුළුවන් තරම් අකුලන්න උත්සාහ කරපු එක. පාදඩ අවිඥාණක පුද්ගලිකත්වයක් ඇතුලෙ මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත හිස් කරන එළඹුමක් ඒක. 

ඒක හින්ද වඩා වැදගත් විධායක ක‍්‍රමය අහෝසි කරන එක නෙමෙයි. මේ පවතින ක‍්‍රමය අහෝසි කරන එකයි. දූෂණය වංචාව වගේ දේවල් කොහොමත් අපේ වගේ රටක දේශපාලන සංස්කෘතිය. ඒවායෙ කරන්න පුුළුවන් සාපේක්‍ෂ වෙනස්කම් විතරයි.  වඩා වැදගත් වෙන්නෙ අපේ සමාජ- සංස්කෘතික අවකාශය කොයිතරම් පුළුල් කරනවද කියන එකයි. අපිව නැවත දිශානත කරන්නෙ අතීතයටද අනාගතයටද කියන කාරනෙයි.
මං පොදු අපේක්‍ෂකයා පිළිබඳ ව්‍යාපාරයට කැමති ඒකයි. ඒක නැවත බලාපොරොත්තුවක්. ඒක නිර්නාමික විප්ලවයක්. පොදු අපේක්‍ෂකයා කවුද, එයා දිනයිද, මහින්ද පරදියිද කියන එක නෙමෙයි වැදගත්. හිතන්න පුළුවන්, ප‍්‍රශ්න කරන්න පුළුවන්, විරුද්ද වෙන්න පුළුවන් සුළු පිරිසක් හරි තාමත් ඉන්නවා කියන එකයි වැඩිය වැදගත්.

අපිට සව්දිය පුරන්න ඒ වෙනස ඇති.

-චින්තන ධර්මදාස