Monday, April 15, 2019

රාත්තල් තුන්සීයක බර පහරක්





පරණ අවුරුද්ද දවසෙ රැු අසන්දිමිත්තා බලන්න ගියා. හරිම ලස්සන එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. මුලු කොළඹම පාලු දවසක රීගල් එකේ ෆිල්ම් එකක් බලන එක. හරියටම ගැලපෙන්න හීන් වැස්සකුත් වැටෙමින් තිබුනා. මූඩ් එක වෙරි නයිස්, පහෙන් පහයි. 
මං අසන්දිමිත්තා නවකතාව කියවලා නෑ. ඒක හින්ද ෆිල්ම් එක ගැන මගේ තියෙන අදහස තනිකර ෆිල්ම් එකම පදනම් කරගත්ත එකක්. 

මේක බලපු හැමෝම මට පොදුවෙ එක කතාවක් කියල තිබුන. 

මෙලෝ මගුලක් තේරෙන්නෙ නෑ බං. 
ඒක පේ‍්‍රක්ෂකයාගෙ පැත්තෙන් පට්ට සාධාරන කතාවක්.

ෆිල්ම් එක තියෙන්නෙ ඇගේ හන්දියක්වත් නොපෙනෙන තරමට රවුම් වුනු අසන්දිගෙ කතාව ගැන. ආයිමත් කැමරාවට ඒ කියන්නෙ පේ‍්‍රක්ෂකයාට කෙලින්ම ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් හඳයා පටන් ගන්න සිනමා භාෂාව මාව කුල්මත් කළා. දියකැට පහන කාලෙ හඳයා ආපහු වැඩ පටන් අරන් කියල පලවෙනි සීන් එකෙන්ම මං පිනා ගියා.

මේ අපි තිරයෙ දකින කතාව කියන්නෙ සිනමාකාරයෙක්. ඒක එයාට අසන්දි කියන තඩි ගෑනි විසින් කියන කතාව. 

කතාව බලාගෙන යද්දි ඒ සිද්දි ගොඩනැගෙන විදිහෙ දැනෙනවා නොගැලපීමක්. අභව්‍යකමක්. ඒක ඇබ්සර්ඩ් වැඩක් විදිහට සංඥා වෙන්නෙත් නෑ. කොටින්ම මොකද්ද මේ වෙන්නෙ කියල හිතාගන්න බැරි වෙනවා. කතාව අන්තිමේදි අපිට අපි නරඹපු දේ නැවත ලිහාගන්න පුංචි ඉබි යතුරක් හම්බුවෙනවා. ඒකත් අපි විසින් හොයාගෙන කපාගන්න ඔ්න එකක්. 

මේ කතාව කියන්නෙ අසන්දි. ඒක ඇත්ත කතාවක් වෙන්න කොහෙත්ම උවමනාවක් නෑ. අසන්දිට එයා කැමති කතාවක් චිත‍්‍රපටිකාරයෙකුට කියන්න ඔ්න තරම් හේතු තියෙන්න පුළුවන්.

රාත්තල් තුන්සීයක් බර ශරීරය අසන්දි වුනාට එයාගෙ මනස සන්දි වූවක් වෙන්න පුළුවන්. ඒක බිඳුනු නැත්තං ස්ප්ලිට් එකක් වෙන්න පුළුවන්. සමාජයේ නිරන්තර ප‍්‍රතික්‍ෂේප වීමට, පාවිච්චි වීමට අසන්දිගේ මනස යතාර්ථය විදිහට වෙනස් සමාන්තර නැරටිව් එකක් තෝරගත්තා වෙන්න පුළුවන්. ඒක පිරිමින් දෙන්නෙකුගෙන් සමන්විත ප‍්‍රබන්ධ යතාර්ථයක්. එකෙක් මිනිමරුවෙක් අනිකා හොරෙක්. මේ දෙන්නා වතාවෙන් වතාවට මාරුවෙමින් අසන්දිගේ ලෝකය ජීවත් කරනවා.

මේ ප්ලොට් එක මරු එකක්. ඩබල් ලයිෆ් ඔෆ් වෙරොනිකා ඉඳන් පොලාන්ස්කි වගේ සිනමාකරුවන් හරහා ලින්චියානු සිනමාව වෙනකං හොඳ බල්ටි ගහන්න පුළුවන් තැනක්. ඒත් හඳගම සිනමාත්මකව මේ වික‍්‍රමයට සමත් වෙන්නෙ නෑ. මේ චිත‍්‍රපටය විසින් ඉල්ලා සිටින සයිකොලොජිකල් ත‍්‍රිලර් සිනමාවක ලක්ෂන නිර්මානය කරගන්න හඳයාට බැරි වෙනවා. අපි මුල ඉදන් දකින්නෙ සමාජ අසාධාරනයට ලක්වූ ගැහැනියක් ගැන දුර්වල අවිශ්වාසනීය වියමනක්. ඒ වියමන එක්ක බැඳෙන්න, අනුගත වෙන්න අපිට කාරනා ගොඩනැගෙන්නෙ නෑ. කතාව අවසානයේ එකපාරටම ඒක ත‍්‍රිලර් එකකට මාරු වෙනවා. ඒත් ඒකෙන් වෙන්නෙ අවිශ්වාසනීයත්වය, අද්භූතබව තවත් වැඩි කිරීම විතරයි. අපිට අසන්ධිගෙ මනස තේරුම්ගන්න පුළුවන් පාලමක් හැදෙන්නෙ නෑ. 

ත‍්‍රිලර් සිනමාවක ලක්ෂන මුල ඉඳන් ගොඩනැගිලා තිබුනා නම් අපිට අසන්ධිගේ සන්ධි මානසිකත්වය එක්ක විශ්වාසනීය සම්බන්ධයක් ගොඩනැගෙන්න ඉඩ තිබුනා.  එතනයි පේ‍්‍රක්ෂකයාට දොරක් තියෙන්නෙ.  මේ විදිහෙ සිනමාවක් කියන්නෙ ඇත්තටම අභියෝගයක්. අවාසනාවට අසන්දි මෙතනදි ෆේල් වෙනවා. 

මට මතක් වුනේ පොලාන්ස්කිගෙ ද ටෙනන්ට් ෆිල්ම් එක. ඒක අසන්දිමිත්තාට හොඳ පූර්වාදර්ශයක් වෙන්න තිබුන.

කතාව පේ‍්‍රක්ෂක මනසත් එක්ක සම්බන්ද වෙන්නත් ආතතිය පවත්වාගෙන යන්නත් අවශ්‍ය අසන්දිගේ ප‍්‍රබන්ද ලෝකය සහ වාස්තවික ලෝකය අතර ගැටුම පිටපත ඇතුලෙ නිර්මානය වෙන්නෙ නෑ. මේ හින්දම කෘතිය එක්ක අපිට තියෙන බැඳීම දුර්වල වෙනවා. දුරස්ත වෙනවා.

අපිට අසන්දි එක්ක සංවේදී වෙන්න මොහොතක් මුනගැහෙන්නෙ නෑ. චිත‍්‍රපටිය පුරාම අපි බලන් ඉන්නෙ අසන්දිගෙ පිස්සුව. ඒ පිස්සුව විනිවිදලා එතනින් එහා පවතින අසන්දිගෙ ආත්මය ස්පර්ශ කරන එක නරඹන්නාට දුෂ්කර ක‍්‍රියාවක් වෙනවා. හඳගම තමන්ගෙ නිර්මාණයේ ඉතුරු කරලා තියෙන්නෙ සියල්ල විවෘත අන්තයන්. අපි අසන්දි ගැන සංවේදී වෙන හැම කාරනයක්ම අපි විසින් නිර්මානය කරගන්න හිතලු මිස චිත‍්‍රපටිය විසින් අපිට ලබාදෙන ඒවා නෙමෙයි. 

ඒ හින්දම අපි දකින සිනමාව හිස් එකක් වෙනවා. අවිශ්වාසනීය වෙනවා. අපි අසන්දිගෙන් දුරස්ව එක ඇහැක් පොඩි කරගෙන අසන්දි දිහා බලන් ඉන්නවා.

ඇත්තටම..?
අපිට එන්නෙ එහෙම වික්ෂිප්ත හැගීමක්.

මුලු කතාවෙ සියලු අසාර්ථකතා දරාගෙන බලාගෙන ඉන්න තරමට නිල්මිනීගේ රගපෑම විශිෂ්ට එකක්. ඒ රාත්තල් තුන්සීයෙ ශරීරය පුදුම සෞන්දර්යයක් තිරය උඩට ගේනවා. රාත්තල් තුන්සීයක ආදරයක් කියන කතාව ඒ රංගනයට හරියටම ගැලපෙනවා. චිත‍්‍රපටියෙ සම්පූර්න බර තියෙන්නෙ ඒ රාත්තල් තුන්සීය උඩ.

ඒත් ඒ චිත‍්‍රපටිය වෙහෙසකර අත්දැකීමක්. තමන්ට නොතේරෙන පටලැවිල්ල ඇතුලෙ පේ‍්‍රක්ෂකයා ෆිල්ම් එකෙන් ගැලවෙනවා. අද්භූතබව ඇරුනම එයාව අල්ලලා තියාගන්න කිසිම සංවේදනයක් ඒ කැඩුනු බිඳුනු සිනමා ආඛ්‍යානය විසින් ගොඩනගන්නෙ නෑ.
කතාවෙ අන්තිම සීන් එක පට්ට. ඇත්තටම අසන්දිගෙ ප‍්‍රබන්ද යතාර්ථය සහ පවතින යතාර්ථය අතර  මේ ෆිල්ම් එකට අවශ්‍ය ටෙන්ෂන් එක හැදෙන්නෙ ඒ අන්තිම සීන් එකේ විතරයි. මේ කම්බැක් එක ලංකාවෙ කලින් පාවිච්චි නොකරපු විදිහෙ පොප් වැඩක්.

කෘතියක් විදිහට අසමත් වුනත් හඳගම අලුත් නැරටිව්ස් ඉව කරමින් ඉන්න වග පැහැදිලියි. අලුත් සිනමා අත්දැකීම්, භාව කලාපයන් අත්හදා බලන වග පැහැදිලියි. තමන්ගේ  සිනමාව ඇතුලෙම තව පතුලට හාරමින් බය නැතුව අලුත් ප‍්‍රවේශයන් ට‍්‍රයි කරන එකට හඳයාට අත්පුඩියක් ගහන්න ඔ්නි. 

මේ චිත‍්‍රපටියෙ මං කැමතිම දේ හඳයා මේ තඩි ගෑනි දිහා බලන විදිහ.

ඒක සුපුරුදු අනුකම්පාව මුසු පව් හැගීම නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට හඳයා ඒ රාත්තල් තුන්සීයක පිස්සුව ඇතුලෙන් ආපහු සමාජය දිහා බලනවා. අපි දකින්නෙ කිසිම ගිල්ටියක් හෘදයසාක්ෂියක් නැතුව තමන්ට හරස්වෙන ඔ්න එකෙක් මරාදැමිය හැකි සාපරාදී -නමුත් වරදකාරී නොවන ගැහැනියක්.  උමතුව තුල පරාජය කළ නොහැකි තරමට ශක්තිමත් වුනු ගැහැනියක්. ඒක ඇතුලෙ ඉන්නවා පිරිමි දෙන්නෙකුගෙ ආවේශයෙන් බලය ගත් භද‍්‍රකාලී කෙනෙක්. එයා පව් නෑ. එයා ආපහු හැරිලා ගහනවා.
ඒක රාත්තල් තුන්සීයක බර පහරක්.

Friday, April 12, 2019

සයිකඩෙලික් සෙන්ෂුවලිටි



මං මගේ යාලුවෙක් එක්ක කතා කරමින් හිටියා. ගැහැනු එක්ක සම්බන්දකම් ගොඩනගා ගැනීම ගැන. මේ සම්බන්දකම් දෙවිදියකට පටන් ගන්නවා මං දැකලා තියෙනවා. එකක් මොකක් හරි කතාබහක් දුරදිග ගිහින් ඒකෙන් උන්මාද වෙමින් ඊට පස්සෙ ශරීරයෙන් වෙලෙමින් පටන් ගන්න සම්බන්දකම්. අනිත් එක ඉතාම සරලව ස්පර්ශය මූලික කරගෙන පටන් ගන්න සම්බන්දකම්. දෙවෙනි එක තමයි මේන්ස්ට‍්‍රීම් විදිහ. ඒකට පීකොකින්ග් වගේ කාරනාත් සම්බන්දයි. ඒ කියන්නෙ ආකර්ශනය දිනාගැනීමේ ප‍්‍රධාන ධාරාවේ ක‍්‍රමවේද. ඇඳුම, හැසිරීම, කතාබහ මේ හැමදෙයක් එක්කම ශරීරය මූලික කරගත්ත එළඹුම.

මං වඩා කැමති පලවෙනි ක‍්‍රමයට. ඉස්සෙල්ලා හොඳ මයින්ඩ් ෆක් එකක් ගන්න අපේ සම්බන්දය සමත්ද කියල බලන එක. ඒ මානසික ගනුදෙනුව නැතුව කෙලින්ම ශරීරයෙන් සමබන්දකම පටන් ගන්න අසමත් බව. ඒක ඇල්ෆාමේල් සමාජයක දුර්වල ගනුදෙනුවක්. මගේ ප‍්‍රශ්නය වුනේ අපි ඒ විදිහට අදහස් හුවමාරු අතරෙ මානසික ශෘංගාරයේ වෙළෙන ගැහැනුන් පවා විනාඩියෙන් දෙකෙන් දෙවෙනි වර්ගයේ ශරීර භාෂාවට නතුවෙන එකයි.
උදා විදිහට අපි මාර මානසික ගැඹුරක් ඇති කියල හිතලා පීන පීන ඉන්න අදහස් යුවතිය එක ක්ෂනයකින් අතක් කකුලක් ස්පර්ශ කරන පරක්කුවෙන් ශරීර භාෂාව ප‍්‍රගුන කරපු යාලුවෙක් එක්ක යහන්ගත වෙන්න පුළුවන්.

ඒක වැරැුද්දක් නෙමෙයි. හරියට කෝපි තමයි ආසම කිය කිය ඉන්න කෙනෙක් ලත් අවසරෙන් තේකක් බීගෙන බීගෙන යනවා දැක්කම වගේ එකක්.

ඒක ගෑනුකම වෙන්න බැරිද? අපිට තියෙන දෙබෙදුම ඒ ගොල්ලොන්ට නැති වෙන්න බැරිද? පිරිමි මනසට ඒ විශ්වය නොතේරෙනවා වෙන්න බැරිද?
මං ඒ දිහා බැලුවෙ කුතුහලකින්.

ඉතිං ඒකෙන් උඹට ඒ ගෑනු ගැන තිබුන රෙස්පෙක්ට් එක අඩුවෙනවා වගේ දැනෙනවද?
යාලුවා මාව ප‍්‍රශ්න කළා. මං පිලිගත්තා.

ඉස්සර මටත් ඔය අවුල තිබුන. දැන් මං මොන ගෑනිට වුනත් රෙස්පෙක්ට් කරන්නෙ අඩුවෙන්. යාලුවා එයා මේ කඩාවැටීම එක්ක ගනුදෙනු කරන්නෙ කොහොමද කියල මට තේරුම් කළා.

මට කනෙක්ෂන් එකක් නැත්තං වයිබ් එකක් දැනෙන කෙල්ලෙක් පස්සෙන් මං යනවා. ට‍්‍රයි කරනවා. ඒත් හරි යන්නෙ නැත්තං වැඩිය නොහිතා අතාරිනවා. ඒ කනෙක්ෂන් එක දැනෙන්නෙ නැතුව නං මං කොහෙත්ම ට‍්‍රයි කරන්නෙ නෑ.

මේ වයිබ් එක කියන්නෙ අභ්‍යන්තර දැනීමක්. අපිට අපිව දැනෙනවා වගේ පාස්වෙන කරන්ට් එකක්. ඒත් මේ කරන්ට් එක විශ්වාස කිරීමෙන් වුනත් දරුනු ට‍්‍රැජික්-එන්ඩ් වලට යන්න පුළුවන්. මට අනන්තවත් එහෙම වෙලා තියෙනවා.

යාලුවා- මචං ඒ කනෙක්ෂන් එක නැතුව ගෑනියෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න එක පවා වාතයක්. සෙක්ස් කරන එක ගැන හිතාගන්න පුළුවන් නෙ.

මං එහෙම හොද කන්වසේෂන් එකක් තියෙන කෙල්ලෙක් එක්ක කාලයක් ඩේට් කළා. අපි සෙක්ස් කළා කතා කළා හැමදේම කළා. ඒත් එක වෙලාවක අපේ කන්වසේෂන්ස් වැඩියෙන් වැඩියෙන් ඩීප් වුනා. ඉන්ටරෙස්ටින්ග් වුනා. ඊට පස්සෙ ඒ කෙල්ල කිව්වා අපි සෙක්ස් කරන එක නවත්තමු. මට කතා කරන එකෙන් හම්බුවෙන ප්ලෙෂර් එක ඊට වැඩියි. සෙක්ස් කියන්නෙ හරි ෂැලෝ දෙයක් කියල.

ඉතිං ඒක හොදයිනෙ. මං බාධා කළා.

පිස්සුද බං. ඒ දෙකම ඔ්නි. එහෙම නැතුව ඒ ෆීල් එක තියෙන්නෙ නෑ. සෙක්ස් ෂැලෝ වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ ෂැලොනස් එකයි ඩීප් මයින්ඩ් ටි‍්‍රප් එකයි එකට පවතින එක තමයි ෆෝමියුලා එක.

ඒ එක්කම තව මගේ ලව් එකක් තිබුනා. එයාට ඔ්න ෂැලෝ සෙක්ස්ම විතරයි. කන්වසේෂන් හරි ඩීප් කතන්දර හරි එයාට බෝරිං. ෂැලෝ සෙක්ස් වුනත් ආදරය වගේ රොමැන්ටිසයිස් කරනවට එයා කැමති නෑ. එයා කැමති අමු පාදඩ විදිහට. ඒත් මචං ඒ කෙල්ල තමයි මට ජීවිතේ මුනගැහිච්ච ආර්ටිස්ටික්ම ටැලන්ටඩ්ම කෙල්ල. මේ අවුල විසඳගන්න බැරුව මාව විනාස වුනා. මට තාම ඒ කෙල්ල ගැන හිතන එකෙන් ගැලවෙන්න බැරි වුනා.

ඇයි උඹට ඒක අත්අරින්න බැරි?

මචං එයා හින්ද මට මං ගැන තිබුන කන්ෆිඩන්ස් ඔක්කොම නැති වුනා. එයා මං ආසම විදිහට හිතන කෙල්ලෙක්. ඒත් එයාගෙ තියෙනවා ඒකට කොහෙත්ම නොගැලපෙන වෙන පැත්තක්. මාව හොඳටම පැරදිච්ච තැනක්. මට එයා කියන අන්සිවිලයිස්ඩ් ස්ටේට් එකට එන්න බැරි වුනා.

කොහොම හරි මචං මට කෙල්ලො ගැන තියෙන රෙස්පෙක්ට් එක ටික ටික අඩුවුනා. අපි රෙස්පෙක්ට් කරන්නෙ අපේ ඔලුවෙන් හදාගන්න නැරටිව් එකකට. ඒක වෙන්නෙ කතාබහත් එක්ක. මං දැන් කෙල්ලො කතා කරන දේ අහන් ඉන්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට ඒ ගොල්ලො කරන දේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.

උඹට බෑ උඹ නොදන්න විදිහට හිතන කෙනෙක්ව වචනවලින් තේරුම් ගන්න.
යාලුවා දිගට කිව්වා. ඒක මරු අදහසක්.

මචං අපි හොයන්නෙ සයිකඩෙලික් සෙන්ෂුවලිටි එකක්. ඒක ඒ කතාබහ ඇතුලෙන් ඇවිත් ඒක දරාගන්න ශරීරයක් එක්ක බැඳුනම තමයි අපේ ක්ලයිමැක්ස් එක තියෙන්නෙ. ඒක ටිකක් කම්ප්ලෙක්ස් තත්වයක්. වචන වෙනම තිබිලා ශරීරය වෙන එකක් වුනොත් අපි අර්බුදයට යනවා.

හොඳම දේ පුලුවන් තරම් ඔබ්ජෙක්ටිව් වෙන එක. බලාගෙන ඉන්න එක. එයාගෙ ක‍්‍රියාව අනුව හීන හදන එක.

සයිකඩෙලික් සෙන්ෂුවලිටි කියන්නෙ ශරීරයට වඩා මනසත් එක්ක ශෘංගාරයෙන් බැදීමක්. ඉර එලියක් එක්ක, තනකොල ගහක් එක්ක, වචන එක්ක, ශරීරයක උනුසුමත් එක්ක, ස්පර්ශයත් එක්ක සිය දහස් ගුනයක් විශාලනය වුනු සංවේදනයකින් ඉපදෙන ශෘංගාරය. ඒක ටි‍්‍රපී වැඩක්. ඒ ටි‍්‍රප් එක යන්න එකට ඒ විදිහට මත්වෙන්න පුළුවන් පාට්නර් කෙනෙක් ඉන්න ඔ්නි. එහෙම ගෑනු අඩු හින්ද අපේ අතින් වෙන්නෙ එහෙම අයව මවාගන්න එක.

ඒක නිසා අපේ සයිකඩෙලික් පේ‍්‍රමය දෙන්නම එකම මධුවිතෙන් මත්වෙන මොහොතක් එනකල් පරක්කු කරන්න වෙනවා. එහෙම නැතුව සිද්ද වෙන ඒක පාර්ශ්වීය මායාව කෙලවර වෙන්නෙ තේරුමක් නැති අපේක්ෂා භංගත්වයකින්.
මගේ යාලුවාගෙ කතාව වුනේ ඒක.

Friday, March 22, 2019

දැකලා පුරුදු නැති සිනමාව



දැකලා පුරුදු කෙනෙක් ෆිල්ම් එකට තියෙන ලොකුම අඩුපාඩුව ඒකට බනින්න කෙනෙක් නැති එක. චිත‍්‍රපටියකට කියන හොඳකට වඩා ඒක බලන්න යන්න උනන්දුව ඇතිකරන්නෙ ඒකට බනින එක කියලයි මං හිතන්නෙ. බැනුමක් හොඳකට වඩා කොහොමත් ඉන්ටරෙස්ටින් සහ ඔනස්ට්. හොඳ ගොඩක් වෙලාවට බෝරිං.

දැකලා පුරුදු කෙනෙක් පලවෙනි පාරට දැක්කම මට ඇතිවුනෙ තිගැස්මක්. ඒකට මූලින්ම හේතුවුනේ බූපතිගෙන් මේ විදිහෙ ස්ක‍්‍රිප්ට් එකක් මං බලාපොරොත්තු නොවීම. කෝ බූපති උඹේ අඩි සද්දෙ කියල මට අහන්න හිතුන. ස්ක‍්‍රිප්ට් එක ඒ තරම් සියුම් තැන් ඇතුව ලියවිලා තිබුන. තියරිවලින් පුරුදු කරන ගල්ගැහුනු නිශ්චිත නිවැරදි සමුච්චය වෙනුවට අවිනිශ්චිත , වික්ෂිප්ත, අර්තවිරහිත බව පිටපතේ තිබුන. ඒක වෙනස් චිත‍්‍රපටි පිටපතක්. අලූත් දෙබස් ලියමනක්.

සාමාන්‍යයෙන් අපි පිටපතක දෙබස් ලියන්නෙ රූපෙ විස්තර කරන්න. ඒක හින්දම දෙබස් බාල වෙනවා. ඒත් මේ පිටපතේ දෙබස රූපය කියවනවා නෙමෙයි. රූපයේ නැති විශ්වයක් ගැන කියනවා.

ඇඳ උඩ නිදාගෙන සමාධි කතා කරන්න උත්සාහ කරන පලවෙනි දර්ශනය මාව බෙල්ල මුලින්ම අල්ලගත්තා. ඒ ගෑනුකම මූ කොහොම ලිව්වද කියල ඉරිසියා හිතුන. සුකුරුත්තං නැති ඒ රගපෑම් ඒ අධ්‍යක්‍ෂණය අමෘතයි. ෂොට් එක විසිතුරු කරන්න කැමරාව ඉසව්ව හොයනවා වෙනුවට සරලව මූන පේන, කැමරාවක් කියල නොහිතෙන තැනක කාචය විවෘත වෙනවා. අපි දකින්නෙ මිනිස්සු විතරයි. දර්ශන තල නෙමෙයි. කෙලින්ම ජීවිතය ෆෝකස් කරපු සිනමාවක්.

චිත‍්‍රපටිය හදන්නෙ රියලිස්ටික් ෆිල්ම් කියන ටයිටල් එකක් යටතෙ. මට හිතෙන්නෙ ඒ හින්දම චිත‍්‍රපටිය අමුම අමු යතාර්ථවාදීයි. අපි රියලිස්ටික් කියල මෙතුවක් බලපු හැම චිත‍්‍රපටියකම රියලිස්ටික් වගේ පේන නමුත් නොවෙන කෑල්ලකුත් තිබුන. ඒත් මේකෙදි ඒ හැඩවැඩ වංගු නැති සරල පැතලි යතාර්ථයෙන් මලිත් බූපති  මූනට දමලා ගහනවා. අපි මැජික් නැති කසාද ජීවිතේක සරල පැවැත්ම දිහා ඇස් ලොකුකරන් ඉන්නවා.

සියල්ල ගලපා තනි එකක් වශයෙන් නිර්වචනය කොට පැවසිය නොහැකි ස්ත‍්‍රී ජීවිතය සහ සියල්ල තාර්කිකව, නිවැරදිව ගලපා පලකල යුතු යැයි අදහන පිරිමි ජීවිතය අතර නොපෑහීම, නොදැනීම දැකලා පුරුදු කෙනෙක් වස්තුවිෂය වෙනවා.

මේ ගැහැනියට පුළුවන් කසාද ආදරයට පිටින් තවත් ආදරයක් ස්වභාවික විදිහට දකින්න. ඒක ජීවිතේ ඇත්ත ආදරය අඳුරගත්ත මොහොත විදිහට පවා කියවන්න. ළංවෙන පිරිමින්ගෙන් ලේබලයක් නැති ආදරයක් විඳින්න. ඒ අතරෙම කසාද පේ‍්‍රමයත් ඒ වටිනාකමෙන්ම කැපවීමෙන්ම පවත්වාගෙන යන්න. මේ සියල්ල අතර ප‍්‍රතිවිරෝදයක් නැතුව ජීවත් වෙන්න.

ඒත් පිරිමියා ඉල්ලන්නෙ එක දොරක් තියෙන ගෙදරක්. දොරවල් දෙකක් කියන්නෙ හොරකමක්. ඒ සදාචාර නීතියට පිටින් ගතවෙන ජීවිතය පිරිමියා විසින් වාරනය කරනවා. ගැහැනියගේ සමස්ත සමාජ ජීවිතයම අත්අඩංගුවට ගන්නවා. කිසිම තේරුමක් නැතිවත් ඒ වාරණයෙන් තෘප්තිමත්ව අතෘප්තියෙන් ජීවත් වෙනවා. මෙතන පිරිමියා සැලසුම් ශිල්පියෙක්. එයා කරන්නෙ සිතියම් අඳින එක. ගැහැනිය කරන්නෙ ඒ සිතියමෙන් එලියෙ ජීවත්වෙන එක.

ඒත් තමන්ගේ කසාද පේ‍්‍රමය වෙනුවෙන් සියල්ල අත්හරින්න ගැහැනිය ලෑස්තියි. ජීවිතේ අතරමගදි හඳුනාගත් සැබෑ පේ‍්‍රමයට පවා නැවතීමක් තියන්න ඇය නොපසුබටයි. වාරණය කරපු ජීවිතේ පුංචි සීමා ඇතුලෙ තමන්ගෙ සතුට නිර්මාණය කරගන්න එයා උත්සාහ කරනවා. ආපහු හැමදෙයක්ම අලූතෙන් පටන් ගන්න එයාට පුළුවන්.  ඕන නං ඒක ඇතුලෙම, නැත්තං එලියෙ.

ඒත් පිරිමියාට එහෙම බෑ. සමාව දීමක් හෝ අත්හැර දැමීමක් කියන තීරණ අතරින් එකක්වත් ගන්න බැරුව ඌ දුක් විඳිනවා. තමන්ගේ සහ අවට ජීවිත සියල්ල අඳුරු කරනවා. අනතුරකින් අහම්බයකින් පේ‍්‍රමයක් පටන් ගන්න පුළුවන් වුනත් අනතුරකින් අහම්බයකින් පේ‍්‍රමයක් යලි පිලිසකර කරගන්න පිරිමියා අසමත්. ක‍්‍රිස්තියානි හොඳ- නරක ද්විකෝටිකය අතර එයා අබ්බගාත වෙනවා.

බල්ලෙක් මැරිලා පටන් ගන්න පේ‍්‍රමය කැඩුනම මිනිහෙක් මැරිලවත් ගොඩදාන්න බැරි වෙනවා.

කතාවෙ අතුරු චරිත ලියවෙලා තියෙන විදිහත් මරු. ජගත් මනුවර්ණ ඥාති මල්ලි කෙනෙක් විදිහට කරන පොඩි චරිතයේ වුනත් එකතු වුනු සියුම් සියුම් ඞීටේල් ඒ චරිතය සැක- නිසැක අතර හොඳට දෝලනය කරනවා. පැත්තකට බරවෙලා සිගරට්ටුවක් දෙනකං වැඩක් නැති කතාවකින් හෑල්ලූ වෙන්න හදන බාස්ගෙ චරිතෙ වුනත් අමතක නොවෙන තරමෙ එකක්. දෙපැත්තෙ අම්මලා තාත්තලා වුනත් රගපාන එක රගපානවා, දුවන්න.

එක විදිහකට මේක රිවෙන්ජ් ස්ටෝරි එකක්. පිරිමියාගේ පලිගැනීම කිසි තේරුමක් නැති වුනත් අවසානය තෙක් අත්නොහරින එකක්. අනෙකාව මරා තමනුත් දිවිනසාගන්නා වර්ගයේ එකක්.

මේ ෆිල්ම් එක මේ විදිහට බලාගෙන ඉන්න අතරෙ මං කල්පනා කළා ඇයි මං මේ ෆිල්ම් එකට මේ තරම් කැමති කියල. මේ කතාව පුරාම අපි බලාගෙන ඉන්නෙ එකම මොහොතක්. ලොකු ඉමෝෂනල් ඉහල පහල යාම් නෑ. හරියටම කිව්වොත් කතාව පටන් ගන්න තැනදි අපි දකින චරිතමයි අවසානය වෙනකල් ඉන්නෙත්. ඒ චරිතවල අභ්‍යන්තර හෝ බාහිර ගමනක් නෑ. ඒ වෙනුවට අවසානයේ එකතුවෙන ෆ්ලෑෂ් බැක් එකකින් අපිට සුරතාන්තයක් දෙනවා. ඒ දෙන්නාගෙ කසාද දවසෙ මතකය. බලන් ඉන්න අපිට ඒක මාර චූන්. හැබැයි ඒකෙන් නැරටිව් එකේ සිද්ද වෙන වෙනසක් නෑ.

එතනදි මට හිතුනා අපි මේ රසවිඳිමින් ඉන්නෙ සැටයර් එකක් නේද කියල. මේ චරිත දිහා රචකයා හෝ අධ්‍යක්ෂවරයා බලන්නෙ එම්පති එකකින් නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට ඒ චරිතවලට පිටතින් තරමක් ඉහලින් ඉඳන් හෙලන දෘෂ්ටියක් චිත‍්‍රපටිය ඇතුලෙ තියෙනවා. මේ චරිතවල සැබෑ අභ්‍යන්තරය වෙනුවට අපි ඔවුන්ගේ කෙලවීම රසවිඳිමින් ඉන්නවා. මට එතනදි හිතුනා බූපතිගෙ අඩිසද්දෙ ඇහෙනවා කියල. කසාද සංස්තාව දිහා බලන සදය බැල්මක් තමයි දැකලා පුරුදු කෙනෙක් හෙලන්නෙ.

අපි වගේ සමාජය කියවන්න හදන පිරිසකට මේ ගේස්z එක නැගලා යන එකක්. ඒත් බහුතර පේ‍්‍රක්ෂකයා චිත‍්‍රපටියට ආකර්ශනය නොවෙන්න මේ සදය දෘෂ්ටිය බලපානවා කියල මට හිතෙනවා. ෆිල්ම් එකක්  ඕඩියන්ස් එකට වැඩ කරන්න ක‍්‍රියේටිවිටි වගේම එම්පති කියන කාරනයත් බලපානවා. මෙතනදි නිර්මාණශීලීත්වයේ උපරිමයට යද්දි  එම්පති කියන එක අවමයට යනවා. අපි මේ චරිත අභ්‍යන්තරය හෝ ඔවුන්ගේ සැබෑ හැගීම් චලනයන් එක්ක බැඳීමක යන ගමනක් නෙමෙයි.

මේ ප‍්‍රධාන චරිත තමන්ට ඇත්තටම අවශ්‍ය මොනවද කියල නොදන්නා චරිත. ඒවා උපරිමෙන් වල්නරබල්. මේ වික්ෂිප්තබව අපිව චරිත එක්ක ගැටගහනවා වෙනුවට ඒවා දිහා පිටතින් බලාඉන්න ජජ්මෙන්ටල් තැනක රඳවනවා කියල මට හිතෙනවා. ඒක මං දකින්නෙ එක විදිහක දුර්වලතාවයක් විදිහට.

ෆිල්ම් එකට මිනිස්සු ගෙන්න ගන්න කාරනයෙදි ඇඞ්වර්ටයිසින් පැත්ත දුර්වල වග කියන්න  ඕනි. මේ තුන්දෙනෙක් ගෙයක් ඉස්සරහ හිටන් ඉන්න පිංතූරෙ ෆිල්ම් එක බලන්න කොහෙත්ම උනන්දුවක් ඇති කරන්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට තවත් සම්භාව්‍ය එකක් කියල ලේසියෙන්ම මග අරින්න ඉඩක් හදනවා. ඒ වගේම ටේ‍්‍රලර් එක පවා කෘතියේ භාවයම ඉස්මතු කරනවා විනා ඊට වෙනස්ව ආශාවක් ඇති කරන පැත්තෙන් නිර්මාණය වෙලා නෑ. ඒක අපරාදයක්.

මේ වගේ ෆිල්ම්වලට අපි වගේ  ඕඩියන්ස් එකක් එන එක සහ කැමති වෙන එක ඉතා සරල කාරනයක්. අභියෝගය තියෙන්නෙ යම් පමනකින් හෝ අපේ සර්කල් එකෙන් එලියට වැඬේ අරන් යන එකයි. එතනදි අපිට සිද්ද වෙනවා යම් යම් කැපකිරීම් කරන්න. කපුගේ සනත් නන්දසිරි වගේ කට්ටියගෙ සිංදු ලංකාවෙ මාස් එක ඇහුවෙ ඒ සිංදු සන්ෆ්ලවර් එක්ක ගැහුවම. එතකල් ඒ සිංදු ඇහුවෙ එකම සීමිත පිරිසක්. ඒත් සන්ෆ්ලවර් ටක්ක ටකේට පුළුවන් වුනා ඒ සිංදුම වෙන ලොකු  ඕඩියන්ස් එකකට අරන් යන්න. මට හිතෙන්නෙ අපි ෆිල්ම් එකක ඇඞ්වර්ටයිසින් ගැන හිතන්න  ඕන එතනින්.

යුද්දෙන් බැටකාපු ගම්මාන කතන්දර සහ ඉතිහාස මනස්ගාතවලින් එලියට ඇවිත් අපි නාගරික මධ්‍යම පාංතික පවුල දිහා, ඒ කියන්නෙ අනුන් දිහා බලනවා වෙනුවට අපි දිහා හැරිලා බලන්න ගත්තෙ ඉතාම මෑතක. එතනදි මට චිත‍්‍රපටියක් විදිහට හඳයගෙ ඇගේ ඇස අග මතක් වෙනවා. අනිත් පැත්තෙන් වේදිකා නාට්‍යයක් විදිහට රාජිතගේ හිතලා ගත්තු තීරනයක් මතක් වෙනවා. මට හිතෙන්නෙ දැකලා පුරුදු කෙනෙක් ගැන සමාජ සංස්කෘතික සංවාදයට මේ නිර්මාණ යුගලයත් දෙපැත්තෙන් තියාගන්න  ඕනි. 

මේ සිනමාව විවෘත කිරීම ගැන මලිත්ට සහ බූපතිට හදවතින්ම ස්තුතියි. දැකලා පුරුදු නැති මේ සිනමාව දුවවන වැඬේ මේ දෙන්නගෙන් එලියෙ අපිටත් අයිතියි.













Friday, February 15, 2019

කොන්ඩම් ළ`ග තබා ගැනීම නීතියෙන් තහනම්ද?



 ලංකාව ඉතා වේගයෙන් ලිංගික නිදහස කරා තල්ලූ වෙමින් යන රටක් විදිහටයි මං දකින්නෙ. හැම අවුරුද්දකම ගූගල්වල සෙක්ස් හොයලා මුල් තැන්වලට එන එක ගැන ගොඩක් අය අවලාද කිව්වට මං දකින්නෙ මිනිස්සු සෙක්ස් හොයන එක හොඳ දෙයක් විදිහට. එක්කම ඉන්ටර්නෙට් එකේ තමන්ගෙ ෆෝන් එකෙන් වීඩියෝ කරපු පර්සනල් පෝර්න් එන්න එන්නම වැඩිවෙනවා. ඒවා බලද්දි පැහැදිලිවම පේන දෙයක් තමයි අපි ටිකෙන් ටික ආර්ට් එකක් විදිහට නැත්තං ප්ලෙෂර් එකක් විදිහට සෙක්ස් විඳින්න පටන් ගනිමින් තියෙනවා. මුල්කාලෙක ඉඳන් ලංකාවෙ පෝර්න් ක්ලිප් දිහා බලාගෙන ඉඳපු කෙනෙක් විදිහට මං ඉතාම දියුණු පරිවර්තනයක් දියුනුවක් ලිංගික සම්බන්දතාවල දකිනවා. මං මේක කියවන්නෙ තාක්ෂණය හරහා සිද්ද වෙන සෙක්ස් රෙවලූෂන් එකක් විදිහට.

මේකත් එක්ක මිනිස්සු ජීවිතේ හිරවුනු සීමා වලින් ගැලවෙන්න පටන් ගන්නවා. හොඳට අඳින්න පළදින්න, සුවඳ ගහන්න, ` ලස්සනට තියාගන්න, විනෝද වෙන්න කැමති මානසිකත්වයක් නිර්මානය වෙනවා. හුදෙක් කාමරයක් ඇතුලෙ ලයිට් නිමාගෙන යන්තම් රෙද්ද උස්සගෙන සෙක්ස් කරපු හෙළ කලාව ටිකෙන් ටික ජාත්යන්තරය එක්ක මුහු වෙනවා.

අතරෙ පවුලට කොටුවුන ලිංගික ජීවිතය එන්න එන්න විවෘත වෙන්න පටන් ගන්නවා. . වෙන කෙනෙක් එක්ක සම්බන්දයක් තියාගත්ත පමනින් මිනිමරාගත්ත යුගය වෙනුවට වඩා විවෘතව නිදහසේ ආදරය බෙදා ගන්න සංස්කෘතියක් නිර්මානය වෙන්න පටන් අරන් තියෙනවා. පුද්ගලිකව මං දකින අවශ්යම සමාජ පරිවර්තනයක් මේක. මගේ පොත වෙනුවෙන් පටන් ගත්ත ෆේස්බුක් පිටුවෙ මං පලකරපු ලිපියකට අවුරුදු දෙකක් පහුවෙලත් තවමත් වැටෙන කමෙන්ට්ස් ටික මේකට හොඳ සාක්ෂියක්.

ලිපිය මං රීසම් නැත්තං තුන්දෙනෙක් එක්ව ලිංගිකව හැසිරීම ගැන ලියපු එකක්. චර්යාවේ ඉතිහාසය සහ ඒක සංකල්පයක්, සංස්කෘතියක් විදිහට ස්ථානගත වෙන තැන ගැන සාකච්ඡුාවක් තමයි ලිපිය. ඒත් වැටෙන කමෙන්ට්ස් වෙන දිහාවක යන්න පටන් ගත්තා. විවාහක පවුල් තමන් සමග ලිංගික අත්දැකීම් බෙදාහදාගන්න වෙනත් අය සම්බන්ද කරගැනීමට හරහා විවෘතව කතා කරන්න ගත්තා. මේ ආරාධනා කරන  අයගෙ පිටුවල මං ටිකක් ඇවිද්දා. අපි ලංකාවෙ තියෙනවා කියල කොහොමවත්ම විශ්වාස නොකරන තරම් නිදහස් ලිංගික ජීවිත ගත කරන පිරිස් අතර හිටියා. අයට සංස්කෘතික දැනුමෙහි පවතින අඩුපාඩුවක් නිසාම තරමක් අඳුරු පසුබිමක මේ සියල්ල වෙමින් තිබුනත් ඒක ස්වාමි-භාර්යා වෘතයට බැහැරින් විකල්ප ලිංගික හැසිරීම්වල යෙදෙන විශාල පිරිසක් සංස්කෘතික- සදාචාර ලේබල්වලට යට නොවී තමන් කැමති ජීවිතය අත්හදා බලමින් හිටියා.

කොයිතරම් අඩුපාඩු සහිත වුනත් මේ විවෘත පැවැත්ම සාධනීයයි. ස්තරී දුෂන, බලහත්කාරකම්, අපරාධ වගේම ලංකාවෙ ගුලිගැහුනු ලිංගික කුහකකම, ලිංගික ආතතිකර තත්වය වෙනස් කරනසුලූයි. පිළිලයක් හැටියට ගොඩක් දෙනෙක් හංවඩු ගහන්න ඉඩ තියෙන මේ රවනතාවය අනාගතයේ වඩා නිදහස් මනසක් ඇති විවෘත සමාජ බාරගැනීමක් යෝජනා කරනවා කියල මං හිතනවා.

වගේම අපරසිද්දියේ ෆේස්බුක් හරහා සෙක්ස් පාර්ටි  ඕගනයිස් වෙනවා. මේ දේවල් අපි දැනගන්නෙත් පහුවෙනිදා පොලිසිය පැනලා අල්ලපු සිද්දි මාධ්යවලින් කුනු රස උඩ දදා කියද්දි. මේ විදිහෙ සාමූහික ශෘංගාර විනෝදවීම් ඉහල පංතිවල සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් තිබුනා. ඒත් මේ වෙද්දි විවෘත සංස්කෘතියට පහල පංතිවල තරුන තරුනියන් පවා ඇතුල්වෙමින් ඉන්නවා.  මට තාම පැහැදිලි නෑ එහෙම සෙක්ස් පාර්ටියකට පොලිසිය පනින්නෙ මොන පදනමකින්ද කියල. මොකද ඒවා පුද්ගලික මට්ටමෙන් තමන්ට රිසි ආස්වාදයක් ලැබීම වෙනුවෙන් ස්වාධීනව පිරිස් සංවිදානය වෙලා කරන වැඩ. වෙන කාටවත් හානියක් සිද්ද වෙන වැඩ නෙමෙයි. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට මත්ද්රව් තිබුනා කියල මේ පාර්ටිවලට පනින අතරෙ එහෙම නැත්තං කොන්ඩම් තියාගත්ත කෙල්ලො හිටියා කියල මේවට පනිනවා.

අන්තිමට බැලූවම කොන්ඩම් එකක් කියන්නෙත්  ලංකාවෙ තහනං භාන්ඩයක්.
නිකං හරි කොන්ඩම් එකක් ` තියාගෙන ඉඳලා රාතරියක පොලිසිය චෙක් කරද්දි එහෙම අහුවුනොත් බඩුම තමයි. කොල්ලෙක්ගෙ පර්ස් එකක තිබුනොත් උගේ ළග ඉන්න කෙල්ල හෝ යාලූවා හෝ බඩුව විදිහට දාලා තමයි පොලිසිය නීතිය ක්‍‍රියාත්මක කරන්න පටන් ගන්නෙ. කෙල්ලෙක්ගෙ ` තිබුනොත් කිසිම සැකයක් නැතුව එයා බඩුවක් කියල තීරනය කරන්න පොලිසිය සමත් වෙනවා. ඒක හින්ද කොන්ඩම් එකක් කියන්නෙ මගදි අහුවුනොත් අත්අඩංගුවට පත්වෙන්න ඉඩ තියෙන නඩු භාන්ඩයක්. වගේමයි කොන්ඩම් එකක් ගෙදර අරන් ගියත්. ලංකාවෙ පිරිමි තමන්ගේ බිරිඳත් එක්ක සෙක්ස් කරද්දි කොන්ඩම් පාවිච්චි කරන්නෙ ගොඩක් අඩුවෙන්. ඒක හින්දම ඇක්සිඩන්ට් බේබීස්ලත් වැඩියි. කොහොම වුනත් කොන්ඩම් එකක් මිනිහගෙ සාක්කුවක තිබිලා අහුවුනොත් මිනිහා මාට්ටු වෙනවා පිට කවුරු හරි එක්ක සෙක්ස් කරනවා කියල. ඒකත් ඉතින් නඩුවක් තමයි. සමහර විට පොලිසියට අහුවෙනවට වඩා නීතිය තදයි ගෙදරදි අහුවුනොත්. ඒක හින්ද කොන්ඩම් එකක් කියන්නෙ කඩේක ඇරෙන්න තියාගන්න තැනක් නැති භාන්ඩයක්. සමාජ රෝග බෝවෙන්නත් අනවශ් ගැබ් ගැනීම් වැඩි වෙන්නත් මේ ටැබූ එකෙන් කරන සේවය සුලූපටු නෑ. ගොබ්බ මාධ් මේ කොන්ඩම් තහංචි පුම්බ පුම්බ උඩ අරිනවා. ඒකෙන් මාධ්යවලට විකුනන්න පුළුවන් කුනුරස නිව්ස් තව උපදිනවා. ඇත්තටම කොන්ඩම් එකක් තරම් සමාජය ආරක්ෂා කරන්න දිවිහිමියෙන් කැපවෙන වෙනුවෙන් රටක අවලාද උහුලන වෙන කිසිම දෙයක් නැති තරම්.

ඇත්තටම සමාජයක් විදිහට අපි මේ දේවල් දකින්න  ඕන පරන සදාචාරවාදී ඇස්වලින් නෙමෙයි. ඊට වඩා පළල් විදිහෙ බාරගැනීමක් එක්ක මේ අලූතෙන් විවෘතවෙන ලිංගික කලාපයන්ට දියුණු සංස්කෘතියක් අරගෙන යන එකයි ඇත්ත අභියෝගය වෙන්නෙ. වෙනුවට පොලිසිය කියන්නෙ ජෝක් එකක් විතරයි.

Thursday, January 31, 2019

සීතල විතරයි කෝ ගින්න?



රෝහන විජේවීර ගැන මං මුලින් දැනගත්තෙ පොඩිකාලෙ අපේ අම්මගෙන්. විජේවීර කතා කරනවා අහන් හිටපු ගෑනු කනේකරේ තිබුනු දේවල් ගලවලා ජවිපෙට දුන්නා කියල අම්මා විජේවීරගෙ කතා ශෛලිය වර්ණනා කරනවා. ඉතින් ලොකුවෙනකල් මේ මිනිස්සු වශීකරන කතාව අහන්න කුතුහලයක් මට තිබුනා. ඒත් මුලින්ම අහපු දවසෙම ආපෝ කියල හිතුනා. ඒ තරම් ටකරන් හ`ඩක්. විමල් වීරවංසගෙ වගේමයි. කොහොමත් ලංකාවෙ දේශපාලනයේ මේ ටකරං හ`ඩවල් නැගලා ගියා. බොරලූගොඩ සිංහයා, ආසියාවේ රිදීසීනුව මේ ඔක්කොම ටකරං.

කොහොම වුනත් ජවිපෙ ගැන තිබුන බැතිමත් හැගීම කොහොම ආවද කියල හරියටම හේතු කියන්න මට අමාරුයි. ඒත් නිකන් රොබින්හුඞ් වගේ ඇල්මක් ගැටවර කාලෙ ඉඳන් ජවිපෙ ගැන තිබුනා. මාක්ස්ගෙ ලෙනින්ගෙ කියවන්න බැරි හාඞ්කවර් පොත් රාක්කෙ තියාගත්තම දැනෙන ආඩම්බරයක් තිබුනා. ඒක මං හිතන්නෙ කැරලිකාරගතියට ඇතිවෙන වශීකාර හැගීමක්. ජවිපෙ ඡුන්දෙ ඉල්ලද්දි පක්ෂෙ එක්ක කිසිම සම්බන්දයක් නැතුවත් සීනුවෙ පෝස්ටර් අතින් ඇඳගෙන ගිහින් පාරෙ අලවන තරම් පුකේ අමාරුවක් ඒ කාලෙ තිබුන. මං ජේවීපී කියන්නෙ හරිම ආඩම්බරේකින්. හම්පඩ යූඇන්පී ශ‍්‍රීලංකාකාරයො ඇඹරිලා යන තරම් තදින්. ආගම අබිං වගේය කියල එහෙම කියවද්දි ඇග කිලිපොලා යන ආතල් එකක් දැනුනා.

ඒත් අපි ලොකු වෙද්දි ජවිපෙ ටික ටික පොඩි වුනා. ඒක හැම වීරයෙකුටම වීර කාව්‍යයකටම පොදු ලක්ෂනයක්. අපි වීරයා ඉක්මවා වැඩෙනවා. වීරයාගෙ සීමිතකම් අපිට අභිමුක වෙනවා. ඒක හරි වේදනාත්මක මුනගැසීමක්. ඒත් අපි පරිනත වෙද්දි වීරයන්ට මැරෙන්න සිද්ද වෙනවා. 88, 89න් පස්සෙ ජවිපෙ ගැන ප‍්‍රශ්නාර්ත ගොඩක් පත්තු වුනා. ඒ අවුල හරියටම වචන කරලා ටක්කෙටම ගැහුවෙ මාතොට විජේවීරගේ උරුමය සහ කරුමය කියන ලිපිය. ග‍්‍රාමීය පක්ෂයක් විදිහට ජවිපෙ සලකුනු කරමින් ලියපු ඒ ලිපියෙන් පස්සෙ මගේ ලෝකෙ වීරත්වය ජවිපෙන් එක්ස් එකට මාරු වුනා. 2004දි එක්ස් එකත් මැරුනා.

විජේවීරගේ ජීවිතේ අළෙලා අනුරුද්ද චිත‍්‍රපටියක් කරනවා කිව්වම මට ආපහු අර නොස්තැල්ජික් වීරයාව මතක් වුනා. පැරකුම්බා, අනගාරික, ඞීඑස් වගේ පුස්ලෝඩංවලට පස්සෙ විජේවීරටත් සිනමා තිරය විවෘත වුනා කියල උද්දාම වුනා. දැන් අපේ කාලෙ වීරයන්ගෙ කාලෙ. මට හිතුනෙ එහෙම.

නිකං පෙන්නපු දර්ශන ඔක්කොම හිතාමතාම මගඇරලා රීගල් එකටම ගියේ ෆිල්ම් එක එහි සියලූ ආනුභාවයන් සහිතව විඳගන්න. මෙතන ඉඳන් මං ෆිල්ම් එක ගැන මට දැනුනු අවංක හැගීම කියනවට අනුරුද්ද මගෙත් එක්ක අමනාප නොවෙයි කියල හිතනවා.
විජේවීර ගැන ෆිල්ම් එකක් කරන්න හිතපු එක වෙන මොන දෙයක් නැතත් හොඳ මාකටින් තීරනයක්. අනිවාර්යෙන්ම ජවිපෙ ලක්ෂ පහක් විතර ඡුන්ද ටිකවත් හරිනං හෝල් එකට යන්න  ඕන. ඒ ඇරුනම මං වගේ මියගිය විරුවා සමරන්න යන අය. අධ්‍යාපනික උවමනාවකට චරිත කතා බලන්න යන අය. අසූ අට අසූ නමයෙ භීෂනය මතක ජනතාව. මේ විදිහට ඒක හෝල් පිරෙන්න සෙනග ඉන්න  ඕන චිත‍්‍රපටියක්.
අනිවාර්යෙන්ම මේක අධ්‍යක්‍ෂවරයෙකුට දරුනු අභියෝගයක්. විශේෂයෙන්ම අනුරුද්දගෙ ජවිපෙ ගැන තියෙන ලැදියාවත් එක්ක මේක සෑහෙන අමාරු වැඩක් වෙනවා. මං ෆිල්ම් එක බලන්න කලින් හිතුවෙ ඒ ආදරය නිසාම අනුරුද්ද මවන විජේවීර ෆ්ලැට් චරිතයක් වේවි කියල. ඒක ජවිපෙ ගුන ගායනයක් වෙන්න ඉඩ තියේවි කියල.

ඒත් ෆිල්ම් එක බලද්දි මට දැනුනෙ ඒ ආදරේ බර විසින් අනුරුද්දව විතරක් නෙමෙයි සමස්ත චිත‍්‍රපටියම කොර කරලා කියල. කමල් මාරට විජේවීරගෙ චරිතෙ කරනවා කිව්වට ඇත්තටම මං දැක්කෙ ඇකිළුනු ආයාසයෙන් චරිතය අල්ලගන්න මහන්සි වෙන කමල්ව. බාරගත් චරිතයේ දැවැන්ත බව විසින් කමල්ව වේදිකා නාට්‍ය රංගනයක් දක්වාම අස්වාභාවික කරලා තිබුනා. චිත‍්‍රපටිය ආරම්භයේදී ජේලර් කෙනෙක් එක්ක ඉංග‍්‍රීසියෙන් කතා කරන කමල්ගේ දෙබස් සහ රංගනය නරඹන්නාව ලැජ්ජාවකින් හකළුවනවා. ඇත්තටම කමල් විජේවීරට රගපානවා බලන් ඉන්න මහන්සියි. වේශ නිරූපනය නාරද ඉතාමත් හොඳට කරලා තිබුනා. ඒත් සමහර තැන්වලදි පිටපත විසින් වේශ නිරූපන ශිල්පියාව අමාරුවේ දාලා තිබුන වග පෙනුනා. උදා විදිහට මොකට දැම්මද කියල හිතාගන්න බැරි විජේවීර නාන දර්ශනය. මට හිතෙන්නෙම විජේවීර නාන්නෙ නෑ කියල තියෙන පිලිගැනීම හින්දම අනුරුද්ද මේක දැම්මා කියලයි. ඒත් කොන්ඩෙ ගැලවෙනවට බයේ ඒක අතින් අල්ලගෙන කමල් එතන ඇත්තටම නානවා.

77 ඉඳන් මරණය දක්වා කාල පරාසයක දිවෙන පත්තරවල සලකුනු වුනු සිද්දීන් මතින් විජේවීරගේ ජීවිතය කියන්න යන එකෙන් ඇත්තටම අනුරුද්දට විජේවීර මගඇරෙනවා. මිනිහෙක් විදිහට විජේවීර කවුද කියන එක තිරයට ගේන්න ධම්මගේ පිටපත සමත් වෙන්නෙ නෑ. ඇත්තටම ගත්තොත් මේ අසමත්කම නිසා විජේවීර වීරයෙක් වෙනවාට වඩා බයගුල්ලෙක් වෙනවා. කතාව පුරාම අපි දකින්නෙ එක එක ගෙයින් ගෙට මාරු වෙමින්, හැමදාම කමිටු රැුස්වීම් තියමින් ඉන්න නිකමෙකුගේ චරිතයක්. ඒ ඇරුනම එයා බිරිඳව දකින දකින වෙලාවෙ ගැබිනියක් කරනවා. අවසාන අර්තයෙන් විජේවීර වැඩක් කියල කරන්නෙ පොතක් ලියන එක විතරයි. ඒකත් මුද්‍රණය වෙන්නෙ නෑ.

පිටපත පුරාම තියෙන්නෙ හැමෝම දන්න මතුපිට ප‍්‍රවෘත්ති. 88 - 89 භීෂණයවත් ඒ සැබෑ බිහිසුනු බවෙන් යුතුව නිරූපනය කරන්න අධ්‍යක්‍ෂවරයාට බැරි වෙනවා. පැය දෙකහමාරක් විතර කතාව දිග වුනත් විජේවීරව සමාජයට දැනුනු තරමවත් කෘතිය ඇතුලෙන් දනවන්න අසමත් වෙනවා. ඒ කාලෙ ධවල  භීෂකයා රංජන් විජේරත්න ගැන ෆිල්ම් එකේ කොතනකවත් නෑ. ඒ වගේම පේ‍්‍රමදාස උඩුගම්පොල වගේ චරිත අනුරුද්ද අසාධාරන විදිහට මග අරිනවා.

තමන්ගෙ සංවිධානය ඇතුලෙ සිද්දවෙන සන්නද්ධ ක‍්‍රියාවලීන් ගැන පවා නොදන්නා බබෙක් විදිහටයි විජේවීර චිත‍්‍රපටිය ඇතුලෙ ඉන්නෙ. අසමත් නායකත්වයක් වගේම තොග පිටින් මරා දැමෙන තමන්ගේ විප්ලව සගයන් ගැනවත් හුදු වචනෙකට එහා සංවේදීබවක් එයාගෙන් නිරූපනය වෙන්නෙ නෑ. රට පුරා  පැතිරෙමින් තිබුනු භීෂනය මේ විප්ලව නායකයාට මේ තරම් සරලද කියල හිතෙනවා. චිත‍්‍රපටිය දිවෙන්නෙ මතුපිට සිද්දි මාලාවක් උඩයි. ඇතුලත ආත්මය අහිමිවයි.

රංගනයේදී සුලෝ කරන චිත‍්‍රාංගනීගේ චරිතය විජේවීරට වඩා ගැඹුරට දැනෙනවා. ඒක ඇත්තටම පිටපතට වඩා සුලෝගෙ දක්ෂතාවයෙන් වෙන දෙයක්. දෙබස් කීපයක් විතරක් තිබුනත් හුස්මෙන් බැල්මෙන් සුලෝ චිත‍්‍රාංගනී කියන ගැහැනියගෙ පීඩාව දැනෙන්න නිරූපනය කරනවා. ඒ ඇරුනම ප‍්‍රියන්ත සිරිකුමාර කරන කෙටි චරිතය විතරක් අනිත් හැමකෙනෙක්වම පරයා උඩට ඉස්සෙනවා. මේ දේවල් ඒ රංග ශීල්පීන්ගේ ප‍්‍රතිභාව නිසාම වුනු දේවල් මිස හිතාමතා කළ දේවල් නෙමෙයි.

ගින්නෙන් උපන් සීතලේ සිනමා කැමරාවත් දුර්වල බවයි මගේ හැගීම. ඒ කැමරාව හෙල්ලෙන්න අවශ්‍ය මොහොතේ නිශ්චලවත් නිශ්චල වෙන්න අවශ්‍ය මොහොතේ හෙල්ලිහෙල්ලිත් පාවිච්චි වෙනවා. ඒ රූපකරණය වියලියි. නිර්මාණාත්මක බවක් හෝ සජීවී බවක් දනවනවාට වඩා ප‍්‍රවෘත්තිකරනයට නැඹුරුයි.  නදීකගේ සංගීතයත් චිත‍්‍රපටියට සාධාරණයක් කරන්නෙ නෑ. ඒ සංගීතයෙන් මේ ඛේදවාචකය පිළිබඳ හැගීම හෝ ගැඹුර මතු කරන්නෙ නෑ. අඩුම තරමෙ රූපයෙන් නොපෙනන බාහිරයේ දිවෙන භීෂණය රූපය ඇතුලට ගෙන ඒමේ උත්සාහයක්වත් ඒ සංගීතය ඇතුලෙ නෑ. මං ඇත්තටම මුං දෙන්නාගෙන් මීට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු වුනා.

ඇත්තටම පැය දෙකහමාරක් දුර මේ චිත‍්‍රපටය වෙහෙසකරයි. ඒකාකාරීයි. විජේවීර පිළිබඳ හදවතේ චිත‍්‍රය බිඳවට්ටනසුලූයි. පිටපතක් හැටියටත් කතාව ගැලපී ගෙතී වෙලී නැතුවා වගෙයි.

රන්මිහිතැන්නේ රූගත කරපු දර්ශන ඇරුනම අනෙක් දර්ශනවල කලා අධ්‍යක්‍ෂණය සහ සමස්තයක් විදිහට ඇඳුම් නිර්මාණය ප‍්‍රශස්ත මට්ටම තිබුනා කියන්න පුළුවන්.
මගේ අදහස නම් මේ සියලූ වැල්වටාරම් අත්හැර අනුරුද්ද නවත්තන තැනින් විජේවීරගේ කතාව ආරම්භ වෙන්න තිබුනා කියලයි. අත්අඩංගුවට ගත් අත්තනායක ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන් අනතුරුව බොරැුල්ල කනත්තේ පනපිටින් පුලූස්සා දැමීම දක්වා සිද්දි මාලාව මේ සියල්ල මීට වඩා ගැඹුරෙන් සහ සංවේදීබවෙන් ප‍්‍රකාශ කරන්න සමත් වෙන්න තිබුනා. ඒ යට පැවැති සියලූ දේශපාලනයන් ඒ මිනිමලිස්ටික් වියමන ඇතුලට ගේන්න තිබුනා.

නමුත් අවාසනාවන්ත විදිහට අනුරුද්දට විජේවීර මගඇරෙනවා. ඇත්තටම සීතල විතරයි. ගින්දර පත්තු වෙන්නෙ නෑ.


Thursday, December 20, 2018

නව ලිබරල්වාදය ඉවර නෑ



ලංකාවෙ ගොඩක් අය මේ වෙද්දි නව ලිබරල්වාදය කුනුහරුපයක් විදිහට සලකමින් ඉන්නවා. මේ අදහස ඇත්තටම ලිබරල්වාදය හෝ නව ලිබරල්වාදයේ වෙනස්කම් අධ්‍යනය කිරීමෙන් ආපු මතයකට වඩා වමේ කන්ඩායම් ඔහේ කියන කාරනා මත පදනම් වෙලා එල්ලූන මතවාදයන්. පෞද්ගලීකරනය, රාජ්‍ය මැදිහත්වීම අවම කිරීම, වෙළඳපොල මූලික තීරණ ආදිය ගැන තමයි ප‍්‍රධානවම විරෝධය එල්ලවෙන්නෙ. ඒත් මගේ අදහස ලංකාවට නව ලිබරල් ප‍්‍රතිසංස්කරණ අත්‍යාවශ්‍යයි කියන එකයි. මේ නම වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. නැත්තං සමහර පියවර අපිට ගැලපෙන විදිහට සංශෝධනය වෙන්න පුළුවන්. ඒත් නව ලිබරල්වාදය ඇතුලෙ ලෝකෙ මේ වෙද්දිත් අත්පත් කරගනිමින් ඉන්න සංවර්ධනයන් කොහෙත්ම සුලූකොට තකන්න බෑ. ඇත්තටම ලෝකෙ වඩාත්ම දියුණු තත්වයන් අත්පත් කරගත්තෙ සමාජවාදය හෝ වෙනයම් මහ ඉහලින් වර්ණනා කරන අදහස් පද්ධතියක් නිසා නෙමෙයි කෝකටත් ලේසියට බැනවදිමින් නැවත වැළඳගනිමින් ඉන්න නව ලිබරල් අදහස් ආර්තික ක‍්‍රියාවලියක් ඇතුලෙයි.

මේ ගැන යොහාන් නෝර්බර්ග් කියන ස්වීඩන් ජාතිකයා ප්‍රොග‍්‍රස් කියල පොතක් ලියනවා. එයා සම්මානනීය ආර්තික විද ්‍යාඥයෙක්. ඒ වගේම සමාජ න්‍යායවේදියෙක්. නව ලිබරල්වාදය ලෝකෙන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප වෙමින් යනවා කියල අදහන වමේ ළාබාල මනස්වලට යොහාන් එයාගෙ පොත ගැන ඉන්ටවිව් එකකදි හිතන්න වටින කාරණා ටිකක් ඉදිරිපත් කරනවා.

ප‍්‍රශ්නය- ඔයාගෙ පොතේ තියෙන විදිහට දේවල් එන්න එන්නම හොඳ අතට හැරෙනවා. මොනවද එහෙම වෙන්නෙ?

යොහාන්- මූලිකවම ලෝකෙ එන්න එන්නම හොඳ වෙනවා. සමාජය, ආර්ථිකය, සංස්කෘතිය. හැබැයි දේශපාලනය නම් එහෙම වෙන්නෙ නෑ. දේශපාලකයො කරන දේවල් ඔවුන් අපේ නිදහස එක්ක කරන සෙල්ලම් ගැන ප‍්‍රවෘත්ති දකිද්දි මාත් ඩිප්‍රෙස් වෙනවා.  ඒත් මේ පොතෙන් කියන්නෙ මිනිස්සු විසින් ඔවුන්ට අලූත් සහ වෙනස් අදහස් හොයාගෙන යන්න නිදහස තියෙද්දි කරන දේවල් ගැන. පහුගිය අවුරුදු 25 ගැන කතා කරද්දි අපි පුරුද්දට කියන්නෙ කැපිටලිසම් සහ නියෝලිබරලිසම් ලොකු අවුලක් ඇති කළා කියල. ඒත් ඇත්තටම මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ. අපි ලෝකෙ මන්දපෝෂණය 40%කින් අඩු කරලා  තියෙනවා. ළමා මරණ සහ සාක්ෂරතාව නොමැතිවීම අඩකින් විතර අඩු කරගෙන තියෙනවා. අන්ත දුක්ඛිතබව 37% ඉඳන් 10%ට අඩු කරගෙන තියෙනවා. හැම මිනිත්තුවකදිම මිනිස්සු 100ක් දුප්පත්කමෙන් ගොඩ එනවා.

ප‍්‍රශ්නය- ඒත් දැන් අලූතෙන් නැගී එන ජාතිවාදී සහ සෙනෆෝබික් පිබිදීම් ඔබ දකින්නෙ කොහොමද ?

යොහාන්- මං මේ පොත ලිව්වෙ ලෝකෙ ගැන මට ආපු සතුටට නෙමෙයි. ඒ ගැන මට දැනුන බය හින්ද. මොකද මිනිස්සු හිතනවා ලෝකෙ තියෙන්නෙ අවුලක කියල. මිනිස්සු හිතනවා ලෝකෙ තියෙන්නෙ ගිනි ගනිමින් කියල. වැරදි හේතු මත ඒ ගොල්ලො එහෙම හිතනවා. එක විදිහකට අපි තොරතුරු පරිභෝජනය කරන විදිහ සහ දේශපාලකයන් මිනිස්සුන්ව බය කරන එක ඒකට හේතු වෙන්න පුළුවන්. එහෙම බය කළාම මිනිස්සු ආරක්ෂාවක් ඉල්ලනවා. ශක්තිමත් පාලකයන්ව ඉල්ලනවා.

මේ බයවෙන මිනිස්සු ටොලරන්ට් නැති අය. ඒ ගොල්ලො ලිබරල් නෑ. ඒ ගොල්ලො මිනිස්සු විසින් දේශසීමා තරණය කරමින්,  වෙළඳපොල දියුනු කරමින් ඉන්නවා කියල දකින්නෙ නෑ.

ප‍්‍රශ්නය- ඒත් ඇයි මිනිස්සු එහෙම බය වෙන්නෙ? අපේ සීයලා අවුරුදු 30 ජීවත්වෙද්දි අපි අවුරුදු 70ක් ජීවත්වෙනවා නම් ඇයි අපි එහෙම කතා විශ්වාස කරන්නෙ?

යොහාන් - මං හිතන්නෙ අපි බය වෙන්නෙ අපිට නැති වෙන්න ගොඩක් දේවල් තියෙන හින්දමයි. අපිට දැන් තියෙනවා සුවපහසු ජීවිත ක‍්‍රමයක්. ඒත් ලෝකෙ හරි අමුතුයි. අපිට තේරුම් ගන්න බෑ මොකක්ද වෙන්න යන්නෙ කියල. ඒක හරියටම එකම කාසියෙ දෙපැත්තක් වගේ. මොකද ජීවිතේ සැපවත් මිනිස්සු හිතන්නෙම ඒ ගොල්ලොන්ට නැතිවෙන්නෙ මොකක්ද කියන එකයි. මං චීනෙට ඉන්දියාවට වියට්නාමෙට ගියාම මට මුනගැහිලා තියෙනවා ඉතාම සුබවාදී මිනිස්සු. ඒ ගොල්ලො හිතන්නෙ අලූත් බිස්නස් මොඩල්ස්, ටෙක්නොලොජීස් වලින් ඒ ගොල්ලොන්ගෙ ජීවිත වඩා දියුණු කරන ආකාර ගැන. ඒත් ඇමරිකාව යුරෝපය වගේ රටවල මිනිස්සු ඩිප්‍රෙස් වෙලා. ඒ ගොල්ලො ගොඩක් බයෙන් ඉන්නෙ ලෝකෙ මොකක්ද වෙන්නෙ කියල. ඒ ගොල්ලො ප‍්‍රවෘත්ති බලලා බය වෙනවා. ඒ ගොල්ලො දන්නෙ නෑ සිද්ද වෙන අපරාධ පහුගිය අවුරුදු 20දි  බාගෙකින් අඩුවෙලා කියල. ඒ ගොල්ලො දකින්නෙ එක සීරියල් මර්ඩරර් කෙනෙක් ගැන කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. සෝෂල් මීඩියා හින්ද අපි ඒ ප‍්‍රවෘත්ති ත‍්‍රස්තවාදය, මූල්‍ය අර්බුදය, නව භූදේශපාලන තත්වයන් ආදී නොයෙක් දේවල් එක්ක ගැටගහගන්නවා.  මිනිස්සු තවදුරටත් දන්නෙ නෑ මොකක්ද වෙන්නෙ කියල. ඒ ගොල්ලොන්ට  ඕනවෙනවා හැමදේම ආරක්ෂිත යැයි හැගීමක් දෙන කවුරු හරි දැවැන්ත චරිතයක්.

ප‍්‍රශ්නය- ඇත්තටම ඔබේ පොතේ දක්වන දත්තයන් ගත්තොත් ඒවා විකල්ප දත්තයන් නෙමෙයි. ඒවා පිලිගත් වාර්තාගත දත්ත මත පදනම් වෙලා තියෙන්නෙ. ඔයා ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ගැන කියනකොට එයා නෙගටිව්, අසුබවාදී නැරටිව් එකක් සමාජගත කරන අර කියන වර්ගයේ දැවැන්ත චරිතයක්. එයා තමයි එකම විසඳුම වගේ මවාපෑමක්.  දශක ගානක් තිස්සෙ හැම විදිහකම අපරාධ අඩුවෙලා අඩුවෙලා යද්දි ඇයි මිනිස්සු මේ වගේ දෙයක් විශ්වාස කරන්නෙ කියන එක හරිම පුදුමයක්. ට‍්‍රම්ප් කැම්පේන් කළේ ලෝ ඇන්ඞ් ඔර්ඩර් ආපහු ගේන්න එයා එන්න  ඕන කියල. ඒක අපරාධ රැුල්ල වැඩිවෙමින් ගිය 60-70 දශකෙ නම් පුදුමයක් නෙමෙයි. ඒත් මිනිස්සු ඇයි ට‍්‍රම්ප්ගෙ කතා විශ්වාස කරන්නෙ? වොෂින්ටන් ඞීසී ගත්තොත් කාලෙකට ඉස්සර ලේ ගලන අපරාද සිද්ද වෙච්ච නගර කොන්වල දැන් තියෙන්නෙ ගෝමේ ඩෝග් බිස්කට් සාප්පු. ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙලා තියෙනවා හොඳ අතට. එක විදිහකට මට හිතෙනවා මේක දේශපාලනය කියන සාධකය හැසිරෙන විදිහෙ වරදක්ද කියල. දේශපාලනය විසින් ඊට ඔබ්බෙන් සිදුවන සියලූ සාර්තක වෙනස්කම් අමතක කරලා සියල්ල නැවත ඒකට අවශ්‍ය නෙගටිව් රවුම ඇතුලට ඇදලා ගන්නවද කියල මට හිතෙනවා.

යොහාන්- අපි හිතලා බැලූවොත් ආපස්සට, කාර්මික විප්ලවය කාලෙ තමයි අපි දුප්පත්කම කියන එක හොයාගත්තෙ. ඒ කාලෙ තමයි අපි ළමා ශ‍්‍රමය කියන එක හඳුනගත්තෙ. ඒවා ගැන අපි උනන්දු වෙලා දේශපාලකයන්ගෙන් අහන්න ගත්තා ඇයි මේවා ගැන මොකුත් කරන්නෙ නැත්තෙ කියල. ඒ දේවල් වැඩිවුන හින්ද නෙමෙයි. ඇත්තටම ඒ දේවල් අඩුවෙමිනුයි තිබුනෙ. මිනිස්සු හිතන්න පටන් අරන් තිබුනා අපිට ඇයි වැදගත් සුවපහසු ජීවිතයක් ගත කරන්න බැරි කියල. ඒකට බාධා කරන තත්වයන් මිනිස්සු ප‍්‍රශ්න කළා. අපරාධ ගැන තත්වයත් එහෙමමයි. ඒක තවදුරටත් ගනන් ගන්නෙ නැති දෙයක් නෙමෙයි. මිනිස්සු ඒකට විරුද්දව නැගී සිටිනවා. ඒවා නතර කරන්න බලධාරීන්ව පොළඹවනවා. ඒක ලේසියෙන්ම ජනතාවාදය විසින් පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් තත්වයක්.  ඒ ගොල්ලොන්ට පුළුවන් මේ හැම දෙයක් ගැනම අනතුරක් මවාපාලා ලේසියෙන්ම ජනප‍්‍රිය වෙන්න.

ප‍්‍රශ්නය- ඔයා එකගවෙනවා මේකම නොවුනත් මීට සමාන තත්වයක් යුරෝපයෙත් සිද්ද වෙනවා කියන එක. ඒක අහම්බයක් නෙමෙයි සාපේක්ෂව ධනවත් රටවලම මේ තත්වෙ දකින්න තියෙන එක.

යොහාන්- ඔව් ඒකට අපිට කියන්න පුළුවන් ව්‍යසන කාංසාව නැත්තං කලැප්ස් ඇන්සයටි කියල. හොඳ ජීවිතයක් තියෙද්දියි මේක ඇතිවෙන්නෙ.

ප‍්‍රශ්නය- ඒක එක විදිහක සුඛෝපභෝගිතාවයක්. දුප්පත් රටවලට ඒ විදිහෙ මායාවක් වෙනුවෙන් ආයෝජනය කරන්න බැරිවෙනවා.

යොහාන්- ඔව් පරණ කතාවක් තියෙනවා. ඔයාට තියෙන්නෙ කෑම නැති ප‍්‍රශ්නයක් නම් ඔයාට තියෙන්නෙ එක ප‍්‍රශ්නයයි. ඒත් කෑම තිබුනොත් ඔයාට ප‍්‍රශ්න දාහක් තියෙනවා කියල.

ප‍්‍රශ්නය- ඔයා තරුණ ශිෂ්‍යයො එහෙම ගත්තොත් ඒ ගොල්ලො මේක දකින්නෙ කොහොමද? ඉතිහාසය සුබවාදීව අරගෙන ඉදිරිය කළමනාකරනය කරනවද නැත්තං අසුබවාදී දැක්මක හිරවෙලාද?

යොහාන්- ඔව් මං හිතනවා ඒ ගොල්ලො තමයි  අපේ අනාගතය කියල. ලෝකෙ කොහෙවත් කවුරුවත් දේශපාලකයො විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. ඒක වොෂින්ටන් වුනත් බ‍්‍රසල්ස් වුනත් වෙනසක් නෑ. ඒත් ටිකක් වැඩිමහල් පරම්පරාව හිතනවා ඔක්කොම දේශපාලකයො අසමත් වෙලා ඉන්න නිසා අපිට  ඕන වඩා ශක්තිමත් පාලකයෙක් කියල. හැමදේම විසඳන්න එක ලොකු විසඳුමක් ඒ ගොල්ලොන්ට  ඕන. ඒත් තරුණ අය මේ දිහා බලන්නෙ උපහාසෙන්. ඒ ගොල්ලො වැඩිපුර විශ්වාස කරන්නෙ තාක්‍ෂණය සහ ඒ ගොල්ලන් විසින් තමන්ගෙ ගැටලූවලට නිර්මාණය කරගන්නා විසඳුම්. ඒක සමාජයෙන් ස්වේච්ඡුාවෙන් සිද්ද වෙන දෙයක්. දේශපාලකයන්ගෙන් කරගන්න බලාපොරොත්තු වෙන දෙයක් නෙමෙයි. ඔබ හරියටම බැලූවොත් යුරෝපයේ සහ ඇමරිකාවෙ නැගී එන මේ ජනතාවාදී රැුල්ල පිටිපස්සෙ ඉන්න ඡුන්ද දායකයො බහුතරයක් පරණ පරම්පරාවෙ අය. දැන් විශ‍්‍රාම යන මේ පරණ පරපුරේ අය හිතනවා යලිකැඳවිය යුතු මාර හොඳ අතීතයක් තිබුනා කියල. ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් කතා කරන්නෙ මෙතනට. එයා යෝජනා කරන්නෙ ඇමරිකා ඉස් ගේ‍්‍රට් කියන ඒ අතීතෙට ආපහු යමු කියල. ඒ කියන්නෙ පනස්ගනං වලට. ඒත් තරුණ පරම්පරාව මේකෙ නෑ. ඒ ගොල්ලො ජනතාවාදයට ඡුන්දෙ දෙන්නෙ නෑ මේ පරණ පරම්පරාව වගේ.

ප‍්‍රශ්නය- මේ තරුන පරම්පරාව පොලිටික්ස් වල එන්ගේජ් වෙන්නෙ නැති එක අනිත් දේවල්වලටත් මේ විදිහටම බලපාන්නෙ නැද්ද? ඒ ගොල්ලො අනාගතය නිර්මාණය කිරීම වෙනුවෙන් තමන්ගෙ මැදිහත්වීම කරන්නෙ නෑ කියල හිතන්න බැරිද?

යොහාන්- මං නං එහෙම හිතන්නෙ නෑ. මං දකින්නෙ ඒ ගොල්ලො ගැටලූවලට වඩා ඉදිරියෙන් හිතනවා කියල. පරණ පරම්පරාවලට වගේම මේ අයටත් ගැටලූ තියෙනවා. ඒත් ඒවාට විසඳුම් හොයන ක‍්‍රමවේද ගැන දැනුමක් ඒ ගොල්ලොන්ට තියෙනවා. ඒ ගොල්ලො වෙනස් විදිහටයි තත්වයන් එක්ක ගනුදෙනු කරන්නෙ. ඒක විසඳුම් සෙවීම පිනිස දේශපාලනය කරලා පස්සෙ ඒ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් කනස්සලූ වෙන විදිහ නෙමෙයි. ඒ ගොල්ලො පාරිභෝගික සමාජයක් ගැන විශ්වාස කරනවා. වෙනම සමාජ ක‍්‍රමයක් නිර්මාණය කිරීම ඒ ගොල්ලො කරමින් ඉන්නවා. ඒක ප‍්‍රධාන වෙනසක්.
ප‍්‍රශ්නය- ඔව් ඔබ කියන්නෙ ටැක්සි කොම්පැනියක් ඉස්සරහ කාර් ගාන වැඩි කරන්න කියල උද්ගෝෂන කරනවා වෙනුවට ඒ ගොල්ලො ඌබර් වගේ විසඳුම් නිර්මාණය කළා කියන එක.

යොහාන් - ඇත්තටම ඔව්.

චින්තන ධර්මදාස